Papendrecht 4 – Wernhout 4: 5 – 0

Na zes weken winterstop mochten we op zondag 23 januari 2011 eindelijk de groene weide weer betreden. Op ons thuiscomplex wachtte de confrontatie met Wernhout 4, waar we uit met 6 – 4 van verloren hadden. Een belangrijke partij tussen de nummer 10 (wij) en de nummer 9 (zij). Bij verlies zouden we onderin blijven bungelen, bij winst zouden we het onderste deel van de middenmoot weer in zicht kunnen krijgen.
Zo halverwege het seizoen is het wel aardig om terug te kijken op de verwachtingen die enkele spelers aan het begin van het seizoen hadden, zoals Frank:
“Hallo voetbaldiertjes van me. Geen speler van het jaar, maar volgens de azijnpissers de eeuwige belofte van de voetbalvereniging Papendrecht, hoop binnen die toch betrekkelijke eeuwigheid nog eenmaal het ultieme seizoen te mogen bezingen! Hopelijk wordt de voetbaljaargang 2010-2011 de kroon op mijn toch al indrukwekkende carrière!! Met de zegen van Hans gvd Keizer hopen wij natuurlijk ook als collectief weer op een kampioenschap. Mijn individuele inbreng zal vermoedelijk op nieuw schoeisel gerealiseerd worden. Een goede dempende zool om mijn gekwetste kniegewrichten te ontzien en een mooie ronde doch slanke neus voor de trap met finesse! Denk zelf aan een onopvallende kleur omdat ik bescheidenheid hoog in het vaandel heb staan! Ben op zoek naar de ideale leest voor het voetbaltype dat een surplus aan techniek en vernuft gebruikt om zijn gebrek aan snelheid te compenseren. Ik was natuurlijk redelijk snel maar speel nu volgens intimi een beetje zoals Beckman (commentaar: heb je het nu over Wiardi Beckman, Frank?) in zijn goede dagen, niet zo heel rap meer maar wel effectief!! Ik, zie mijzelf meer als het type Hristo Stoickov, zijn kwaliteiten aangevuld met het er bij hem aan ontbrekende stukje overzicht en intelligentie. Edwin D ziet mij na het lezen van deze vergelijkingen mijn onnavolgbare pirouette draaien en geniet in gedachten al aan een nieuw seizoen. Hij is waarschijnlijk de enige die mijn aan genialiteit grenzende voetbaltechnische capaciteiten op waarde weet te schatten. Zo’n inzicht is niet iedereen gegeven, maar het kan natuurlijk ook zo zijn dat mijn criticasters mij scherp proberen te houden en derhalve, en tegen beter weten in mijn kwaliteieten (commentaar van Director Drs. Wim Veldhuis RA: Wat zijn kwali tieten?) stelselmatig in twijfel blijven trekken!? Over de terugreis naar het Brabantse na het nuttigen van een verantwoorde hoeveelheid spiritualiën hoeven jullie je geen zorgen te maken. Jullie flegmatieke en altijd bescheiden Overalspeler(NB: lees als overal in, “als overal waar de meisjes zijn” en niet als “overall” zoals de Engelsen plegen te zeggen! Eeg Batsie,alias Pecto.”
Halverwege het seizoen in de zesde klasse doen we het nog slechter dan vorig jaar in de vijfde klasse. Dat Frank in de heenronde één van onze betere spelers was, zegt meer dan genoeg.

Ook Louis had de nodige plannen bij aanvang van het seizoen: “Bij de thuiswedstrijden zal ik met tenue in de aanslag langs komen, maar ga er gemakshalve vanuit dat ik vooralsnog hooguit het laatste kwartiertje, als de stand het toelaat (we staan met 5-0 voor bijvoorbeeld), mee kan spelen.” Alleen de eerste wedstrijd van het seizoen was Louis present met zijn tenue. Toen had hij al gezien dat de kans dat we ooit weer eens ruim op voorsprong komen, praktisch nul is (dit stukje was reeds halverwege januari geschreven door uw verslaggever, niet vermoedend wat komen zou) en dat het derhalve voor hem weinig zin had om te komen. Maar zie, tot onze verbazing verstuurde Louis half januari het volgende elektronische bericht: “Het valt me nog zwaar tegen met mijn rug. Rugklachten nog steeds niet verdwenen (lees: ik ben te lui om daar ook maar iets aan te doen), maar ook niet erger geworden. Misschien moet ik toch maar weer eens in tenue langskomen, en zelfs proberen een kwartiertje mee te doen. Want mijn ervaring leert dat ik zonder sporttas en tenue een namaaksupporter van het zuiverste water ben: ik blink dan vooral uit in afwezigheid. Even kijken hoe dat gaat in zo’n eerste wedstrijd, en mocht het niet tegenvallen, dan kan ik de tweede wedstrijd misschien wel wat langer meehobbelen in het veld. Ik wil mijn aanwezigheid voorlopig wel beperken tot de thuiswedstrijden.” En verdraaid, Louis was zowaar aanwezig. Evenals Luciën overigens, die we net als Louis in geen maanden meer gezien hadden en zijn rentree net als Louis per e-mail aankondigde: “Mannen, ik mag weer rustig aan wat gaan lopen van de fysio. Ik zal er wel zijn vanaf de 23e, maar ik denk dat ik dan net nog niet mag spelen. Ik mag alleen maar rechtuit lopen, dan kan ik iig nog wat bewegen :-)(nou kop maar in dan…….). Vanaf daar maar weer verder kijken.” Daarop reageren is te makkelijk, Luciën. Dat doen we later wel.

Tijdens de winterstop kwamen de voeten dan wel niet in actie, de handen des te meer. Zoals Wim terecht opmerkte: “Volgens mij heb jij met al die informatie uit de mails 40 MB nodig voor jouw verslag!” Inderdaad. Als aan alle berichten aandacht besteed zou worden, zou de website vastlopen. Enkele interessante mails wil ik nog wel behandelen, zoals die van Rob U.: “Met mijn rug gaat het al iets beter. Kan weer normaal lopen, heb s*** gehad, en ga van de week proberen te fitnessen. Ik denk dat ik het maar weer eens ga proberen op dat grote veld. Natuurlijk sta ik dan geen wissel, toch? Ik neem aan dat jij dit wel in jouw opstelling kunt regelen (zo’n goeie voetballer!).” Dat Rob U. s*** gehad heeft, is uiteraard het vermelden waard. Dat is iets heel bijzonders. Dat komt net zo vaak voor als het aantal goede wedstrijden van Rob in het jaar, praktisch niet dus. Was bij die s*** eigenlijk nog iets of iemand aanwezig, Rob? En wat het wissel staan betreft: we willen wel weer eens winnen, zeker als het om zo’n belangrijke wedstrijd gaat. Dus sta je logischerwijs wissel, Rob.
Bij de laatste thuisduels was steeds niet voor een scheidsrechter gezorgd. Dus wilde leider en aanvoerder Wim weten of dat vandaag wel het geval was: “Beste Gerrit, wil jij aan Peter Bosselaar vragen of hij ons zondag wil fluiten? Ik weet namelijk niet of er iets geregeld is. Groeten, Wim.” Antwoord van Gerrit: “Peter is helemaal fluitklaar!” Reactie van Wim: “Ter info: ik neem aan dat fluitklaar betekent “klaar om te fluiten” en niet “klaar met fluiten”.” Het betekende gelukkig inderdaad “klaar om te fluiten” en dat deed Peter zoals zo vaak wederom uitstekend. Dank daarvoor, Peter.
Het was niet helemaal duidelijk of het aan de goede voornemens voor het nieuwe jaar lag of dat iedereen de rentree van Louis wilde meemaken, maar voor vandaag had alleen Patrick zich afgemeld: “Ik heb weer de zoveelste kuitblessure na een klein stukje hardlopen.” Merkwaardig, tijdens het voetballen zien we hem nooit hardlopen, zelfs geen klein stukje. Dat betekende maar liefst 17 man in een propvolle kleedkamer 1. Dat hadden we in geen jaren meer meegemaakt.

Tijdens het omkleden zei Rob U. dat Petra wel eens wat lekkers in zijn voetbaltas stopt. Hij was benieuwd wat hij nu zou aantreffen. Rob had zijn tas echter na afloop van het uitduel tegen ODIO 4 van zes weken geleden niet meer opengemaakt en voorafgaand aan dat duel had Petra iets in zijn tas gedaan wat oorspronkelijk oranje was – waarschijnlijk een mandarijn of een sinaasappel -, maar nu niet meer. Wat het ook was, het zag er bijzonder smakelijk uit, net als zijn tenue trouwens.
Rob S. was in december op vakantie geweest naar Costa Rica. Tijdens een zoveelste dronken bui en geïnspireerd door Edwin had hij op zijn arm door een plaatselijke Tokkie met een breinaald en een soldeerbout een tattoo laten zetten: “Mi vivir esta que no vale nada”. Dat betekent zoiets als: “Mijn leven is zwaar waardeloos”. Dat klopt eigenlijk wel. Tegenwoordig staat Rob S. bekend als Tattoo-Rob.
De goede voornemens waren op het veld duidelijk zichtbaar, want we speelden een wedstrijd zoals Feyenoord die in geen jaren meer heeft laten zien. Het was maar goed dat de Feyenoord-scouts de weg naar het Slobbengors niet hadden weten te vinden, anders waren we heel wat spelers kwijtgeraakt.
Al vanaf de eerste minuut legden we de tegenpartij onze wil op. We namen continu het initiatief en speelden het grootste deel van de wedstrijd op de vijandelijke helft. Ook dat was heel lang geleden. Na een minuut of 18 leverde Johan vanaf een meter of 25 aan de linkerkant van het veld een gevaarlijk schot af. De bal ging maar rakelings aan de voor ons verkeerde kant van de verre paal langs. “Dat moet beter kunnen”, dacht Herman een paar minuten later. Vanaf ongeveer dezelfde plek van het veld leverde hij een vergelijkbaar schot af, maar nu passeerde de bal wel de voor ons goede kant van de verre paal: 1 – 0. In de 44e minuut speelde Frank vanaf rechts de bal over de breedte van het veld naar Kenneth. Vlakbij de linker cornervlag trok hij de bal voor, waarna Rob U. op bijzonder fraaie wijze voor de 2 – 0 ruststand zorgde.
Na de pauze gingen we op dezelfde voet verder. In het veld waren de aanmoedigingen en prima aanwijzingen goed te horen van iedereen die langs de kant stond. Nou ja iedereen, behalve Rob U. dan, die in de rust gewisseld was. Terwijl een ieder met de mensen op het veld meeleefde en met het voetbal bezig was, begon Rob U. opeens over zijn gratis noodkroon, die hij pas gekregen heeft. Over twee weken krijgt hij een permanente kroon die maar € 600 kost. Een koopje, Rob.

Na ruim een uur belandde de bal na een aanval over vele schijven die door Eric opgezet was, bij Wilco. Alleen voor de Wernhoutse doelman bleef hij uiterst koel. Wilco omspeelde de keeper en schoot de bal vervolgens binnen.
In de 69e minuut was dan eindelijk het grote moment daar: na twee jaar maakte Louis onder luid applaus van de mensenmassa zijn langverwachte rentree. Onze tweebenige balvirtuoos met de gouden voeten en fluwelen touch had zoals altijd de bal aan een touwtje, strooide met weergaloze passes en zorgde ervoor dat ons toch al uitstekende spelpeil opgevoerd werd naar nog grotere hoogten. Zelfs Marcel toverde opeens een Maradonna-achtige solo uit zijn schoenen, waarbij hij de complete Wernhoutse verdediging zoek speelde. Zijn bekeken lob werd echter nog net gepareerd door de Brabantse doelverdediger.
Een kwartier voor tijd was het opnieuw raak toen Frank vanaf links de lederen witte knikker uit een corner loepzuiver op Kenneths witte knikker legde: 4 – 0. Niet veel later vond Frank vanaf de linker zijlijn opnieuw Kenneth, die de bal naar Wilco speelde. Andermaal bewaarde Wilco alleen voor de doelman van Wernhout 4 zijn rust, omspeelde hem en scoorde ons vijfde doelpunt.
U vraagt zich misschien af waarom de verdedigers in dit verslag niet genoemd worden. Zij komen immers normaal veelvuldig aan bod vanwege hun voortdurende geklungel met vele tegendoelpunten tot gevolg. Deze keer haalden ze eindelijk eens hetzelfde niveau dat Gerrit het hele seizoen al haalt. De verdediging stond dan ook als een huis en als de bal al eens richting doel ging, stond daar Gerrit, die vandaag echt onpasseerbaar was. Vandaar dat de eindstand een prachtige 5 – 0 was.

We waren allemaal super vandaag. Vandaar dat de hele ploeg uitgeroepen werd tot speler van de week. De schoonvader en dochter van Rob U. zijn de supporters van de week. We begonnen de thuismatch met slechts één afwezige (Patrick), maar hadden de vele aanwezigen echt nodig. Het regende uitvallers waardoor we de voetbalpot opnieuw eindigde zonder fitte spelers langs de lijn. Hadden we vandaag 17 man, door de vele geblesseerd geraakte mensen plus enkelen die zich om andere redenen voor eind januari afmeldden (een volgende keer meer daarover), hadden we voor over een week iets van vier min of meer fitte spelers plus een enkele sukkelaar die in het geval van uiterste nood een paar minuutjes mee zou willen sjokken. Wat aan de magere kant om een wedstrijd te kunnen spelen, kortom. Vandaar dat besloten werd de tweestrijd van 30 januari uit te laten stellen.
Ons eerstkomende voetbaltreffen is nu op zondag 6 februari. Op het Slobbengors ontvangen we dan onze vrienden van Unitas’30 6, de terechte koploper en huizenhoge titelkandidaat. Het zal een zware match worden tegen de Brabantse kanjers uit Etten-Leur. Wim: als je je op tijd meldt bij sportpark De Lage Banken, kun je vast meerijden naar Papendrecht en kun je ervoor zorgen dat ze Frans van D., de Etten-Leurse Ronaldo, niet meenemen. Anders zijn we al bij voorbaat kansloos.

Opstelling: Gerrit; Marcel (46. Eric), Wim (79. Rob U.), Edwin (69. Louis), Jan Willem; Rob U. (46. Wilco), Tattoo-Rob. (84. Wim), Johan (25. Frank), Herman (73. Marcel); Arie (46. Gerardo) en Kenneth.
Assistent-grensrechter: Luciën.

Laatste nieuws:

29 januari 2011: Wedstrijdverslag JWDM online
Bedankt voor het wedstrijdverslag Jan Willem, het staat inmiddels op de site. Door omstandigheden iets later dan normaal maar hij staat online: het laatste wedstrijdverslag van de prachtige overwinning tegen Wernhout. Geniet ervan! Lees de visie van JWDM op de laatste partij tegen Wernhout, benieuwd of het een compleet succesverhaal geworden is of misschien toch nog een kleine kritische noot…. Volgende week geen wedstrijd. JW, bedankt voor de melding. Zo staan er 17 man in de kleedkamer en zo heb je er te weinig om überhaupt te kunnen voetballen. Tot de 6e! Groet, Arie.

Jan Willem, weer een geweldig verslag! Voor zondag 6 februari wil ik me graag afmelden. Je gelooft het of niet, maar Petra en ik gaan spinnen voor het goede doel! Gr. Rob Uitermarkt.

23 januari 2011: Zondag 4 boekt ruime zege tegen Wernhout
Het was een drukte van belang in de kleedkamer van Zondag 4 vanmorgen. Op de eerste wedstrijd van het nieuwe jaar waren maar liefst 17 gretige spelers afgekomen. Dat betekende staand omkleden voor de laatkomers, douchen in kleedkamer 1b en veel verwisselde en zoekgeraakte kledingstukken. Iedereen had er duidelijk zin in. Wernhout 4 heeft het geweten, ze werden door Zondag 4 op een kansloze 5-0 nederlaag getrakteerd.

Commentaren zijn niet meer mogelijk.