Papendrecht 4 – SC Kruisland 4: 1 – 2

Papendrecht 4 – SC Kruisland 4:  1 – 2

Op zondag 4 maart 2012, naamdag van de heilige martelaar Caius Palatinus van Nicomedië, de 61e verjaardag van Kenny Dalglisch, een dag na de 59e verjaardag van Zico, mochten we voor de eerste keer van het jaar aantreden op ons thuisterrein. SC Kruisland 4, de nummer 7 uit de stand, was de tegenstrever.
Kruisland (Brabants: Kröslaant) is een dorp in de gemeente Steenbergen, Noord-Brabant, gelegen tussen Roosendaal en Steenbergen. De polder waarin Kruisland zich bevindt, de Kruislandse Polder, werd in 1487 op bevel van Engelbrecht II van Nassau drooggelegd. Hoewel de nederzetting die in de polder ontstond eerst bekend stond als Engelsdorp of Engelsberg (naar de stichter, Engelbrecht), nam het vrij snel daarna de naam van de polder over, welke onder invloed van de destijds bijzonder sterke verering rond het Heilig Kruis in de regio de naam “(Heilig) Kruisland” droeg. Bij grote overstromingen in 1682 werd Kruisland grotendeels verwoest. Kruisland telt 4 inschrijvingen in het rijksmonumentenregister.

Enkele thuisblijvers begrepen niets van de dikke nederlaag tegen Victoria’03 7. Patrick: “Hoe kan dat nu, 8-1 verliezen, die mannen hebben we thuis nog ingepakt dacht ik.” Jan Willem: “Hallo Patrick, inderdaad, de thuiswedstrijd wonnen we met 4 – 2. Toen was jij erbij en dan gaat het scoren een stuk gemakkelijker. Afgelopen zondag was je er niet en dan scoren we heel moeilijk en wordt voorin de bal nauwelijks vastgehouden, waardoor die weer achterin is, voordat je er als verdediger erg in hebt, met een hele reeks tegentreffers tot gevolg.”
We hadden weliswaar ruim verloren een week geleden, dat wilde echter niet zeggen dat toen niet hard gewerkt was. Diverse teamleden hadden na die verliespartij moeite met het betreden en verlaten van de auto en hadden de rest van de zondag op de bank doorgebracht. Enkelen vertoefden daar zelfs dagenlang, waaronder Luciën. Toen hij echter op maandagmorgen nog steeds lekker op de bank zat, werd er aan de deur gebeld door een man die een vrachtwagen vol openhaardblokken kwam brengen. Moest Luciën alsnog gaan lopen sjouwen. Volgens eigen zeggen had hij zijn vuurdoop wel gehad, maar was hij al goed warm voor de thuiswedstrijd van vandaag.
Gerrit had afgezegd, dus moest iemand anders op het doel. Rob U.: “Zullen we Gerardo op doel zetten?” Wim: “Rob, goede grap. Ik mis echter de 🙂 .” Rob U.: “Komt tie dan he 🙂 .” “Gastdoelman is altijd goed haha. Als er niemand beschikbaar is wil ik wel op doel hoor. Met vriendelijke groet, Luciën.” Jan Willem: “Bijzonder sympathiek Luciën, bedankt voor het aanbod. Arie heeft de keepersuitrusting. Hopelijk past alles.” Dat was echter tegen het zere been van Edwin: “Beetje laat met reageren maar ik ging er automatisch vanuit dat ik ga keepen als vaste stand in voor Gerrit. Ik keep dus zondag.”
Vorige week werd al gemeld dat Rob S. er met zijn “nieuwe” auto op achteruitgegaan was, vandaag werd dat weer eens extra duidelijk. Want hoewel hij met de benenwagen vlugger op het Slobbengors kan zijn dan met de personenwagen, ging hij toch zoals altijd met zijn snelle bolide. Jan Willem, die als echte, gezonde, Hollandse jongen gewoon op de fiets ging, zag op weg naar de voetbalvelden tot zijn verbazing Rob S. de andere kant op rijden. Robs fonkelnieuwe navigatiesysteem bleek hem half Papendrecht door te leiden, waardoor hij een half uur nodig had om de Industrieweg te vinden. Kennelijk zit hij ook niet erg comfortabel en nogal opgevouwen in zijn auto, want Rob moest al na 7 minuten geblesseerd het veld verlaten. Dat belette hem niet om in de kleedkamer enkele onsamenhangende verhalen ten gehore te brengen. Zo wist hij te melden dat het ultieme niveau is er overheen kosten. Geen idee waar dat nu weer over ging. Waarschijnlijk had hij wat verkeerd gegeten.

De kans op doelpunten van onze kant leek vooraf ook deze keer bijzonder klein vanwege het ontbreken van onze, enige echte spitsen. Frank: “Hoi, hoop, dat ik binnenkort weer kan aanhaken! Ben tijdens de winterstop stevig behandeld aan behoorlijke spierscheuring en ben nog steeds niet helemaal fit. Moet mij wederom afmelden. Met mijn hamstring zal het wel gaan, maar mijn heupblessure speelt zoals als elk seizoen weer eens op. Ga wel gewoon op skivakantie om afdalinkjes te maken. Ik denk, dat ik er daarna weer ben! Groetjes, Het Wrak.” Patrick: “Hoi, ik heb met hardlopen weer een dusdanige blessure gekregen (na 5 min) dat voetballen er niet in zit. Het spijt me zeer maar het lijkt erop dat het een vervelende kwestie gaat worden. Blessure is heel vervelend, kuitspier echt ongewillig en zeer pijnlijk, heel vervelend allemaal, maar ik verwacht dat het spitsen er voorlopig niet meer in zit. Gr., Patigoal.”
De genoemde vrees werd helaas bewaarheid. Gelukkig was het voetballend aanmerkelijk beter dan vorige week. We hadden meer balbezit dan de tegenpartij, maar qua afronding was het hetzelfde verhaal als zo vaak. Na vijf kwartier spelen hadden de opponenten 6 kansen gehad, wij 16. Ook deze keer was het zo, dat zodra vijandelijke spitsen in ons strafschopgebied opduiken, ze kalm blijven, voor de eenvoudigste oplossing gaan en gedecideerd en beheerst de trekker overhalen. Dit leidde tot twee tegentreffers voor de rust. Wij gaan voor eigen succes als we moeten overspelen of omgekeerd, hebben voortdurend oogkleppen op, zoeken de moeilijkste route, wachten net zo lang met vuren tot we de bal verliezen en als er dan eens afgerond wordt, is het te gehaast, onzorgvuldig, zonder overtuiging en niet goed gericht. Als Patrick in de spits gestaan zou hebben, zou hij zeker vijf keer gescoord hebben. Nu kwamen we niet verder dan ballen op de lat van Kenneth en Wilco.
Het leek zo’n wedstrijd te worden waarin we dagenlang zouden kunnen voetballen zonder te scoren. Tot Arie na een hoekschop vanaf links van Luciën met links scoorde. Zie je wel Arie, als je goed kijkt, rustig blijft, het gaatje zoekt, strak en hard inschiet en niet omvalt, kun je best scoren.
Het laatste kwartier speelden we alles of niets, wat aan beide kanten tot een regen aan mogelijkheden leidde waaronder enkele open, bijna niet te missen kansen over en weer, maar goals vielen er niet meer, eindstand: 1 – 2.

Enkelen klaagden na afloop dat we beter waren en onverdiend verloren hadden. Daar kun je over twisten. Zij hadden gewoon betere aanvallers dan wij en scoorden eenmaal meer en dan verdien je het om te winnen. Zo simpel is het volgens mij. Het belangrijkste was dat het een fijne wedstrijd was zonder wanklanken tegen een fijne tegenstander en met een uitstekende arbiter. Bedankt daarvoor, mannen!
Goalie Edwin onderscheidde zich het meest in positieve zin en is daarom speler van de week. Peter Bosselaar is scheidsrechter en Louis assistent-scheidsrechter van de week. Maar in het geval van Louis ging het na afloop vooral over zijn kousen die hij onder zijn rode voetbalkousen droeg. Jan Willem dacht dat het steunkousen waren, maar het bleken modieuze, lange, witte, Jan-des-Bouvriekousen te zijn. Rick Louwman en Lars Duinhouwer zijn de supporters van de week. Rob U. werd uitgeroepen tot wissel van de week. Zoals altijd wilde hij er niet uit toen in de rust om wissels gevraagd werd en hij aan de beurt bleek, maar uiteindelijk ging hij toch. Hij had namelijk op weg naar de kleedkamer in zijn linkeroog gewreven, waarna zijn lens verschoven was. Daardoor zag hij niet goed en kon hij niet verder. Menigeen vroeg zich af of hij tijdens de eerste helft überhaupt wel lenzen in gehad had. En of Rob U. tijdens het nababbelen zijn lenzen inderdaad wel in had, want zijn voetbaltas kon hij nergens vinden. Hij had niet gezien dat die nog in kleedkamer 1 stond. Daar stond de tas van Rob S. eveneens nog. Hij had deze echter laten staan vanwege zijn vedetteneigingen. Hij verwacht namelijk dat een hulpje zijn voetbaltas meeneemt en in zijn auto zet.
Het is wel overduidelijk dat er getraind dient te gaan worden om het rendement van de doelpogingen te verhogen. Alhoewel: Jan Willem schiet ze tijdens de vrijdagavondtraining aan de lopende band binnen, maar toen hij in de slotfase de gelijkmaker op zijn schoenen had, faalde hij hopeloos. Het was overigens na 16 competitiewedstrijden zijn eerste kans van het seizoen. Al te best doet hij het derhalve niet. Dé conclusie van vandaag is dan ook, dat we pas kunnen winnen, wanneer Patrick in de spits staat. Want zelfs kreupel, mank gaand, kruipend, strompelend, hinkend, trekkebenend, hompelend, zonder lenzen, met een blinddoek voor, met zijn benen in het gips, per brancard, met een stok, krukken of een looprek of achter de rollator is hij voorin vele malen beter en trefzekerder dan de rest van onze selectie.

Opstelling: Edwin; Marcel, Wim (46. Ramon), Eric, Jan Willem; Rob U. (46. Wilco), Johan, Rob S. (7. Luciën) en Herman; Kenneth en Arie.
Grensrechter: Louis.
Scheidsrechter: P. Bosselaar.
Aantal toeschouwers: 32.

Commentaren zijn niet meer mogelijk.