DEVO 5 – Papendrecht 4: 1 – 4

DEVO 5 – Papendrecht 4:  1 – 4

Op zondag 11 maart, de sterfdag van Thoetmosis III (54), farao van Egypte, en Elagabalus (18), keizer van Rome, de naamdag van de heilige abt Georgius de Sinaiet, een week na de Dag van de Doktersassistente, gingen we in Bosschenhoofd de confrontatie aan met DEVO 5.
Bosschenhoofd is een dorp in de gemeente Halderberge. Het ontleent zijn naam aan een bij Oudenbosch behorende overslagplaats of hoofd voor turf, het Bossche Hoofd, daterend uit het begin van de 14e eeuw. Daar vandaan ging de turf via een gegraven vaart naar de Oudenbossche haven. Het gebied behoorde vanaf het einde van de dertiende eeuw bij het Land van Breda dat toen een groot deel van het huidige West-Brabant omvatte. Later werd het gesplitst in twee Heerlijkheden: Heerlijkheid Breda en Heerlijkheid Bergen op Zoom. Bosschenhoofd werd in 1458 aan Bergen op Zoom toegewezen. Bosschenhoofd telt 2 inschrijvingen in het rijksmonumentenregister.

Bij V.V. Papendrecht ging het de afgelopen tijd maar over één onderwerp. Patrick: “Las afgelopen weken nogal wat berichtgeving over het representatief zondagvoetbal, neem ik dat wij ons gaan conformeren!!” Zoals bekend is bij ons al geen jaren sprake meer van representatief voetbal. Bij de rest van de vereniging is dat ook doorgedrongen. Dat zit kennelijk zo hoog dat begin maart zelfs een extra ledenvergadering gehouden werd met prestatief zondagvoetbal als onderwerp. Na de aangenomen motie werd prompt, bang voor de mogelijke consequenties, in groten getale afgezegd. Allerlei smoezen werden verzonnen. Zo trok Gerrit eigenhandig de onderwijsstaking nog een week door. Patrick: “Komende zondag ben ik er niet bij. Ik ga kort skiën met Kennetniet, Rob 🙁 U. en Frankie Glimmerrrrveen. Ik hoop deze test te doorstaan en zal daarna mijn opwachting maken voor de komende wedstrijden.” “Morgen (-; Blessure rug is weer hersteld, maar blessure achilles blijft een langdradig verhaal )-: … Ik ben er 11 maart niet wegens verplichtingen op de pistes in Oostenrijk waarna ik op zondag 18 maart na mijn hoogtestage met de aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid weer zal schitteren op de Slobbengorse velden…. Groet, Kessi.” “I am currently out of the office until Friday 16 March. For urgent matters please call on my mobile. Rob U.” Die Engelse tekst heeft Rob vast zelf niet geschreven, gezien het feit dat het hem al moeite genoeg kost om zich in enigszins acceptabel Nederlands uit te drukken.
Op een gegeven moment werd zo massaal afgezegd, dat we nog maar 11 man over hadden. Dus werd flink gebeld om enkele kreupelen over te halen toch te komen. Zij wilden wel, mits zij onder handen genomen zouden worden door wondermasseur Rob S. Hetgeen gebeurde, zodat we met voldoende man af konden reizen naar Bosschenhoofd.

Ook deze zondag had niemand zin om vanaf het Slobbengors te vertrekken, zodat Jan Willem zijn nieuwe functie van reisleider wederom kon oppakken. Deze keer had hij de auto-indeling beter voor elkaar en hoefde niet op het laatst iets veranderd te worden. Zelf had hij uiteraard geen zin om te rijden – is overigens maar beter ook voor de andere weggebruikers. Jan Willem: “Johan: heb je inmiddels je nieuwe auto? Zo ja, kan ik dan met jou mee? Ik ben wel benieuwd hoe je nieuwe wagen rijdt.” Johan: “Beste JWDM, gelukkig, we mogen weer voor het echie de wei in. Op een gegeven moment komt al dat trainen je neus uit…. Heb trouwens een plaatsje voor je gereserveerd in de nieuwe bolide.” Het was Jan Willem direct duidelijk dat Johan het met het uitkiezen van een nieuwe auto een stuk beter gedaan heeft dan Rob S. Johan is er zichtbaar op vooruitgegaan, hetgeen in het geval van Rob S. zeker niet het geval is.
Eenmaal van de snelweg af merkte Johan op dat hij de groene grasmat wel erg groot vond. Gelukkig bleek het om de landingsbaan van vliegveld Seppe te gaan. Wij moesten aan de achterkant van de gebouwen van het vliegveld aantreden, op het hoofdveld van sportpark DEVO. Kennelijk was de Brabanders ter ore gekomen dat voetballen op een Brabants hoofdveld ons slecht afgaat. De laatste keer verloren we op zo’n veld immers met 8 – 1. De psychologische oorlogsvoering was begonnen.

Tijdens de ledenvergadering werd geconcludeerd dat onze slechte resultaten het gevolg zijn van het ontbreken en een leider en coach, zowel op het fysieke als het mentale vlak. Van een krachtig persoon. Vandaar dat besloten werd voor deze wedstrijd zo iemand aan te stellen. Vanwege zijn autoriteit, persoonlijkheid, gezag, overwicht, deskundigheid, dominantie, rust, klasse, uitstraling, charisma en medemenselijkheid dachten we uiteraard direct aan Rob S., die toch te geblesseerd was om te kunnen voetballen. Rob moest derhalve de moeilijke keuze maken tussen in bed blijven liggen met die blonde tweeling van 19 of bij ons vanaf de zijlijn de lijnen uitzetten. Hij ging voor het laatste. Klasse, Rob. Hij stelde daar wel als eis tegenover, dat hij ruimschoots in het verslag aan bod zou komen en dat hij uitgeroepen zou worden tot man van de week. Bij dezen.

Niet iedereen was blij dat al voor aanvang van ons treffen met DEVO 5 de man van de week vaststond. Dit was in de eerste helft onmiskenbaar zichtbaar, want die was van onze kant niet bepaald geweldig. Het spel was slordig, we deden veel te ingewikkeld, lieten continu de bal van de voet springen, voortdurend werd de drukte opgezocht en werd de bal naar voren geleld in plaats van rustig rond te spelen en een vrije man te zoeken. Desalniettemin kregen we een kans of 10, maar verder dan een bal op de lat kwamen we niet. Meestal werd de bal huizenhoog over of meters naast geknald. En ging de bal eindelijk eens op het Brabantse doel, dan was daar de uitstekende DEVO-doelman, die in de eerste helft absoluut onpasseerbaar was. Gelukkig gold dat ook voor onze keeper die de enkele mogelijkheden van de opponenten vakkundig onschadelijk maakte. Ruststand: 0 – 0.
Tijdens de pauze hingen de kopjes omlaag. Het was tijd voor een peptalk van motivatiegoeroe Rob S. “We kunnen het, mannen. Ik heb alle vertrouwen in jullie. Ga ervoor. Zorg voor een goede balans. Een kans is als een zonsopgang; wie te lang wacht mist hem! Als je de kansen op succes wilt vermenigvuldigen, moet je bereid zijn deze te delen! Grote dingen komen meer tot stand door moed, dan door wijsheid. Ja maar!… is een richtingaanwijzer naar een doodlopende straat! Je toekomst hangt af van wat je er zelf van maakt, beginnend vandaag. De enige manier om te leren communiceren met anderen is naar jezelf kijken. Communiceren is…. zo kort mogelijk langs elkaar heen praten. Bij de mens is de lengte van de tenen evenredig aan de omvang van het ego! De prijzen van het leven zijn aan het einde van iedere reis, niet aan het begin. Leer van gisteren, droom van morgen, leef vandaag. Hoe meer je faalt, des te groter je kans op succes. Zekerheid is niet de bedoeling van het leven. Grote uitdagingen zijn het risico waard. Elke nieuwe uitdaging begint met de o zo moeilijke eerste stap. Elke verrassing is een begin, elk begin is een verrassing. Als de moed je in de schoenen zakt, ga dan op je kop staan. Je hoeft niet ziek te zijn om beter te worden.” “Wai sain duh bestuh van de Zalmsteeg.” “Jaaaaaaaaa.” “Wai sain duh bestuh van het Nanengat”. “Jaaaaaaaaa.” “Wai sain duh bestuh van het Aviolandapad”. “Jaaaaaaaaa.” “Wai sain duh bestuh van de Matenasche Scheikade”. “Jaaaaaaaaa.”
De motivatiespeech van onze mental coach had merkbaar geholpen want als een groep hongerige wolven begonnen we aan de tweede helft, klaar om onze belagers op te vreten. Arie was in de rust als schuldige aangewezen voor het falen voorin. Hij werd er dan ook uitgehaald en vervangen door Johan. Dat bleek een gouden greep, want binnen 30 seconden tikte Johan na een voorzet vanaf links de bal met de binnenkant van zijn rechtervoet op fraaie wijze in de verre hoek: 0 – 1. Opvallend was dat niemand Johan feliciteerde, maar direct van alles en nog wat tegen Arie begon te roepen. “Zie je wel, Arie.” “Zo moet het dus, Arie.” “Goed opgelet, Arie?” Etcetera. Commentaar van Arie: “Een slecht schot dat getuigde van een matige techniek en dat door veel geluk in het doel belandde.”
Door het doelpunt was de organisatie bij de wederpartij even zoek. Daar profiteerden wij goed van door binnen tien minuten nog tweemaal te scoren. Daarna zakten de concentratie bij enkelen van ons weg. Dat gold zeker niet voor de tegenpartij die fanatiek op zoek ging naar een treffer. DEVO 5 kreeg enkele goede kansen, maar wist ze aanvankelijk niet te benutten, mede door uitmuntend optreden van onze sterke goalie. Wij schrokken op tijd wakker en beseften dat we nog een keer het doel dienden te treffen om het duel te beslissen. Het was uiteindelijk Gerardo die na een fraaie individuele actie de 0 – 4 maakte. Met enkele knappe kapbewegingen stuurde hij zijn directe tegenstander het bos in om vervolgens tegenvoets in te schieten.
Daarna verliet Edwin het veld. Naar eigen zeggen om Arie nog wat speelminuten te gunnen, maar in feite was het om Arie het één en ander in te peperen. In de laatste minuut strooide Edwin nog wat extra zout in Aries wonde. Want toen de bal diep gestuurd werd op de directe tegenspeler van Arie, vlagde Edwin niet, terwijl de DEVO-spits toch echt meters buitenspel stond. Commentaar van Edwin: “Ik zag wel dat het buitenspel was, maar ik lette niet goed op, omdat ik met mijn gedachten ergens anders was. Daarom gooide ik mijn vlag niet de hoogte in.” Hij was waarschijnlijk met zijn gedachten bij de vele biertjes die hij na zijn actie van de DEVO-spelers aangeboden zou krijgen. De DEVO-aanvaller maakte in elk geval dankbaar gebruik van het cadeautje door de eretreffer binnen de lobben.

Na het eindsignaal werden we volop gecomplimenteerd met onze laatste grensrechter. Volgens de mannen uit Bosschenhoofd hadden ze nog nooit zo’n goede assistent-scheidsrechter meegemaakt.
Het was onze eerste overwinning van het seizoen op Brabantse bodem, onze eerste zege in vijf maanden en onze eerste triomf zonder Patrick. Die had het toch al moeilijk dit weekend want op weg naar zijn wintersportbestemming in de Alpen werd hij onder weg zo waar een keer ingehaald. Hij was, zoals hij aan Marcel berichtte, op een 0 – 1 achterstand gezet door een Panamera. Balen. Maar de eindstand van 1 – 4 betekende vooral het eerste welslagen onder onze nieuwe hoofdsponsor Distributie Partners Logistiek. De druk is eraf. We verwachten vanzelfsprekend wel een extra premie van de directeur.
Tijdens de eerste helft was maar al te zeer duidelijk onder welke hoogspanning Luciën stond na al die opeenvolgende nederlagen in zijn prachtige, nieuwe Papendrecht-tenues. Want hoewel het een vrij gezapig potje was, bleef hij zich maar druk maken op alles en iedereen om niks. Hé, Luciën, houd je eens rustig. Het is maar voetbal hoor! Maar we snappen het wel. Hij is natuurlijk die slachtpartijen tijdens die gevaarlijke, gemene, vuile sport korfbal gewend. Dan leer je wel van je afbijten.
Na het douchen bleef het nog lang onrustig in de DEVO-kantine “De Voltreffer”. Het was dat we op een gegeven moment naar huis moesten, anders had Edwin er nu nog gezeten. Hij bleef maar rondjes krijgen van de spelers van DEVO 5.

Opstelling:  nr. 1; nr. 15 (76. nr. 12), nr. 3, nr. 17 (46. nr. 2), nr. 5; nr. 19, nr. 10, nr. 12 (46. nr. 4), nr. 7; nr. 11 en nr. 8.
Grensrechter eerste helft: Johan.
Grensrechter tweede helft: Arie (76. Edwin).
Aantal toeschouwers:16.

Man van de week: Rob S.
Geblesseerde van de week: Rob S.
Leider van de week: Rob S.
Coach van de week: Rob S.
Fysiotherapeut van de week: Rob S.
Sportpsycholoog van de week: Rob S.
Supporter van de week: Rob S.
Rondjesgever van de week: Rob S.
Gangmaker van de week: Rob S.
Chauffeur van de week: Rob S.

Eén antwoord op “DEVO 5 – Papendrecht 4: 1 – 4”

  1. rob van den sigtenhorst schreef:

    wat een heerlijk verslag over de DEVO wedstrijd van de schrijver van de week en het jaar JWDM!!