Papendrecht 4 – DVVC 7: 4 – 3

Papendrecht 4 – DVVC 7:  4 – 3

Op 16 september, de laatste zondag van de zomer, feestdag van de heilige Rogellus van Cordova, sterfdag van Daniel Gabriel Fahrenheit, de 61e verjaardag van René en Willy van de Kerkhof, de Internationale Dag ter Behoud van de Ozonlaag, een dag voor de Nationale Appelplukdag, begon dan eindelijk de competitie met een thuiswedstrijd tegen DVVC 7.

De oefenwedstrijd van vorige week had wel de nodige gevolgen gehad. “Hoi, ik houd nog even een slag om de teen. Is nu dik, groen en geel en voelt niet goed. Houd je op de hoogte. Gr, Johan.” Gevolgd door: “Het gaat nog niet met mijn teen! Is nog dik & pijnlijk, ik kom wel en neem mijn spullen mee, maar kan waarschijnlijk niet spelen!”

Johan kwam inderdaad, kleedde zich om, maar constateerde gelijk dat hij zich moest beperken tot vlaggen. Dat deed hij overigens uitstekend. Hij werd daarom volledig terecht uitgeroepen tot grensrechter van de week. Toch was Johan zwaar teleurgesteld, want na afloop deed hij zijn gewone kleren in zijn tas en zonder naar de kantine te komen ging hij naar huis. Dat hadden we sinds de jeugdjaren niet meer meegemaakt.
“Ik heb afgelopen zondag uit de kleedkamer meegenomen, was weer eens de laatste, paar voetbalkousen en een rood T-shirt van V.V. Papendrecht, iemand kwijt? Misschien van mijn buurman afgelopen zondag… Johan? Neem het zondagochtend mee, hoor het wel. Groet, Marcel.” Johan: “Hoorde inderdaad van mijn wasvrouw dat ze teen en tander miste!”
Moest nog even afwachten of ik kon, maar het ziet er naar uit dat het moeilijk gaat worden. Meld me dus af voor de wedstrijd van 16 september. Groet, Kessi.” Ramon: “Hè Kenneth, begint dat gelazer nu al! Laat je gewoon je team weer in de steek voor een boottochtje door de ‘Amsterdamse’ grachten. Jammer hoor ): .” Marcel: “Laat onze linksbuiten nou de wedstrijd aan zich voorbijgaan voor een reserve gay parade… onbegrijpelijk.”

Rob S. meende de oorzaak gevonden te hebben voor zijn aanhoudende slechte spel. Op 11/09/2012 2:56, Luciën schreef: “Rob, heb jij mijn broekje met nummer 7 in je tas zitten?” Met een ander broekje ga je heus niet beter voetballen, Rob. Luciën is trouwens de sponsor van onze voetbalshirts en -broekjes. Het lijkt me daarom logisch dat hij bepaalt wat hij draagt. Het is trouwens een wat apart tijdstip, 2.56 uur, om met je voetbaluitrusting bezig te zijn.
Vorige week stonden Patrick en Rob S. in de spits. Rob had het over een koningskoppel, maar wij vonden het meer de koning – Patrick – en de nar – Rob. De bijbehorende vaalrode broek had Rob overigens vast aangetrokken. Waarschijnlijk voor de jeugdsoos later op de dag of kwam hij daar juist net vandaan? Deze keer stonden de heren opnieuw in de spits, maar speelden ze allebei een helft.
Verder kregen we het volgende bericht: “Hoi, Rob wil zondag graag spelen. Ik neem even de honneurs waar omdat hij momenteel in Hamburg zit voor zijn werk. Groetjes, Petra Uitermarkt.” Je mag van ons ook wel de honneurs waarnemen op het veld hoor, Petra. Dat gaat je vast beter af dan je wederhelft.
Rob U. kwam inderdaad, maar aan de late kant én hij was zijn voetbalshirt vergeten. Gelukkig had Arie een ander shirt bij zich. Dat stimuleerde Rob kennelijk, want, het moet gezegd, hij begon uitstekend. Een eerste schot miste het doel maar net, het tweede ging op de lat. Zijn derde kans had erin gemoeten, maar op een paar meter voor het doel, zonder een DVVC-verdediger in de buurt, schoot hij te gehaast, waardoor de Dongense doelman de situatie kon neutraliseren. Zoals in de rust geconstateerd werd, had Rob U. in één helft meer goede acties dan gedurende het hele vorige seizoen.

Uw verslaggever had vorige week over Arie geschreven dat hij klaarblijkelijk enkele kwaliteiten verloren had, in de hoop hem te prikkelen. Dat had duidelijk geholpen, want Arie speelde als vanouds, super dus. Hij was weer overal op het veld te vinden, stond steeds op de goede plaats en maakte vrijwel geen fouten. De woorden waren overigens ook gelezen door Aries schoonvader die daarom kwam kijken en ter ondersteuning Aries dochters meegenomen had.
Na 25 minuten nam Wim halverwege onze helft aan de rechterkant een vrije trap. Hij zag Ramon voorbij de middellijn vrijstaan. Ramon kopte de bal door op de inmiddels gestarte Arie, die de bal laag in de verre hoek binnenknalde. Vijf minuten later volgde een vergelijkbare situatie, maar dan aan onze linkerkant. Dit keer gaf Herman de bal op Rob S., die Arie in de diepte bereikte en opnieuw faalde Arie niet alleen voor de Brabantse keeper: 2 – 0. Daar zette DVVC 7 twee schoten tegenover die Gerrit onschadelijk wist te maken.
Na de rust was de eerste kans voor de gasten, maar de lat bracht redding. Vrijwel direct daarna wist Luciën voorin de achterlijn te bereiken. Zijn strakke voorzet werd niet goed verwerkt door de DVVC-verdediging. Arie kon met een sliding de bal vooruit tikken, die tergend langzaam over de doellijn rolde: 3 – 0.
Ook daarna bleef ons spel uitstekend. We bleven rustig, de posities waren goed bezet en we zochten voortdurend naar de eenvoudigste en beste oplossing. Patrick kreeg na een nieuwe mooie voorzet vanaf links een niet te missen kans. Eerst kopte hij op de keeper, waarna hij de rebound met links naast knalde, terwijl het doel leeg was. Daarmee had hij gelijk zijn beste kruit verschoten, tot grote teleurstelling van zijn neefje die kennelijk veel verwacht had en hem bleef aanmoedigen, maar tevergeefs.
Na ruim een uur begon Ramon aan de rechterkant aan een solo die hij prachtig afrondde met een hard schot onder de lat: 4 – 0. Een ongekende luxe, waar we helaas niet mee om wisten te gaan. Want wat we daarvoor allemaal goed deden, gingen we daarna allemaal fout doen. Plotsklaps wilde iedereen zelf scoren en het zogenaamd mooi, maar in werkelijkheid ingewikkeld en vaak verkeerd doen. Tevens holden we en masse naar voren, maar kwamen de meesten niet meer terug, waardoor de tegenstanders opeens alle ruimte kregen. En het aanhoudende gegiebel hielp ook niet echt. We hielpen op die manier DVVC 7 terug in de wedstrijd. Aanvankelijk wist Gerrit met enkele miraculeuze reddingen ons plotselinge geklungel te maskeren, maar het moest een keer fout gaan en dat ging het een kwartier voor het einde ook: 4 – 1.
In de slotfase kregen we het nog onnodig moeilijk, vooral ook omdat bij ons de pijp leeg begon te raken en de één na de ander pijntjes kreeg, iets waar onze jeugdige tegenstanders geen last van hadden. En nadat ze nog twee keer gescoord hadden, begon het wel erg penibel te worden. Uw verslaggever probeerde met goedbedoelde aanwijzingen de boel wat op te peppen, maar dat werkte alleen maar averechts. Ramon maakte daar terecht een opmerking over en zei daar nog bij: “Ik ben geen 16 meer.” Nou Ramon, je ziet er nog wel zo uit en zo voetbalde je vandaag ook.
Met hangen en wurgen wisten we uiteindelijk zonder verder tegendoelpunt het eindsignaal te halen, waardoor we het seizoen zo waar met een overwinning begonnen. Na afloop werd terecht opgemerkt dat als de wedstrijd nog wat langer geduurd zou hebben en als Gerardo en Frank meegedaan zouden hebben, we ongetwijfeld puntenverlies geleden zouden hebben.

Normaal wil nooit iemand reserve en leidt het aanwijzen van wissels steevast tot gezeur. Vooral Rob S. heeft daar een handje van, maar vandaag niet. Wat was hier aan de hand? Het bleek dat hij een aantrekkelijke dame gezien had die hij interessant vond en waar hij wel meer over wilde weten. Dus vroeg hij aan Patrick: “Weet jij wie dat leuke vrouwtje is?” “Ja hoor,” zei Patrick, “dat is mijn moeder.” Toen viel Rob S. even stil, maar zijn belangstelling werd er niet minder om. Benieuwd hoe het afspraakje is afgelopen. Overigens was Rob S. niet de enige, want opeens ging de één na de ander met één of andere vage smoes het veld uit om in de dug-out plaats te nemen. Rob U. bekende dat de aanwezigheid van Patricks moeder de reden was, dat hij zich opeens langs de lijn met goedbedoelde, maar steevast mislukte rushes probeerde uit te sloven.

Na afloop troffen we in de kleedkamer een goed gevulde krat aan van Herman. Hij zag twee dagen geleden Abraham en is daarmee na Gerrit de tweede vijftiger in ons team. Van harte gefeliciteerd, Herman! Hij is daarmee de jarige van de week. Mevrouw Van Wijngaarden is uiteraard supporter van de week en de heer Commandeur scheidsrechter van de week. Overigens bleek Gerrit Schutte zichzelf vorige week na het oefenpotje uitgeroepen te hebben tot supporter van de week. Bij dezen. Ramon en Arie waren onze beste spelers, maar vanwege zijn drie treffers, waarmee Arie direct zijn seizoenstotaal van vorig jaar evenaarde, is Arie Man van de Week.

Ten slotte nog even terugkomen op het verslag van een week geleden waarin een passage over Arjan van Toor opgenomen was. Het stoorde hem dat daarbij geen foto van hem stond. Bij dezen wordt dat goed gemaakt.

Opstelling:  Gerrit; Marcel (46. Wilco), Wim (71. Herman), Eric en Jan Willem; Rob U., Edwin (73. Marcel), Ramon en Herman (46. Luciën); Rob S. (46. Patrick) en Arie.
Scheidsrechter:  De heer L. Commandeur.
Grensrechter:  Johan.
Aantal toeschouwers:  32.

Commentaren zijn niet meer mogelijk.