SVC 6 – Papendrecht 4: 7 – 1

SVC 6 – Papendrecht 4:  7 – 1

Op zondag 29 april, sterfdag van Michiel Adriaanszoon de Ruyter, naamdag van Memnon of Memonos de Wonderdoener, de Internationale Dag van de Dans, twee dagen na de 45e verjaardag van onze kroonprins, moesten we tegen SVC 6 uit Standdaarbuiten.
De plaats Standdaarbuiten, gemeente Moerdijk, werd gesticht in 1529. Het werd ontworpen als een voorstraatdorp. Standdaarbuiten is een agrarisch kerkdorp, gelegen aan de Mark. Het landschap bestaat voornamelijk uit zeekleipolders, die worden omgeven door dijken. Het lag in het grensgebied van het Graafschap Holland en het Markiezaat van Bergen op Zoom. Daarom kwam het nog wel eens tot schermutselingen over en weer. Vooral tijdens de Tachtigjarige Oorlog had het gebied veel te lijden van nu eens Spaanse, dan weer Staatse troepen. Zo werd Standdaarbuiten en omgeving in 1572 door de Geuzen geplunderd en gebrandschat, terwijl in 1760 een brand het dorp in de as legde. Toen, tegen het einde van de Tweede Wereldoorlog, de geallieerden naar het noorden oprukten, trachtten de Duitsers hun opmars bij de Mark te vertragen, zodat ze zich konden terugtrekken ten noorden van het Hollandsch Diep. Op 30 oktober 1944 bliezen ze de brug over de Mark op. Daarna volgden beschietingen, waarbij het dorp vrijwel geheel werd verwoest. Op 4 november 1944 werd Standdaarbuiten bevrijd. Standdaarbuiten telt 5 inschrijvingen in het rijksmonumentenregister.

De kampioenswedstrijd van SVC 6 was op het internet het trending topic van de week. Het had zoveel losgemaakt dat de burgemeester van Moerdijk vreesde voor rellen tussen Papendrecht- en SVC-hooligans. Daarom werd eerst een noodverordening uitgevaardigd en later de staat van beleg afgekondigd. Een spertijd werd ingesteld waardoor niemand in een straal van een kilometer rond sportpark De Hamel de straat op mocht. Busjes met luidsprekers reden door de straten. Opgeroepen werd ramen en deuren gesloten te houden en binnen te blijven. Gewapende militairen paradeerden door het dorp om te controleren of iedereen zich aan de noodmaatregelen hield en om de orde te bewaren. Met tanks, barricades en afweergeschut werd Standdaarbuiten hermetisch van de buitenwereld afgesloten. Door één corridor was het mogelijk het dorp binnen te komen. Alleen wij mochten de zwaar bewapende commando’s passeren. Bussen met supporters mochten alleen onder begeleiding van de ME naar het Hamel-sportpark. Onze supporters waren het niet eens met deze behandeling en bleven daarom uit protest weg. Dit betekende dat wij voor het eerst van het seizoen geen supporters mee hadden naar een uitwedstrijd. Van de kant van de tegenpartij mochten alleen familieleden en SVC-leden de voetbalmatch bijwonen. Vandaar dat het aantal toeschouwers wat tegenviel. Net als de hoeveelheid spelers van onze kant trouwens.

De afgelopen weken hadden we steeds nauwelijks afzeggingen en tot vrijdagochtend was dat opnieuw het geval. Toen begonnen opeens de afmeldingen binnen te stromen, kennelijk bang om opnieuw afgedroogd te worden door SVC 6. Thuis hadden we immers met 1 – 6 verloren. “Hallo, ik heb gezaalvoetbald en ben door mijn enkel gegaan. Ik moet dit op mijn leeftijd niet meer doen dus. Ik kan zondag niet meedoen helaas. Groet, Gerardo.” Het is goed dat je daar zelf commentaar op gegeven hebt, Gerardo, hoeven wij het niet te doen.
Nadat op vrijdagavond Ramon had laten weten niet te komen vanwege werkzaamheden, hadden we opeens nog maar 13 man inclusief enkele geblesseerden maar geen keeper, aangezien Gerrit op vakantie was. Daarom op zaterdag contact gezocht met onze vaste gastdoelmannen. Helaas konden ze niet. Frank L. was op vakantie, Jurian had koopzondag en Robert deed al mee met Zondag 5. Dus gingen we met een beperkte selectie naar Standdaarbuiten.
Ruim 7 jaar geleden speelden we voor het laatst een kampioenswedstrijd, maar toen stonden we zelf bovenaan. Deze keer was de tegenpartij koploper. SVC 6 had aan een punt genoeg om de titel te pakken. “Hallo, ik zie jullie zondag, zal lastig potje worden vrees ik! Gr, Wim.” Dat dachten we allemaal, maar kennelijk waren de tegenstanders er om de één of andere vage reden niet helemaal gerust op. Voor onze kleedkamer stond een leeg kratje met daarin een A4-vel met de tekst: “Blijf deze leeg?” Het was leuk om te horen dat alle SVC’ers de voorbeschouwing op onze website gelezen hadden inclusief enkele wedstrijdverslagen. Daarmee bekijken ze de site een stuk meer dan de meeste van onze teamleden.
In de kleedkamer zaten maar 12 mensen. Geen Kenneth. Op zich niet zo verwonderlijk, want het is weer feestjestijd en dan is hij meestal het hele weekend op stap. Marcel probeerde hem te bereiken, maar tevergeefs. Pas na afloop kreeg hij respons van Kenneth, die aangaf zich per mail afgemeld te hebben bij uw verslaggever. Hûh? Echt geen mail gezien. Bij thuiskomst toch maar even checken. En verrek: Op 29/04/2012 8:54 uur, Kenneth schreef: Hoi, door ziekte afwezig. Ken. Let vooral even op de datum en het tijdstip. Toen stonden we op het Slobbengors op het punt te vertrekken. Dan kijk ik toch echt niet meer mijn mailbox na, Kenneth.

Positief was in elk geval dat we op het hoofdveld mochten aantreden waarop echt gras staat. Met maar 12 man inclusief twee geblesseerden was het niet zo moeilijk om een opstelling te maken. Herman had zo’n last van een kuitblessure dat hij niet kon voetballen en ging daarom op het doel. Fijn dat je ondanks je kwetsuur toch gekomen bent en je opgeofferd hebt om te gaan keepen, Herman. Het is duidelijk dat Herman daarom uitgeroepen werd tot speler van de week. De andere gekwetste, Jan Willem, ging vlaggen. Na een half uur moest hij overigens het veld al in, omdat Marcel na een beuk van een SVC-speler het veld uitgewerkt was. Op zich een hele prestatie aangezien dat zelfs Mike Tyson nog niet gelukt is. Gelukkig had Marcel “De Hulk” Knipscheer de laatste tijd trouw zijn pillen geslikt, anders was hij na die aanslag flink in omvang toegenomen en was hij groen geworden, waarna de SVC-speler de rest van de zondag in de tandartsstoel had moeten doorbrengen.
Doorbijter Marcel bracht de tweede helft al strompelend langs de lijn met een vlag in de hand door. Klasse, Marcel. Hij is daarom grensrechter van de week.

Tijdens de heenwedstrijd had SVC-topper Jimmy Melissen die een paar jaar terug nog bij de jeugd van RKC en NAC speelde, zijn directe tegenstander Arie volledig dolgedraaid. Arie heeft daar nog steeds nachtmerries van en had om die reden afgezegd. Nu stond Edwin tegenover die SVC-aanvaller. Gelukkig was Edwin er. Hij had zich voor het weekend ervoor afgemeld, net als voor de Pasen overigens, terwijl we in beide gevallen niet hoefde te voetballen, iets was tig keer gezegd en in mails duidelijk gemaakt was. “Ik had idd ook weer niet goed gekeken waardoor mijn afmelding onnodig was. Laat ik eerst een ploeg scoren die al jaren niet heeft gescoord, zal ik nu wel op de schouders gaan bij de aankomende kampioen als ik iets te veel faal. Maar ga mijn best doen. Grt, Edwin.”
Een verschil met de thuiswedstrijd was dat de Brabantse Messi toen 35 minuten nodig had om een onvervalste hattrick te scoren en zo voor een 3 – 0 voorsprong voor SVC te zorgen. Vandaag deed hij het binnen het half uur. Op het Slobbengors bleef zijn productie op vier steken, op sportpark De Hamel maakte hij na de vierde ook de vijfde voor SVC 6. Je deed het uiteindelijk toch beter dan Edwin, Arie. Kan je volgende week weer met een gerust hart meedoen.
Op zich deden we het voor ons doen helemaal niet slecht, maar tegen die Melissen was geen kruid gewassen. We kregen best kansen. Rob U. stuurde Patrick mooi diep, maar hij kon net niet zijn schoen achter de bal krijgen. Frank schoot na een kwartier van 25 meter hard naast. Het was meteen ook de enige, goede knal van Frank. De andere gingen richting kantine, het kunstgrasveld, de speeltuin, de begraafplaats, verdwenen in de Mark of de Dintel, belandden in de gedemilitariseerde zone of zijn ze nog steeds aan het zoeken. Net zoveel afzwaaiers als normaal, derhalve.
Na een minuut of 70 ging Edwin op rechts een een-twee aan met Patrick. De mooie voorzet kopte Johan knap binnen. De eer was gered. Niet veel later volgde een nieuwe, mooie aanval. Vanaf links gaf Rob S. de bal over de hele naar Eric. Onze linksbenige voorstopper was helemaal voorin bij de rechter hoekvlag beland. Daar vandaan zette hij prima voor op Patrick, die net over het doel kopte. Een kwartier voor tijd kreeg Patrick een nieuwe kans. Liggend op de grond werkte hij de bal richting doellijn, maar zijn werptechniek was net onvoldoende. Toch maar in de leer gaan bij Luciën, Patrick.
In de slotfase schoten de SVC’ers hun zesde doelpunt tegen de touwen. Een paar minuten voor tijd produceerde Eric de laatste treffer van de partij: 7 – 1. Aan het begin van het seizoen maakte Johan de Tikkie-Terug-Keizer duidelijk, dat hij de wisselbeker die hij jarenlang in bezit had, maar vorig jaar af moest staan aan Eric, weer in zijn bezit wilde krijgen. Eric, de huidige bezitter van de Tikkie-Terug-Bokaal, greep vandaag de gelegenheid aan de stand gelijk te trekken en daarmee aangevend, dat hij zich niet zonder slag of stoot gewonnen wil geven. Over een week, tijdens de laatste wedstrijd van het seizoen, volgt ongetwijfeld een zinderende ontknoping.

Om even voor twaalven floot de uitstekende scheidsrechter voor de laatste maal en was het terechte kampioenschap van SVC 6 een feit. In de kleedkamer stond ons inmiddels een krat te wachten die niet langer leeg, maar gevuld was. Enig minpuntje was dat het alleen om flesjes bier ging en de chocomel voor onze verslaggever en een pakje voor onze benjamin ontbraken. Toen het bier op was en we inmiddels in de kantine zaten, werd een nieuwe krat bier op onze tafel gezet, gevolgd door een schaal hapjes. Johan maakte er een foto van voor de website, maar… “Hoi en inmiddels is m’n telefoon een beetje gecrasht…. Fotootje sturen lukt dus niet meer. Gr, Johan.” Jammer.
Aangezien we nog met de auto naar huis moesten, ging de tweede krat niet op. In elk geval super bedankt voor de versnaperingen mannen. De volgende keer verliezen we met plezier opnieuw. En nogmaals gefeliciteerd. Jullie zijn de terechte kampioenen.

Opstelling:  Herman; Marcel (30. Jan Willem), Wim, Edwin, Eric; Wilco, Johan, Rob S., Rob U.; Frank en Patrick.
Grensrechter eerste helft tot de 30e minuut:  Jan Willem.
Grensrechter tweede helft:  Marcel.
Aantal toeschouwers:  12.

Commentaren zijn niet meer mogelijk.