Victoria’03 7 – Papendrecht 4: 8 – 1

Victoria’03 7 – Papendrecht 4:  8 – 1

Op zondag 26 februari, de naamdag van de heilige Edigna van Puch, de geboortedag van Wenceslaus, Duits keizer en koning van Bohemenna, sterfdag van de Azteekse keizer Cuauhtemoc, twee dagen voor de zoveelste verjaardag van Wim en een dag voor de 54e verjaardag van Wims evenknie John Metgod, na een extreem lange winterstop en dito voorbereiding op het tweede deel van het seizoen 2011 – 2012, mochten we voor de eerste keer in 2012 het voetbalplein op. Het werd gelijk een vroegertje: al om kwart voor tien dienden we aan te treden voor de uitwedstrijd tegen het zevende van Victoria’03 uit Oudenbosch. VV Victoria’03 is een fusieclub die in ontstaan uit vv Oudenbosch en VES.
In de week voor de wedstrijd regende het elektronische berichten. De heuglijkste mededeling tijdens de winterstop kwam van Herman: “Beste voetbalmaatjes, ik heb een primeur: per 1 maart maak ik het seizoen af als trainer/coach van Drechtstreek B1. Aangezien ik daarom op zondag geen verplichtingen meer heb met betrekking tot het coachen, ben ik aanwezig voor de rest van het seizoen” Herman miste het voetballen met ons kennelijk zo erg, dat hij gestopt is met het begeleiden van een zondagploeg. Heel begrijpelijk. En wij ook blij, want zo kunnen we gelukkig weer beschikken over onze technisch begaafde linkspoot. Johan: Hoi Herman, 2 x goed nieuws, en volgend jaar de assistent van John de Wolff !!!!!” Jan Willem: “Gefeliciteerd met je nieuwe trainersjob, Herman. Alleen, Drechtstreek B1: zit daar niet een Knipscheer in? Dat zal nog een zware klus worden.” Herman: “Thx, maar ik heb voor hetere vuren gestaan, komt goed …….”

Aangezien het om een kraker om de laatste plaatsen ging, werd geprobeerd om Louis te strikken. Louis: “Hoi, leuk geprobeerd, maar ik laat hem toch schieten. Ik ben wel fit, maar de laatste keer dat ik meedeed kreeg ik behoorlijk last van mijn scheenbenen. Dat zorgde toch weer voor een wat angstig gevoel. Dat gecombineerd met de vroege aanvangstijd en het koude weer wil ik mijn eerste wedstrijd uitstellen tot de eerstkomende thuiswedstrijd.”
Edwin: “Wanneer er genoeg mensen zijn, blijf ik zondag wel thuis. Indien er een tekort is, kun je alsnog op me rekenen. Ik hoor het wel. Groet, Ed Duin.” Jan Willem: “Hallo Edwin, bedankt voor het aanbod, maar de afmeldingen beginnen langzaam weer binnen te druppelen, voornamelijk van vakantiegangers. En het is pas maandag. Ik denk dat we je daarom aanstaande zondag goed kunnen gebruiken, zoals altijd eigenlijk, al vragen we ons uiteraard wel af of je het deze keer langer volhoudt dan tien minuten.”
Rob U.: “Positief nieuws, als het goed is doe ik zondag mee 🙂 . Ga rechtstreeks, want 08.35 uur verzamelen vind ik wel erg vroeg.” Positief nieuws voor Petra bedoel je zeker, Rob. Heeft ze lekker een zondag zonder jou. “Rob U. pikt mij op. Om het gehele seizoen alleen in de auto je wanprestaties op het veld te moeten overdenken lijkt me op den duur ongezond voor een reservespeler. Vandaar dat ik naast hem zit. Uiteraard praten we dan over koetjes en kalfjes. Tot morgen. Groet, Gerrit.” Gerardo: “Ik ben erbij en ga rechtstreeks.” Herman: “Ik ga ook rechtstreeks.” Eric: “Ook ik ga rechtstreeks, mits er te weinig auto’s van het Slobbengors vertrekken…. Tot Zondag.” Marcel: “Nog meer positief nieuws… Haha, ik ga ook rechtstreeks.”
Aangezien op die manier slechts een enkeling naar het Slobbengors zou gaan, leek het Jan Willem een goed idee om een nieuwe taak op zich te nemen, namelijk die van reisleider. Arie zou meerijden met Rob S., Edwin met Luciën en Jan Willem met Rob U. en Gerrit. Zo hoefde niemand vanaf het Slobbengors te vertrekken. Waar Jan Willem niet op gerekend had, was, dat Rob U. dermate diep in het glaasje gekeken had op zaterdagavond, dat hij een rijverbod opgelegd kreeg. Daarom moest Luciën op zondagochtend in alle vroegte eerst Edwin ophalen, toen Rob U. en vervolgens Jan Willem en Gerrit. Je moet er wat voor over hebben om hoofdsponsor van ons selecte gezelschap te mogen zijn.

“EN ik ga ook rechtstreeks……….. naar Oostenrijk (haha). Ik zit tijdens de krokusvakantie in Oostenrijk en ben er op 26 februari dus niet bij. Op 4 maart, als alles het nog doet, ben ik er wel weer bij. Excuses voor het ongemak! Succes mannen, zal best wel lukken zonder mij !!”
“Voor de zekerheid: Kbennerbij! Groet, Rob S.” Edwin: “Dan kan ik niet wegblijven dus ben ook aanwezig, voor zolang ik het volhoud.” Rob U.: “Niet te lang volhouden graag 🙂 .”
Wim: “Dat kan nog wat worden als we volgend jaar Zondag 1 zijn! Voordeel is wel: lekker zondagmiddag om 14.30 uur voetballen op een hoofdveld. Opstelling door de luidsprekers. In een rijtje het veld op. Ik kijk er naar uit.” Rob U. “Kan me vaag herinneren dat ik vaak warmliep langs de lijn, hoop boegeroep in die tijd 🙂 .” Jan Willem: “Van jou kan ik me alleen het zitten op de reservebank herinneren, Rob. En hoe zo, een hoop boegeroep in die tijd? Wat is het verschil met heden ten dage?” “Gerardo: “Er is een verschil. Nu is er ook een hoop boegeroep van al zijn medespelers!!” Rob U.: “Van Jan Willem kan ik het nog wel hebben, maar als ijdele Italianen er zich mee gaan bemoeien 🙂 . Wim: “Rob, waarom staat er achter elke zin van jou zo’n 🙂 . Moeten we dan lachen of zo?”

Oudenbosch (Brabants: Ouwebos), een voormalige “vlek”, is de hoofdplaats van de gemeente Halderberge. In 1275 schonken Arnoud van Leuven en zijn echtgenote Elisabeth, Heer en Vrouwe van Breda, het Baerlebosch en tweehonderd bunder moeras aan de Sint-Bernardusabdij te Hemiksem. De monniken lieten het gebied ontginnen en omstreeks 1300 werd door hen een kanaal gegraven, de huidige Oudenbossche Haven (Oost-Vaardeke en West-Vaardeke). Aan het havenhoofd werd het Oude Baerlebosch gesticht. Aan de verbinding tussen de Dintel en de Mark, de Barlaecke, werd het Nieuwe Baerlebosch gesticht, bestaande uit een aantal huisjes en bedrijfjes. Oud Baerlebosch werd later Oudenbosch. Het haventje werd gebruikt om de turf die uit het zuiden kwam op grotere schepen over te slaan en via het West-Vaardeke en het Oost-Vaardeke naar de Dintel en zo naar Dordrecht te vervoeren.
Oudenbosch behoorde vanaf 1287 tot de Heerlijkheid Bergen op Zoom, vanaf 1533 Markiezaat van Bergen op Zoom, en was de hoofdplaats van het oostelijk deel daarvan, het Oostkwartier, één van de districten waarin het Markiezaat was verdeeld, en de zetel van een drossaard en een rentmeester. Van de Heren van Bergen op Zoom ontving Oudenbosch verschillende voorrechten, o.a. het recht van een vrije weekmarkt, waardoor het dorp zich gunstig ontwikkelde. Ook de veerdienst, die van hier op de handelsstad Dordrecht werd ingesteld, kwam Oudenbosch ten goede. Het werd een pleisterplaats en een verkeersknooppunt, vanwaar handelswegen voerden naar Antwerpen en Bergen op Zoom. Eind 16e eeuw werd de veerdienst verlegd naar Zevenbergen.
Aan het begin van de Tachtigjarige Oorlog werd Oudenbosch geplunderd door de watergeuzen. In 1604 – 1605 stierf de bevolking vrijwel uit als ten gevolge van de pest, en in 1625 volgde een tweede pestepidemie.

Eenmaal gearriveerd op sportpark Pagnevaart bleek in onze kleedkamer Wim flink in paniek te zijn. Hij had thuis dagenlang naar zijn rode voetbroek gezocht en zijn wederhelft voor van alles en nog wat uitgemaakt, maar zijn broek niet gevonden. Niet zo verwonderlijk, omdat iedereen na de laatste voetbalpot voor de winterstop zijn voetbalbroek bij Luciën had ingeleverd, zodat de broekjes van nummers voorzien konden worden. Dat was Wim even vergeten. Hij was zo in de war, dat hij ook nog eens de verkeerde voetbalkousen meegenomen had. Morgen om het goed te maken maar een bloemetje meenemen Wim, en dan niet zo’n verlepte, dagenoude bos van een tankstation.

We hadden nog nooit van een team van Victoria’03 verloren. Thuis hadden we met 4 – 2 gewonnen. De vooruitzichten waren dus goed. Langer dan 6 minuten duurden die echter niet. We begonnen goed, nou ja, bijna iedereen. Want hoewel zoals altijd de opstelling in de kleedkamer hing, had ook deze keer Rob U. niet de moeite genomen te kijken waar hij stond en liep hij verloren op het veld rond, geen idee hebbende op welke positie hij diende te spelen. Net als altijd eigenlijk.
In de openingsfase tikten we de bal uitstekend rond en enkelen begonnen al te denken, dat er wat te halen viel op het hoofdveld aan de Pagnevaartweg. De tegenstanders bleken ons echter in slaap te sussen want de eerste de beste keer dat één van hun spitsen diep gestuurd werd, was het direct raak. In de loop van de eerste helft volgden nog drie tegentreffers, ruststand: 4 – 0.
We begonnen de tweede helft furies en de eerste 20 minuten waren we duidelijk beter. We kregen de ene na de andere kans, maar alleen Luciën wist de Brabantse doelman te verschalken. In onze jacht op meer treffers begonnen we meer risico te nemen, waardoor Victoria’03 7 nog meer ruimte kreeg met de 5 – 1 tot gevolg. Daarna was de meeste fut bij ons wel verdwenen. Bij de tegenstanders echter niet. Ze speelden het potje rustig uit en scoorden nog drie keer, voordat de uitstekend fluitende scheidsrechter een einde aan de match maakte.
Het is triest te constateren dat wanneer de meesten van ons ruim 2½ maand weinig tot niets gedaan hebben, we kennelijk zoveel wedstrijdritme missen, dat we heel dik en overigens volledig terecht kunnen verliezen van een ploeg die op de ranglijst 1 plek boven ons staat en slechts 4 punten meer heeft. En dat terwijl velen echt wel hun best deden en we niet eens de slechtste partij uit ons bestaan speelden. Als zo’n tegenstander als vandaag goed gebruikt maakt van zijn jeugdig elan, wordt pijnlijk duidelijk dat onze voetballeeftijd kennelijk zo hoog geworden is, dat we daar niets tegen kunnen inbrengen. Zo werd Jan Willem maar weer eens met zijn neus op de onaangename feiten gedrukt, toen hij dacht net als vroeger van achter uit een actie op te zetten en zijn tegenstander er op snelheid uit te lopen. Deze hoefde echter niet veel meer te doen dan een beetje blijven meesjokken, waarna de bal over de achterlijn verdween.
De meest tragische figuren waren echter ons spitsenduo dat hard werkte, kans na kans creëerde en elk driemaal alleen voor de Brabantse doelman verscheen. Waar Arie en Rob S. in het verleden gemakkelijk enkele keren gescoord zouden hebben, leidde het vandaag echter tot niets. Na een actie ontbreekt tegenwoordig gewoonweg vaak de kracht om goed af te ronden. Veruit het treurigste moment van de dag kwam voor rekening van Arie. Na een diepe bal had hij nog maar één Victoria’03-verdediger voor zich. Rob S. stond links van hen helemaal vrij. Toen na een verkeerde beweging met een enorme schreeuw tot gevolg de man uit Oudenbosch in een been zo’n beetje alles leek af te scheuren wat je af kan scheuren, dacht Arie zijn kans schoon te zien en zijn directe tegenstander te kunnen passeren. Voordat deze echter per brancard afgevoerd werd naar het ziekenhuis voor een ongetwijfeld maandenlange revalidatie, wist hij ondanks een van pijn verwrongen gezicht al kruipend en strompelend de bal vrij eenvoudig te veroveren, waarna de Victoria’03-keeper de aanval onschadelijk wist te maken.

Marcel was de opvallendste Papendrechter en is daarom de man van de week. In de eerste helft kreeg onze in de muur staande rechterverdediger na een vrije trap de bal zo hard tegen zijn hoofd, dat hij knock-out ging. De pech werd nog vergroot doordat de Brabanders van de aldus ontstane ruimte in de muur gebruik maakten door hun derde treffer achter Gerrit te rammen. Onze geharde freefighter was een half uur later weer zodanig opgeknapt, dat hij na de rust weer aan de aftrap verscheen. Kennelijk was hij nog wat dizzy, want hij probeerde met een technisch bijzonder fraai uitgevoerde lob, iets waar Marcel onder normale omstandigheden echt niet toe in staat is, Gerrit te verschalken, maar onze doelman wist de bal nog net voor de doellijn te bemachtigen. Niet veel later werd Marcel na een hoekschop vanaf rechts in ons strafschopgebied in elkaar gebeukt door Edwin. Kennelijk is bij de KD-directeuren momenteel sprake van enige animositeit die op het veld tot uiting kwam. Tevens had Marcel weer enkele onmogelijke acties die zowel voor zichzelf als voor ons onnavolgbaar waren, maar niet voor de opponenten, want zij hadden in dergelijke gevallen geen enkele moeite met het veroveren van de bal met veel gevaar als resultaat. Verder ging Marcel steevast onderuit, zodra de tegenpartij in de buurt van ons doel kwam, wat tot diverse tegentreffers leidde. Maar Marcel was wel de enige die supporters had meegenomen. Vandaar dat Marcel speler van week is. Zijn zoon Tom en diens elftalgenoot Mathijs Enthoven wisten het voor elkaar te krijgen om de gehele 90 minuten naar ons gepruts te blijven kijken. Een geweldige prestatie. Zulke volhouders moeten wel uitgeroepen worden tot supporters van de week.
Bij de parkeerplaats moesten we met zijn allen met een trotse Rob S. meelopen naar zijn auto. Wij zagen er niets aan, gewoon zijn gebruikelijke auto, alleen met nieuwe nummerplaten. Volgens Rob was het toch echt een nieuwe auto, maar dat viel pas bij nadere inspectie op. Zo had hij in zijn oude auto klimaatcontrole, die in zijn nieuwe ontbreekt. De achteruitgang die bij Rob zo overduidelijk op het veld is waar te nemen en dramatische vormen heeft aangenomen, heeft nu dus ook bij zijn auto toegeslagen.

Opstelling: Gerrit; Marcel (27. Jan Willem), Wim (73. Herman), Eric en Herman (46. Marcel); Gerardo, Edwin, Rob U. en Luciën; Arie en Rob S.
Grensrechter eerste helft: Jan Willem (27. Tom (35. Marcel)).
Grensrechter tweede helft: Wim (73. Herman).
Scheidsrechter: P. Cooijman.
Aantal toeschouwers: 53.

Commentaren zijn niet meer mogelijk.