Molenschot 3 – Papendrecht 4: 0 – 2

Molenschot 3 – Papendrecht 4:  0 – 2

Op 4 november, naamdag van de heilige Robertus van Loc-Renan, 39 jaar na de eerste autoloze zondag, 90 jaar nadat De Britse archeoloog Howard Carter het graf ontdekte van de Egyptische farao Toetanchamon, 59 jaar nadat de Nederlandse natuurkundige Frits Zernike de Nobelprijs voor Natuurkunde ontving, geboortedag van de Nederlandse zangeres Duifje Schuitenvoerder en van Martin Brozius, sterfdag van de Nederlandse politicus Jacob Pieter Pompejus van Zuylen van Nijevelt, de laatste dag van de Fairtrade-week, moesten we voor de tweede keer dit jaar aan de bak in de gemeente Gilze en Rijen.

Op sportpark ’t Hoogeind stond ons de confrontatie met Molenschot 3 te wachten.

Jan Willem raakte drie weken geleden geblesseerd toen hij als gastspeler fungeerde bij het 5e. Als goedmakertje werd hem door het 5e vorige zondag, toen we vrij waren, aangeboden te komen en in de slotfase in te vallen om zo zijn fitheid te testen. Dat gaf hem een goed gevoel. Dat verdween als sneeuw voor de zon toen opeens Rob U. de kleedkamer kwam binnenlopen. Denk je een keer een RobU.-loos weekend te hebben, heeft Zondag 5 hem als gastspeler gestrikt. Dan moet je als elftal toch wel bijzonder wanhopig zijn. Dan maar hopen dat Rob U. eindelijk weer eens goed zou voetballen. Misschien zou het 5e hem dan over willen nemen, zijn we eindelijk van hem af. IJdele hoop natuurlijk.
Bij Zondag 5 hebben ze wel iets aparts. In de rust werd door de leider en aanvoerder doping uitgedeeld in de vorm van pillen. Zo’n pil had iets weg van een pinda met een laagje chocolade. Misschien ook iets voor ons? Zoiets uitdelen is alleen zinloos als je Rob U. laat meespelen. Want toen de voetbalpot leek uit te draaien op een 2 – 2 gelijkspel, gaf Rob U. zijn directe tegenstander alle gelegenheid om uit zijn rug weg te lopen en geheel vrijstaand de winnende treffer binnen te knallen. Commentaar van Rob U.: “Ik had er op het laatst eigenlijk geen zin meer in.” Weg punt en weg kans om Rob U. aan het vijfde te slijten. Rob zei niet onder de indruk te zijn Zondag 5. Dat is wederzijds, Rob. Kun je nagaan hoe één slechte speler het normaalgesproken hoge niveau van dat team, waar wij begin september toch kansloos van verloren, omlaag kan trekken.

We zaten weer zonder doelman: “Dag, ik zou voor aanstaande zondag willen afzeggen. Succes. Groet, Gerrit.” Onze vaste invallerdoelman berichtte: “Sorry, maar keepen gaat nog niet lukken. Heb nog wel iets last en mag het zeker niet forceren. Zit ook nog steeds aan de medicijnen, dus lijkt me geen verstandige actie. Groet, Edwin.” Gelukkig is dan toch weer iemand bereid om onder de lat te gaan staan. Herman: “Laat mij maar keepen. Mits ervoor een tenue gezorgd kan worden.” “Ik neem het keeperstenue mee, handschoenen heb ik niet. Wie ’t aan doet maakt me niet uit, eventueel keep ik één halfje en Herman één. Groet, Marcel.” Edwin: “Ik heb keeperhandschoenen en neem ze mee. Tot zondag!” Geweldig dat het steeds zo vlot opgelost wordt.

Jan Willem stuurt enkele dagen voor een wedstrijd aan iedereen een e-mail met daarin het komende programma. Hij schreef onder andere dat we over twee weken, als we naar Rijen moeten, waarschijnlijk op kunstgras spelen. En wat schreef Frank: “Hoi Jan Willem, ben weer redelijk hersteld van een gekneusde knie! Dacht zondag weer aan te treden, maar ik hoor nu, dat we weer op kunstgras moeten, dus start ik het liever de week erop! Tenzij we op een gewone mat spelen, dan kun je natuurlijk altijd bellen als je krap zit!? Groetjes, Frank.” Jan Willem had hem natuurlijk in de waan kunnen laten dat we tegen Molenschot 3 op kunstgras zouden moeten voetballen, zodat we fijn zonder Frank zouden zitten, maar dat vond Jan Willem toch te flauw: “Hallo Frank, we spelen pas op 18 november kunstgras hoor, als we in Rijen aantreden. Komend weekend gaan we naar VV Molenschot, op een paar kilometer van je huis, en die vereniging heeft twee natuurlijke voetbalvelden. Kom je het aanstaande zondag dan toch een halfje proberen of kom je pas de 11e? Groeten, Jan Willem.” “Ben er zondag en hoef niet speciaal wissel hoor! Natuurlijk even kijken of er reactie komt, maar de zwelling is uit mijn knie! Groetjes, Frank.” Tja, goed lezen en luisteren is ook een kunst. We vragen ons altijd af, hoe dat nou gaat in Franks zaak: Klant: “Goedemorgen, meneer. Mijn broek is versleten en ik wil graag een nieuwe kopen.” Frank: “Deze trui lijkt me een prima alternatief, meneer.”
Frank was trouwens niet de enige die moeite had met goed lezen. “Op 03/11/2012 1:26, Luciën schreef: Ik haal Edwin op. Als er nog meer mee willen rijden, laat het weten a.u.b. Als het weer dat k kunstgras is, speel ik liever een helft. Als er voldoende fitte mensen over blijven natuurlijk he haha.” Het zal wel te maken gehad hebben met het tijdstip van 1:26 uur. Zeker te slaperig geweest om goed te kunnen lezen. Heeft wel consequenties natuurlijk. Dus schreef Jan Willem op zaterdag: “Hallo Luciën, volgens de website van V.V. Molenschot beschikt sportpark ’t Hoogeind over twee natuurlijke grasvelden. Maar het is geen enkel probleem om je er een helft naast te zetten, hoor. Heb je nog voorkeur voor de eerste of de tweede helft? Tot morgenochtend.” “Je geeft ze een vinger…… 2e helft graag. Met vriendelijke groet, Luciën.” “Ja, tweede helft wat? Spelen of reserve? Het is uiteraard een plagerijtje, hoor. Je bent gewoon aan de beurt… en volgende week weer. Groeten, Jan Willem.” “Jajaja haha 2e helft wissel graag. Met vriendelijke groet, Luciën.”
Vorige week zouden we niet genoeg mensen gehad hebben, als we gevoetbald zouden hebben. Deze keer hadden we 16 mensen. Dat aantal hadden we hard nodig, want op het laatst stond nog maar één fitte speler langs de lijn. Daardoor kon Luciën wel gewoon de 90 minuten volmaken. Dat betekent uiteraard wel, dat je de komende twee wedstrijden reserve staat, Luciën. Of drie.

Luie en gemakzuchtige Jan Willem verordende Johan hem op te komen halen. Johan: “Ben weer klaar voor 90 minuten. Kijken hoe het zondagochtend voelt na de Deutsche abend. JW, ik haal je op.” Rob U. was trouwens net zo erg: “He Johan, dan kun je mij ook wel halen toch? Hoe laat moet ik klaarstaan? 🙂 ” Jan Willem en Rob zagen al toen Johan aan kwam rijden, dat het maar de vraag was of ze er verstandig aan zouden doen om bij Johan in te stappen. De deutsche Abend zat nog duidelijk in Johans systeem. Verstijfd van angst zaten Jan Willem en Rob U. in hun stoelen gekleefd. Ze waren blij toen ze heelhuids Molenschot bereikten en de auto uit mochten.
Rob U. ophalen is een hele belevenis. Hoewel we later waren dan afgesproken, moest Johan verscheidene keren toeteren. De hele buurt had al naar buiten gekeken, voordat Rob de deur opendeed. Met jas. Toen ging hij weer naar binnen om zijn jas aan de kapstok te hangen. Toen hij op de stoep stond, ging hij toch weer terug om zijn jas te halen. Net toen hij de deur wilde sluiten, moest hij weer terug om zijn huissleutels te halen. Vervolgens moest hij nog zijn in aluminiumfolie gewikkelde brood pakken. En ten slotte zijn zonnebril.
Als je met Johan meerijdt, is de kans groot, dat Frank belt om te vragen waar we naartoe moeten. Ondanks de tig e-mails per week weet hij dat steevast niet. Daarna ontwikkelt zich meestal een bijzonder wonderlijk gesprek, waarbij onderwerpen ter sprake komen die je niet verwacht als je de slaap nog in je ogen hebt.

Op zaterdagavond berichtte Wim: “Wie zeker wil weten of het doorgaat, moet Molenschot bellen. Bij VVP is morgenochtend niemand bereikbaar. Gaat waarschijnlijk gewoon door overigens, dus vroeg naar bed en gelijk slapen”. Het was prachtig weer en het had nauwelijks geregend. Desondanks vonden we op zondagochtend het volgende in de mailbox: Van Marcel om 09:10 uur: “Heb zojuist 3x gebeld naar Molenschot, helaas wordt er niet opgenomen. Weet iemand of het doorgaat?” Gelukkig wist Herman hem te kalmeren: om 9:49 uur: “Ik neem aan dat het gewoon doorgaat.” Van Marcel om 09:52 uur: “Ik ook.”

Toen we arriveerden, waren de meeste Molenschotters al aan het warmlopen op het hoofdveld. Dat enthousiasme trokken ze door in de beginfase van de match, toen ze bovenliggende partij waren. Wij kwamen moeizamer op gang. Maar na de eerste de beste goede aanval was het wel meteen raak. Kenneth werd op links diep gestuurd. Zijn afgemeten voorzet bereikte Patrick. Onze topschutter bleef kalm en schoof beheerst de openingstreffer binnen. Het was alweer zijn vierde van het seizoen.
Het was meteen de laatste actie van Patrick. Hij moest zich vanwege een kuitblessure laten vervangen door Rob S. Maar ook hij was uitstekend op dreef. Nog maar koud in het veld werd hij na een mooie aanval, die bij Herman begonnen was, op rechts weggestuurd. Rob S. gaf de bal op maat op de goed meegelopen Johan. Hij kapte de laatste overgebleven tegenstander knap uit, waarna Johan oog in oog met de Molenschotgoalie de bal beheerst langs de linkerpaal over de doellijn schoof: 0 – 2. Rob U. beweerde na afloop bij beide aanvallen betrokken geweest te zijn, iets wat niemand gezien had.
Na ons tweede doelpunt moest ook Kenneth zich laten vervangen vanwege een blessure. Tot grote opluchting van de Molenschotters langs de kant die de eerste 20 minuten niets anders riepen dan: “Wat een geweldige voetballer is die Kenneth, zeg.” Echte voetbalkenners in Molenschot, hè Kenneth.

Met 0 – 2 gingen we aan de thee. Na de rust begonnen de Brabanders sterk aan het tweede bedrijf zonder dat dat tot echt grote kansen leidde. Na ruim een uur kregen we meer vat op de wedstrijd en volgden nieuwe kansen. Ramon schoot over en naast. Gerardo gooide de bal vanaf de rechter zijlijn op bijzonder fraaie over de hele, maar Luciën schoot naast.
In de slotfase begonnen de krachten wat af te nemen. Na een nieuwe, puike aanval kreeg Edwin de bal even buiten de 16 meter. Normaal een prima afstand om vanaf te schieten, maar hij had op dat moment al zoveel meters gemaakt, dat hij niet veel anders kon doen dan de bal naar Johan plaatsen die vanuit een schuine hoek in de handen van de doelman schoot. Even later kon Johan alleen op het Brabantse doel afgaan, maar ook bij hem begonnen de gemaakte meters hun tol te eisen, waardoor hij de bal in de voeten van een tegenstander schoof.
De slotfase werd gekenmerkt door veel geschreeuw, soms begrijpelijk, meestal onbegrijpelijk. Begrijpelijk was het gekerm van een Molenschotter toen hij na een duel met Ramon met een ogenschijnlijk zware blessure van het veld gedragen moest worden. Onbegrijpelijk was het dat juist Frank op dat moment over de rooie ging, nadat er iets tegen hem gezegd zou zijn. Dat gekerm was overigens niets vergeleken bij het gegil van Frank en Rob U. nadat zij een keer geschampt waren. Vooral Rob U. maakte het echt te bont. De eerste keer schrokken de tegenstanders nog, daarna werd het lachwekkend, toen stuitend, vervolgens kregen we het schaamrood op de kaken en op het laatst maakte Rob U. zich ronduit belachelijk. Zou Rob thuis ook jankend ter aarde storten zodra Petra hem liefkozend aanraakt? Mensen, stel je nou eens niet zo aan als er eens een overtreding op je gemaakt wordt of wanneer iemand eens wat tegen je zegt. Dat overkomt iedereen hoor, dat hoort bij veldvoetbal. De meesten weten zich te gedragen en voetballen gewoon verder. Anders kun je beter gaan tafelvoetballen, vingervoetballen of blaasvoetballen.

Om 10 voor 1 floot de uitstekende scheidsrechter voor het laatst en was de derde overwinning van het seizoen binnen. Hoewel het een teamprestatie was, hadden we twee uitblinkers die beiden speler van de week zijn. Allereerst invallerdoelman Herman die rust uitstraalde, als een veldheer over het strafschopgebied heerste en zijn doel schoon hield of hij dat al decennialang doet. Het is ook wel eens lekker een goalie te hebben die afstandschoten gewoon ziet aankomen. Geen Molenschotter had in de gaten dat hij niet onze vaste doelman is.
Arie was onze beste veldspeler. Zodra de bal richting ons doel ging, wist hij deze weg te krijgen, knallen, koppen, schieten, duwen, kletsen, keilen, slingeren, tikken, kegelen, kogelen, rollen, kwakken of glijden. En hij bleef zich maar in de baan van het schot werpen en bleef de duels maar aangaan waarbij hij meer moest incasseren dan Rob U. en Frank in een heel seizoen. Al hinkend, bont en blauw en met een van pijn verwrongen gezicht maakte Arie de 90 minuten vol, zonder dat er een onvertogen woord over zijn lippen kwam. Daar kan menigeen een voorbeeld aan nemen. Lisette, Floor en Iris: jullie kunnen trots zijn op die kanjer. We verwachten extra cadeautjes voor Arie met Sinterklaas en onder de kerstboom.

Opstelling:  Herman; Gerardo, Wim, Arie en Eric (46. Marcel); Rob U. (46. Edwin), Ramon, Johan en Luciën; Kenneth (23. Frank) en Patrick (17. Rob S. (67. Rob U.)).
Grensrechter:  Jan Willem.
Aantal toeschouwers:  38.

 

 

Commentaren zijn niet meer mogelijk.