Papendrecht 4 – OMC 5: 2 – 3

Papendrecht 4 – OMC 5:  2 – 3

Op zondag 25 maart, aan het eind van de boekenweek, de eerste zondag van de lente, de geboortedag van Konradijn van Hohenstaufen, koning van Sicilië en Jeruzalem, de naamdag van de heilige Pelagius van Laodicea, vier dagen na de 8e verjaardag van prins Claus-Casimir, een dag voor de 42e verjaardag van Paul Bosvelt, stond ons op veld 2 van sportpark Slobbengors de belangrijke confrontatie met OMC 5 te wachten. Voor beide ploegen gold dat winst absoluut noodzakelijk was. Bij verlies zou het toch al allerbelabberdste seizoen uitgaan als de bekende nachtkaars.
Niet iedereen kon de druk aan: “Dan kom ik niet. TOT volgende week en succes. Gr. Gerardo.” “Hoi, hoorde dat Rob Uitje weer veel kansen heeft verprutst…. leuke vent, maar je hebt er weinig aan! (-; Ben inderdaad de komende zondagen weg voor de nodige rust… Groet, jullie intelligente en constant geniale spits Kessi.”
Het was vandaag het begin van de zomertijd. Het is dan altijd even afwachten of iedereen wel op tijd komt. De meesten wel, maar sommigen waren wel heel laat. Zo liep Marcel pas het veld op bij het beginsignaal. Prima warming-up.

Zoals zo vaak begonnen we sterk, maar was het vervolg aanmerkelijk minder. Aanvankelijk waren we onbetwistbaar beter. We zorgden voor een deugdelijke veldbezetting en speelden rustig rond, tot we de juiste man gevonden hadden. Op die manier volgen de kansen vanzelf, maar bij ons niet de goals. Na een mooie aanval had Arie de bal maar voor het inknikken, maar de afloop laat zich raden. “Maar”, zegt Wim dan altijd, “Arie heeft de belangrijkste kopbal uit de geschiedenis van ons team al gemaakt.” Namelijk op 25 april 2005, toen hij tijdens de thuiswedstrijd om de titel tegen directe concurrent DIVO 4 de 2 – 1 binnenknikte en ons daarmee ons enige kampioenschap bezorgde. Het was gelijk ook Aries laatste goede kopbal.
Verder kwam de bal na een hoekschop op een meter van de Dordtse doellijn te liggen, vlak voor de voeten van een paar van onze spelers. Zij deden echter niets en keken toe hoe een OMC-verdediger van een paar meter afstand kwam aanvliegen om de bal over de achterlijn te glijden.
De eerste de beste keer dat een Dordtenaar de bal tussen de palen mikte, was het meteen raak. Een vrije trap werd van 25 meter in het midden van het doel een paar decimeter onder de lat geschoten. Niet veel later volgde de 1 – 1. Wim stuurde op rechts Rob U. diep. Hij legde de bal panklaar op het hoofd van Johan, die in tegenstelling tot Arie gelukkig nog wel weet, hoe je met een kopbal een doelpunt kunt maken. Rob U. zei voorafgaand aan de wedstrijd dat hij hoopte weer eens goed te spelen, aangezien hij vond de laatste tijd niet in vorm te zijn. Lees: sinds de zomer van 2005. Fijn dat hij dat nu eindelijk eens door heeft. En verrek, hij speelde zo waar een puike eerste helft. Jammer dat hij er in de rust uit moest. Maar je was echt aan de beurt om wissel te staan, Rob.
Ook Rob S. kreeg nog een mogelijkheid, maar zijn volley ging huizenhoog over. Niet zo verwonderlijk. Vooraf werd van diverse kanten gevraagd of hij zich wel goed voelde en of hij soms weer eens te veel gezopen had op zaterdagavond. Hij zag enorm bleek. Zo was zijn spel ook. Geen wonder dat hij er in de rust uitgehaald werd.

Kort na de 1 – 1 volgde de 1 – 2, tevens de ruststand. Na de hernieuwde achterstand was het wel gedaan met ons fatsoenlijke spel. Niet dat we het niet probeerden, maar het liep van geen kanten meer. En we gingen natuurlijk wederom steeds dommer spelen. Slechts bij vlagen deden we iets goeds. Daar waar OMC 5 de hele wedstrijd gedisciplineerd, goed gegroepeerd en vanuit een hechte organisatie bleef acteren, gingen wij weer uit positie lopen. Of, zoals scheidsrechter Bosselaar achteraf opmerkte, stonden we steeds op een kluitje aan één kant, terwijl de andere kant onder- of onbezet was. Pupillenvoetbal dus.
Net als tijdens de heenwedstrijd hanteerde OMC 5 de buitenspelval. In oktober anticipeerden wij daar op een gegeven moment prima op met een overwinning tot gevolg. En hoewel een paar mensen erop hamerde daar vandaag op te letten, bleven we voorin op gelijke hoogte met de Dordtse laatste linie staan en bleven enkelen de diepe bal hanteren met buitenspel tot gevolg. Zo maak je het jezelf wel heel moeilijk.
Na de rust haalden we er enkele verdedigers uit en hanteerden we een nog aanvallender concept. Dit leidde tot veel ruimte bij ons achterin. Dat hadden de Dordtenaren al snel door. Na een verre bal van de doelman kon de OMC-spits op zijn gemakje compleet ongehinderd op Gerrit afgaan en de 1 – 3 maken. Gelukkig produceerden we een minuut of 6 later na een prachtige aanval de 2 – 3. Daarna kregen we nog verscheidene kansen. De beste waren voor Frank. De grootste kreeg hij een paar minuten na de 2 – 3, toen hij na een mooie aanval de bal voor zijn voeten kreeg, terwijl hij moederziel alleen voor een leeg doel stond. In plaats van de bal rustig goed te leggen en binnen te tikken, ramde hij de bal blind naast. Zo win je nooit natuurlijk. Hetgeen vandaag maar weer eens zonneklaar werd. Frank zei na afloop: “Ja maar, het waren mijn eerste 90 minuten in bijna vier maanden.” Dat mag wel zo zijn, maar dat is wel een heel slappe smoes om pure onkunde te verhullen.
We probeerden het in de slotfase wel, maar het bleef bij proberen. De echte overtuiging was compleet afwezig. Dat laatste beetje extra’s, de verbetenheid en wil om te winnen ontbraken bij ons, terwijl die bij de tegenpartij overduidelijk wel aanwezig waren. Alleen Ramon had nog een mooie actie op de linkerflank, maar zijn inzet werd gestopt door de OMC-keeper. Aan de andere kant raakten de Dordtenaren nog onze lat. Zo bleef het bij een niet onverdiende 2 – 3 overwinning voor OMC 5.

Eric speelde een solide partij en is daarom speler van de week, al is het wel zo, dat hij in zijn enthousiasme wel eens te fel het duel inging met zijn watervlugge, directe tegenstander, waarna Eric niet de bal, maar wel de Dordtenaar raakte, die daar op een gegeven moment genoeg van kreeg – begrijpelijk – en dat luid en duidelijk kenbaar maakte. Wim is grensrechter en Peter Bosselaar scheidsrechter van de week. Mevrouw L. Veldhuis – Verzijl en haar dochters Floor en Iris zijn de supporters van de week.
In de kleedkamer zei Ramon dat als we het merendeel van onze kansen zouden benutten, we bovenaan zouden staan. Dat klopt als een bus, maar dat is al jaren zo. Maar zolang we oelewappers in ons team hebben rondlopen, die de bal niet eens in een leeg doel weten te deponeren, mogen we blij zijn, dat we niet stijf onderaan staan.
Na afloop in de kantine bleek maar weer eens, wat een verschil het maakt als Frank erbij is. Een normaal gesprek is dan niet mogelijk, aangezien zijn klep geen seconde stilstaat. Was hij maar eens zo actief in het veld. We kregen het ene ranzige en over-de-topverhaal na het andere te horen. Te erg om in het verslag op te nemen. Het enige wat ik wil vermelden, is, dat hij beweerde dat hij op wintersport een massale knokpartij à la Steven Seagal wist te beëindigen. Hij gaf wel eerlijk toe toen heel dronken te zijn. Dat moet wel, want normaal roept hij om Johan, Jules of zijn moeder zodra hij moeilijkheden heeft. De enige andere die het voor elkaar kreeg iets te vertellen, was Louis. Volgens hem is dwergwerpen vooral populair in dwergstaten als Liechstenstein. Een leuk weetje.
De nederlaag van vandaag betekent dat de kans groot is dat we als voorlaatste gaan eindigen op het allerlaagste niveau dat er bestaat, een nieuw dieptepunt in ons bestaan. OMC 5 was de laatste ploeg waar we in de heenronde van gewonnen hadden en die op de ranglijst nog enigszins bij ons in de buurt staat. De laatste vier voetbalmatchen van het seizoen moeten we steeds tegen elftallen waar we in de heenronde kansloos van verloren hebben. En gezien ons spel gedurende de laatste 11 wedstrijden – alleen een overwinning tegen de nummer laatst, DEVO 5 en verder 10 nederlagen, een verliespartij tegen elke, andere tegenstander in de competitie derhalve – is de kans nihil dat we de rest van het seizoen nog punten gaan halen. Dus houd je gemak de komende wedstrijden zou ik zeggen, verliezen doen we toch wel. We voetballen gewoon voor ons plezier en de gezelligheid. Nog vier nederlagen en het seizoen is weer voorbij.

Johan: “Dat zijn hoopgevende woorden van JWDM, dat geeft de burger moed!” Ik had toch het gevoel dat het al weer iets beter met ons ging…. Maar ja, soms zie ik dingen te veel door een roze bril waarschijnlijk. Graag meld ik mij af voor a.s. zondag als jullie het niet erg vinden 🙂 . Groet, Rob U.” Dat vinden wij helemaal niet erg, Rob 🙂 , in tegendeel zelfs. Wim schreef op maandagmorgen: “Ik had vanmorgen niet zo’n zin om te gaan werken. Maar na deze inspirerende teksten kan ik er weer helemaal tegenaan! En ook zondag heb ik er weer zin in.”
Scheidsrechter Bosselaar zei dat de enige reden dat hij ons tegenwoordig nog fluit, is vanwege de verslagen, aangezien die nog wel leuk zijn en wat voorstellen in tegenstelling tot onze “prestaties” op het veld. Duidelijk taal. Nu maar hopen dat dit verslag nog wat is.
Wat vandaag ondubbelzinnig helder geworden is, dat enkelen van ons aanmerkelijk minder sportief zijn dan hun vaders. Zo was De Man sr. tot aan zijn pensionering op een acceptabel niveau actief in de zaal als volleyballer en voetballer. Jan Willem daarentegen is op zijn 46e al door de absolute ondergrens gezakt. De enige keer dat hij zijn directe tegenstander van dichtbij ziet, is na afloop tijdens het handen schudden. En Veldhuis sr. reeg tot zijn 70e zowel op de tennisbanen als op de groene grasmat de kampioenschappen aan elkaar. Hij was 60 jaar lang een betrouwbare en onpasseerbare laatste man met veel spelinzicht, techniek, een geweldige pass en was uitstekend in staat de poppetjes op de juiste plaats te zetten. In tegenstelling tot zijn zoon. Misschien moeten we ter versterking van onze verdediging maar eens een lijntje uitgooien.

Opstelling:  Doelman; rechterverdediger 1 (46. rechterverdediger 2), laatste verdediger 1 (46. laatste verdediger 2), voorstopper, linkerverdediger 1 (46. linkerverdediger 2); rechtermiddenvelder, centrale middenvelder 1, centrale middenvelder 2, linkermiddenvelder 1 (46. linkermiddenvelder 2 (74. spits1)); spits 1 (46. spits 3) en spits 2.
Scheidsrechter: P. Bosselaar.
Grensrechter eerste helft:  Louis.
Grensrechter tweede helft:  Wim.
Aantal toeschouwers:  17.

2 Antwoorden op “Papendrecht 4 – OMC 5: 2 – 3”

  1. Johan Cruijff schreef:

    Wim Veldhuis is een laatste man wie zijn spelers goed neer zet maar wie de spelers niet begrijpen.Hun voetballen als de kip zonder de kop met de oogkleppen. En als hun dan de laatste man de schuld geven komen hun nog thuis van de kermis wie koud is.

  2. Marcel schreef:

    Klopt als een zwerende vinger. Sluit als een bus.
    …. 😉