HSC’28 6 – Papendrecht 4: 4 – 2

Op zondag 17 oktober 2010, een dag na de Dag van het Brood, stonden de meesten van ons om half 11 op het Slobbengors. Om 12 uur stond ons onder prachtige weersomstandigheden op het mooie sportpark Harella te Heerle de confrontatie met middenmoter HSC’28 6 te wachten.
Eerst groot nieuws uit de Zwitserse bladen. Deze stonden de afgelopen dagen bol van de toptransfer van een Papendrecht-vedette naar Nyon. De hoog aangeschreven registeraccountant Wim V. werd ingeschakeld om de overdracht rond te maken. Benieuwd hoe erg de Zwitsers op hun neus zullen kijken, zodra ze Roland D. in actie zien.
Onze modekoning was er niet. Frank-Jan de Tuinman kreeg Rob Verlinden van het SBS6-programma “de Tuinruimers” op bezoek. Samen werkten ze een ontwerp uit. Ze gaan een kale-bats-tuin aanleggen. Frank gaat kale bollen en bolgewassen planten. Verder zet hij bolacacia’s neer en legt hij een kaal terras aan met daarop voor de sfeer kalebassen. Het is nu wachten op de tuinwarmingparty.
Rob U. heeft volgens eigen zeggen nog steeds last van zijn rug en was daarom tot onze opluchting weer niet gekomen. Hij stuurde wel een mail waarin hij beweerde S** gehad te hebben. Met wie of wat is onduidelijk. Petra wist in ieder geval van niks. Op zich zegt dat niet veel. Het kan gebeurd zijn zonder dat ze er iets van gemerkt heeft. Het overkomt ons ook heel vaak dat Rob U. beweert 90 minuten meegevoetbald te hebben, terwijl wij daar niets van gemerkt hebben.

Wim verloor de toss waardoor we de eerste helft tegen de straffe wind in moesten spelen. Wij hadden daar veel moeite mee. Desalniettemin kwamen we het eerste kwart van de wedstrijd eindelijk eens zonder kleerscheuren door. Aanvallend bakten we er weliswaar niets van, maar verdedigend stond het gelukkig uitstekend. Dat veranderde toen Johan opnieuw met een blessure het veld verliet. De wissel leidde tot enige omzettingen en tijdelijke wanorde, waarvan de tegenstanders profiteerden door tweemaal te scoren. Maar zoals zo vaak dit seizoen herstelden we ons snel van de door de tegenpartij uitgedeelde tik. Op links zette Kenneth zich voor de eerste keer goed door. De voorzet belandde via enkele schijven bij Patrick, die de 2 – 1 aantekende. Op slag van rust kon Patrick alleen op de Heerlese doelman afgaan. In plaats van zelf af te drukken besloot hij de bal naar links te geven, waardoor de Brabantse verdediging kon opruimen.
In de rust vond in kleedkamer 6 een hilarisch tafereel plaats. Edwin ging vertellen wat er allemaal misgegaan was. De oplossing: hij zou centraal op het middenveld gaan spelen. Hij zou met zijn overzicht en spelinzicht de lijnen gaan uitzetten, het spel gaan verdelen, een solide organisatie neerzetten, voor een degelijke veldbezetting en voor rust in het spel zorgen en de passing voor zijn rekening nemen. Iedereen was met stomheid geslagen en velen hadden moeite om niet in lachen uit te barsten bij zoveel gebrek aan zelfkennis. Edwin staat er immers om bekend dat hij totaal niet weet wat hij moet doen als hij de bal heeft en deze daardoor of verspeelt of in de voeten van de tegenstander plaatst, dat het spel altijd volledig langs hem heen gaat, dat hij continu op de verkeerde plek staat en als een blind paard met zijn ogen op zijn voeten gericht over het gras loopt te draven, wat bij ons tot chaos leidt, en dat hij door zijn storende gedrag voor onrust op het veld zorgt. Maar goed, Edwin is één van de hoofdsponsors en voor je het weet zijn we onze tenues en tassen kwijt. Dus gaven hem maar zijn zin.
De dag voor de wedstrijd had Edwin per elektronische post verkondigd dat hij volledig fit was. En oh, oh, oh, wat was hij fit, zoals Kenneth opmerkte. Precies twee minuten duurde Edwins optreden. Met die brunette van een week geleden duurde het net zo lang. Luciën nam de plaats in van Edwin. Niet dat dat nou een verbetering is. Het is inmiddels wel duidelijk dat Luciën een veel betere korfballer dan voetballer is. Zijn kinderen hebben dat inmiddels ook door. Eerst kwamen ze nog wel eens kijken, maar ze krijgen net als Edwins kinderen zo’n rood hoofd van het aanschouwen van het gepruts van hun vaders, dat ze uit pure schaamte tegenwoordig niet meer mee durven te gaan. De enige positieve bijdrage van Luciën is, dat hij bereid is te rijden als we in Noord-Brabant dienen te spelen. Iets is beter dan niets, nietwaar?

Na het vertrek van Edwin hadden we wederom geen fitte speler meer langs de lijn staan. Vlak voor rust had Eric een flinke zaaier van zijn directe tegenstander gekregen, waardoor hij eenmaal weer op het Slobbengors zich strompelend naar zijn auto moest slepen.
Het uitvallen van Edwin leidde wel een behoorlijke periode van ons in. Die duurde weliswaar maar een paar minuten, maar dat was genoeg voor de gelijkmaker. Tien meter over de middellijn aan de rechterkant nam Marcel een inworp. Hij gooide de bal naar Kenneth die overgekomen was van links. Kenneth schoot de bal voor naar Rob S., die de bal langs de binnenkant van de rechterpaal schoot. Een prima actie van Rob S., de eerste en laatste tijdens de 90 minuten. Sinds de afwezigheid van Rob U. heeft naamgenoot Rob S. moeiteloos de rol van Rob U. overgenomen van veruit de meest dramatische persoon op de groene weide te zijn. We beginnen bijna naar de terugkeer van Rob U. te verlangen, met de nadruk op bijna.
Een paar minuten na de 2 – 2 viel de 3 – 2. Daarna was het afgelopen met fatsoenlijk voetbal. Dat we desondanks nog kansen kregen, zegt veel over de tegenpartij. Kenneth kwam na een actie op links bij de achterlijn op een paar meter van de doelman, maar deed daarna niets en verspeelde vervolgens de bal. Hij kreeg ook nog een prima mogelijkheid om van dichtbij de bal op het doel te schieten, maar hij raakte alleen enkele graspollen. Kenneths missers waren echter niets vergeleken bij wat Patrick deed of beter gezegd: niet deed. De man die zich volgens Kenneth graag Audi Patistuta laat noemen, kwam enkele keren alleen voor de Brabantse keeper. Vandaag was Tata Patiprutsa echter een betere bijnaam voor Patrick, want hij wist de opgelegde kansen niet te benutten. Hij trok zich zijn geflater zo aan, dat hij zich na afloop niet in de kleedkamer durfde te vertonen. Pas toen de meesten vertrokken waren, ging hij naar binnen, waar hij vervolgens een koude douche aantrof. Ondanks zijn miskleunen staat Patrick ruim bovenaan in de topscorerslijst. Kunt u nagaan hoe beroerd we dit seizoen in aanvallend opzicht zijn.
Een kwartier voor tijd viel de beslissing toen de spits van HSC’28 6 alleen op Gerrit af mocht gaan en voor de 4 – 2 zorgde. De spits stond meters buitenspel en dus vlagde onze assistent-scheidsrechter. Zelfs zijn Brabantse collega zei dat hij gezien had dat het meters buitenspel was. Desondanks keurde de scheidsrechter de goal goed. Hij had daar een merkwaardige uitleg voor en dat had met consequent vlaggen te maken. Vrijwel elke keer als iemand van ons diep ging en gevaarlijk dreigde te worden, gooide de Brabantse lijnsman consequent zijn vlag omhoog waarop de arbiter voor buitenspel floot. Onze grensrechters waren echter eerlijk en vlagden dus volgens de regels. Dat wil zeggen: ze deden de vlag pas omhoog als een Brabander in buitenspelpositie in balbezit kwam. Dit vond de scheidsrechter inconsequent vlaggen en daarom floot hij niet als een Brabander buitenspel stond.

Hoewel de arbiter ons dus benadeelde, gaat het te ver om hem de schuld te geven van onze nederlaag. We speelden gewoon de slechtste wedstrijd van het seizoen tot nu toe. Gedurende de afgelopen wedstrijden speelden we steevast geruime tijd heel behoorlijk en haalden meerdere spelers een acceptabel niveau, ook als we uiteindelijk verloren. Vandaag speelde alleen Gerrit naar behoren. Zonder enkele uitstekende reddingen van onze veteraan hadden we met ruimere cijfers verloren. Wim eiste echter op hoge toon dat hij speler van de week moest worden. Volgens hem had hij een recordaantal van 36 achterballen genomen – of waren het er nu 45? – waarvan de meeste tegen de wind in en hij vond dat wel een vermelding waard. Wim “Het Beest” Veldhuis durven we uiteraard niet tegen te spreken en dus werden Gerrit en Wim uitgeroepen tot spelers van de week.
Na afloop waren de tegenstanders door het dolle heen met hun eerste overwinning van het seizoen. Het was trouwens voor elke middenmoter waar we tot nu toe tegen gespeeld hebben, de eerste en vaak enige winstpartij van het jaar. We zijn goed in staat om onze Brabantse opponenten een leuke zondag te bezorgen. Nummer twee uit de stand en titelkandidaat Roosendaal 9 heeft tot nu alle wedstrijden gewonnen op één na. Die verloren ze van ons. Wat een raar team zijn wij toch.
Ondanks onze droevige optredens waren toch nog twee personen zo gek geweest om mee te gaan naar Heerle om ons gestuntel te aanschouwen. Calvin Keizer en Tom Knipscheer zijn daarom onze supporters van de week. Op weg naar huis zei Johan tegen zijn zoon: “nog 6 jaar Calvin en dan kan je met ons meedoen”. Als we zo blijven spelen als vandaag, kan hij volgend jaar al meespelen Johan, en dan is hij zeker één van de beteren. Als hij al zo gek te krijgen is dat hij überhaupt met ons wil meeballen.

Opstelling: Gerrit; Marcel, Wim, Eric (46. Edwin (48. Luciën)), Jan Willem; Rob S., Johan (24. Wilco), Herman, Luciën (46. Gerardo); Patrick en Kenneth.

Even genieten van voetbalverhalen. Lees de nieuwe column van Johan Derksen en het laatste wedstrijdverslag van JWDM. Het verslag staat erop, bedankt! Groeten en tot zondag, Arie.

Wat een heerlijk eerbetoon aan deze voetbalgrootheden! En terecht Hulde voor de helden, hulde voor de schrijvers, hulde voor ons TEAM! Chapeau!  Rob S.

Commentaren zijn niet meer mogelijk.