JEKA 20 – Papendrecht 4: 4 – 0

JEKA 20 – Papendrecht 4:  4 – 0

Op 25 november, naamdag van de heilige Katharina van Hückeswagen, 64 jaar na de uitvinding van de kabeltelevisie, geboortedag van Piet Hein en Carl Benz, sterfdag van Ossip Zadkine en van de Nederlandse staatsman Jan Maximiliaan van Tuyll van Serooskerken van Vleuten, traden we aan tegen het 20e van r.k.v.v. JEKA. Toen wij ruim 6 jaar geleden tegen die club voetbalden, was dat in Breda. Tegenwoordig zit die vereniging op sportcomplex “Tussen de Leijen” in Bavel.

Bavel, gemeente Breda, heeft bijna 6500 inwoners. De herkomst van de plaatsnaam Bavel is niet geheel duidelijk. Deze is een samentrekking van Bavo en lo en betekent dus bos van Bavo. Het is onbekend wie of wat Bavo was. De eerste vermelding van Bavel stamt uit 1299.

Bavel was ooit een zelfstandige heerlijkheid, maar werd uiteindelijk deel van de Baronie van Breda. Bavel is nooit een zelfstandige gemeente geweest. Vanouds behoorde het tot de schepenbank Ginneken en Bavel. In 1997 werd Bavel bij Breda gevoegd. De Pleistocene perioden het Bavelien en het Bavel Interglaciaal zijn vernoemd naar deze plaats. Het Bavel Interglaciaal is een relatief warme periode uit het ijstijdvak en onderdeel van het Bavelien. Het heeft een ouderdom van ongeveer 1 Ma en had een bijzondere flora en fauna. Bavel telt 11 rijksmonumenten. Seminarie IJpelaar, behorende tot het 300 jaar oude landgoed Groot IJpelaar, waar we langsrijden op weg naar de velden van JEKA, hoort daar niet bij.

“Ik doe mee en kan rijden. Hoor wel wie naast JWDM nog meer wilt meerijden. Xjohan.” Xjohan? Hoort hij tegenwoordig tot de X-Men? Dat Johan bijzonder is, wisten we al. Dat hij bijzondere gaven heeft nog niet. Als hij vanaf zijn thuisadres mailt, zijn zijn mails een dag vroeger gedateerd dan de mails waarop hij reageert. Kennelijk helderziende gaven.
Jan Willem: “Edwin: je bent vorige week met Johan mee teruggereden. Je zei toen dat dat een stuk relaxter was dan in de auto zitten bij Luciën. Heb je soms interesse om mee te rijden? Je moet dan alleen wel een half uur eerder opstaan natuurlijk.” “Ik laat mijn maatje Luciën niet in de steek en rijd met hem heen en terug. Afgelopen zondag wilde ik graag wat Jupiler tanken en Luciën moest meteen naar Feyenoord. Vandaar mijn rit met Johan terug omdat ik weet, dat hij als laatste weg gaat en het licht uitdoet. Grt., Edwin.”
Op de website van r.k.v.v. JEKA staat enkele dagen voor het weekend de indeling van de velden en de kleedkamers: Jan Willem: “Wij zitten in kleedkamer 12. De eerste vijf velden van sportpark Tussen de Leijen zijn natuurlijke grasvelden. Op de website staat, dat wij op veld 7 dienen te ballen. Dat is volgens diezelfde website een kunstgrasveld. Kan iedereen zich vast psychologisch voorbereiden. Nog belangstelling voor een wisselbeurt?” “JW, kan je mij s.v.p. de tweede helft wissel zetten op dat fijne kunstgras? Met vriendelijke groet, Luciën.”

Op de discussie rond verbeterpunten voor ons team kwam uiteindelijk toch een reactie van Rob U.: “Ga ook maar een keer niet piepen in het veld…… , nog meer van me weten? 🙂 ” De discussie kende alleen inbreng van de Nederlanders, onder de spaghettivreters bleef het ijzingwekkend stil. Van die kant valt geen verbetering te verwachten. Dit was duidelijk te zien tijdens de wedstrijd.
Op vrijdag berichtte Marcel: “Ik ga (evt. met Patrick) rechtstreeks.” Patrick ging echter niet mee en Marcels zoons willen allang niet meer. Zijn vrouw vond het zo zielig dat niemand met Marcel mee wilde, dat zij meeging. Hadden we eindelijk weer eens een supporter bij een uitwedstrijd.
Zelfs op zondagochtend word je nog bestookt met elektronische post. Op 25 nov. 2012 om 07:38 heeft Herman het volgende geschreven: “Ik ga ook rechtstreeks. Gaat het wel door mannen?” Van Ramon Sun, 25 Nov. 2012 07:47:49 +0100: “KNVB geeft niets aan.” Op 25 nov. 2012 om 08:29 heeft Rob van den Sigtenhorst” het volgende geschreven: “Zojuist gebeld…Gaat DOOR!” Sun 25 Nov., van Wim: “GAAT ECHT DOOR!” Tot vlak voor de wedstrijd moet je dus je mailbox in de gaten houden.

Edwin had eerder gemaild: “Indien mogelijk wil ik gebruik maken van de clausule in mijn contract en zou ik een vrije zondag wensen. De week erna ben ik er gewoon weer bij. Mochten er te weinig zijn, kun je natuurlijk op mij rekenen. Groet, Edwin.” We hadden weliswaar veel mensen maar daaronder zaten zoveel twijfelgevallen, dat Edwin gewoon opgeroepen werd. Hij was dat kennelijk vergeten, want hij was nog in kennelijke staat toen Luciën hem ophaalde. Edwin beweerde dat per mail doorgegeven te hebben. Misschien aan de AA, maar niet aan ons.
Edwin begon de match onderuitgezakt op een stoel langs de kant. Na een kwart wedstrijd gaf Rob S. aan dat hij vanwege liesklachten eruit wilde en dat Edwin erin moest. Die bemerkte dat hij geen scheenbeschermers om zijn benen had zitten. Hij had de zijne uitgeleend aan Ramon. Daarom vroeg Edwin aan Herman zijn scheenbeschermers. Herman had even daarvoor ernstig gekwetst het veld moeten verlaten. Hij kon zijn benen nauwelijks meer bewegen, laat staan dat het hem lukte om zijn scheenbeschermers van zijn benen te krijgen. Dus moest Edwin hem helpen, maar Edwin zag nog dusdanig dubbel dat hij steeds misgreep. Om dezelfde reden had Edwin veel moeite de scheenbeschermers om zijn benen te krijgen. Na 20 minuten was hij eindelijk gereed en kon Rob S. eruit.
Edwin had blijkbaar niet door waar hij was, want het enige wat hij doorlopend deed was naar de tegenstanders van Grieks Specialiteitenrestaurant Rhodos lopen en te vragen om keftedakia als voorgerecht, pikante souzoukaki met tzatziki als hoofdgerecht en baklava als nagerecht. En zelfs dat lukte niet eens.
Het spelen tegen JEKA 20 maakte wel nostalgische gevoelens los. Oude tijden herleefden. Het leek namelijk wel of we weer tegen Groot Alexander speelden. Alleen wonnen we toen meestal dik, nu was het tegendeel het geval.

De eerste 20 minuten speelden we goed. Tot aan de strafschopzone dan, want onze voorwaartsen waren dusdanig droevig vandaag, dat we ze net zo goed thuis hadden kunnen laten. Luciën leverde vanaf links de ene fijne voorzet na de andere af, maar onze aanvallers waren in geen velden of wegen te bekennen, of bleven een beetje staan kijken zonder naar de bal toe te gaan of kwamen toch in balbezit, maar deden daar niets goeds mee. Alleen een kopbal van rechtshalf Wilco ging tussen de palen, maar de JEKA-doelman bracht redding.
Na 20 minuten moest Herman geblesseerd naar de kant. Meteen was onze organisatie ontregeld, waar de Brabanders direct van profiteerden: 1 – 0, tevens de ruststand.
Franks uitvlucht voor zijn slechte spel in de eerste helft was, dat hij met nummer 5 op zijn rug gelopen had, het shirt van Jan Willem, de enige bijdrage van onze kale brillo aan deze voetbalpot. Alhoewel kaal, Jan Willem kreeg deze keer te horen dat zijn haar te lang is. Dus dat is de reden dat hij nog steeds geblesseerd is. Toen het duel op het punt van beginnen stond, bemerkte Frank pas dat hij geen Papendrecht-shirt aanhad. Hij leende toen maar snel het rood-zwart van Jan Willem. Toen Jan Willem zijn tenue terugkreeg, rook het nog net zo fris als toen hij het van de waslijn gehaald had. Zegt alles over de “inspanningen” van Frank.
De beleving van Frank was derhalve ook deze keer dik onder nul. In de tweede helft bakte hij er eveneens niets van. Nu was zijn smoes de ondergrond. De enige ondergrond waarop Frank bij tijd en wijle nog wel eens iets presteert, is een matras en zelfs daarop hollen zijn prestaties achteruit.

In de rust hadden we enkele omzettingen gedaan en dat pakte aanvankelijk prima uit. Ramon was in de spits gaan lopen. Daardoor werden we vooraan eindelijk echt gevaarlijk. Vooral zijn samenwerking met rechtshalf Wilco verliep uitstekend. Van medeaanvaller Frank moest Ramon het niet hebben, die was nergens te bekennen. Binnen de minuut dook Ramon na een mooie actie voor de JEKA-goalie op. Ramon moest schieten vanuit een scherpe hoek, waardoor de doelman de bal tot hoekschop kon verwerken. Ook Wilco kwam een paar keer in de buurt van het vijandelijke doel, helaas zonder de bal over de doellijn te krijgen.
Nadat Ramon met een blessure van het veld moest en de opponenten voor de tweede maal voor Gerrit verschenen waren met een nieuwe treffer tot gevolg, was het duel in feite beslist, aangezien onze spitsen voor niet één fatsoenlijke aanval zorgden. We hadden nog dagenlang kunnen voetballen zonder te scoren. De enige die actief bleef proberen de eretreffer te maken, was Wilco. Hij is dan ook speler van de week. Dichter dan een schot op de paal kwam hij jammer genoeg niet.
Behalve het geven van een paar mooie voorzetten had Luciën in de eerste helft praktisch niet gedaan. In de rust ging hij eruit. Voetballen op kunstgras vindt hij helemaal niks, hij had er geen zin meer in. Jammer alleen dat hij ook geen zin had om te vlaggen toen hij grensrechter was. Want bij de derde tegentreffer stond de JEKA-aanvaller zeker twee meter buitenspel en bij de vierde een halve meter. Maar Luciën was tenminste zo eerlijk om te zeggen dat hij het niet kon opbrengen om goed te voetballen op het kunstgras en was er daarom, zowel in zijn eigenbelang als in het teambelang, uitgegaan. Diverse anderen gaven eveneens de indruk er geen zin in te hebben, maar zij bleven gewoon staan.

Hoewel we gelijkwaardig waren aan JEKA 20, eindigde de ochtend met een teleurstellende 4 – 0 nederlaag. Ondanks dat we een flink deel van de partij heel behoorlijk speelden en de eerste 20 minuten zelfs goed, bleven we met lege handen achter. Hoewel je bij een verliespartij in eerste instantie naar jezelf moet kijken, kunnen we deze keer het kunstgras als een eerlijk excuus aanvoeren. Vorige week speelden we voor het eerst op kunstgras dat ergens op leek. Prompt haalden we een punt, volgens mij het eerste ooit op kunstgras. Bovendien raakte niemand geblesseerd. Dit keer was het net zulk beroerd kunstgras als bij Gilze. Het was opnieuw een type kunstgras waar onze spieren niet tegen bestand zijn, waardoor het net als toen blessures regende en diverse mensen zich letterlijk met veel pijn en moeite naar het eindsignaal toe sleepten. Zo is het wel heel moeilijk punten halen. Sterker nog: door het kunstgras is bijna het halve team geblesseerd, waardoor we noodgedwongen de voor over een week geplande wedstrijd hebben moeten laten uitstellen.
Het kunstgras bij JEKA is bovendien niet geschikt voor het soort voetbal dat wij normaalgesproken spelen op echt gras. De tegenstanders zijn wel gewend aan de ondergrond en zijn zo sterk in het voordeel. Een normale sliding maken was bijvoorbeeld niet mogelijk. Eric was de enige die het probeerde, met twee bloedende knieën tot gevolg. Dat voetbalde niet fijn.

De derde helft maakte alles goed. De meesten bleven lang hangen en het was heel gezellig. Alleen Luciën ging gelijk weg. Had hij zijn buik zo vol van het kunstgras of moest hij Edwin naar bed brengen, die de hele ochtend de indruk gaf zich in een soort comateuze toestand te bevinden.
We leerden vandaag een nieuw spreekwoord: zodra de aanvoerder van tafel is, komen de hapjes. Die waren van Debby Knipscheer, supporter van de week. Wat een verwennerij, van ons mag je vaker komen, Debby.

Opstelling:  Gerrit; Marcel, Wim, Herman (20. Ramon (62. Arie)) en Eric; Wilco, Rob U., Johan en Luciën (46. Gerardo); Rob S. (43. Edwin) en Frank.
Grensrechter eerste helft:  Arie.
Grensrechter tweede helft:  Arie (62. Luciën).
Aantal toeschouwers:  29.

Eén antwoord op “JEKA 20 – Papendrecht 4: 4 – 0”

  1. Johan Cruijff schreef:

    Kunstgras is gras wie niet echt is en dus ken je daarop voetballen tegen de bierkaai. Je moet dus zorgen dat hunnie voetballen en dat hun niet van je kunnen verliezen en ook niet winnen wie dan een gelijkspel wordt. Verder heb Glimmerveen een goede techniek voor een slechte speler maar een slechte techniek voor een goede speler. Lijkt me allemaal weer logisch.

    El Salvador