Papendrecht 4 – RSV 5: 3 – 4

De vierde competitiewedstrijd van het seizoen was op zondag 10 oktober 2010 aan de Industrieweg in Papendrecht. Op een zonovergoten veld 2 konden we aan de bak tegen RSV 5.
Eindelijk zaten we eens ruim in de spelers. Op papier dan. Dit verleidde Edwin tot het rondsturen van het volgende bericht: “En wat een overwinning toch kan doen en zeker tegen een topploeg; daar waar iedereen 2 weken geleden alleen maar bezig was om vage blessures voor te wenden wil nu iedereen deel uitmaken van ons ploegie”. Een apart schrijven aangezien hij zelf vandaag niet deel wenste uit te maken van ons team vanwege een vage blessure, getuige zijn daarvoor gestuurde mail: “Helaas – commentaar: nou, helaas – zal ik er 10 oktober niet bij zijn. Het vermoeden van de huisarts is toch dat ik een zweepslag heb en is er 1 tot 3 weken rust nodig. Ik heb een keuze moeten maken tussen om 10u langs de lijn staan te kijken naar wat hotsenknotsbegoniavoetbal met veel geschreeuw en een dag weg met een mooie brunette. In een congres afgelopen zondag en na fractieberaad gisteren is nu besloten dat de meeste stemmen gaan naar het dagje uit met de brunette. Kortom veel succes maar ik ben er niet.” Het is wel duidelijk dat je voortaan goed op Demi moet passen, Johan, als Edwin in de buurt is. Van Rob S. en Frank is al jaren bekend dat zij gek op zweepslagen zijn, maar dat dat tegenwoordig ook voor Edwin geldt, is nieuw voor ons. Van aanvoerder en leider Wim mocht Edwin wel wegblijven mits hij als bewijs een foto zou mailen, zodat wij ons oordeel zouden kunnen geven. Het was niet geheel duidelijk of Wim een foto wilde zien van de brunette, van Duins zweepslag of van de brunette die Edwin zweepslagen aan het geven is.

Gelukkig geen Rob vandaag. Rob S. zat in Turkije, zogenaamd voor zijn werk. Wij weten wel beter. Rob U. was er ook niet. Petra had eerst per elektronische post laten weten, dat Rob niet zou komen vanwege zijn rug. Waarop Rob enkele dagen later een mailtje stuurde waarin hij schreef tegen RSV 5 misschien te zullen meedoen. Dit viel duidelijk niet in goede aarde bij Petra, want zij reageerde met het posten van een mail, waarin stond dat Rob voorlopig niet komt. Ze gebruikt voor het verzenden van berichten overigens Robs mailadres. Kennelijk mag Rob zelfs niet eens zijn eigen e-mailberichten lezen. Het is wel duidelijk wie het in huize Uitermarkt voor het zeggen heeft. Frank was er wel, hoewel hij eerder aangekondigd had niet te zullen komen. Zijn als agente verklede opblaaspop Jules de la Tourette zou opblaaspopvrienden uit Terschelling op visite krijgen. Zij bleken echter leeggelopen te zijn, waardoor het bezoek afgezegd werd. En Frank jammer genoeg toch naar het Slobbengors kon komen. Een Jules-de-la-Tourette-opblaaspop zegt en doet vieze dingen precies op het moment waarop Frank daar behoefte aan heeft. Dat is eigenlijk altijd.
We hadden vandaag 15 man. Dat lijkt misschien veel, maar iedereen bleek hard nodig te zijn. Aan het eind van de wedstrijd hadden we geen fitte speler meer langs de lijn staan. In de kleedkamer werd maar weer eens gehamerd op het goed beginnen aan de wedstrijd. Dit was uiteraard aan dovemansoren gericht, want opnieuw stonden we binnen het kwartier met 0 – 2 achter. Johan was nog zo in de wolken van zijn benoeming na de wedstrijd in Roosendaal tot speler van de week, dat hij er vandaag met zijn hoofd niet bij was. Hij ging bij beide doelpunten niet vrijuit. Dat had hij kennelijk zelf ook wel door, want opeens veinsde hij een blessure en begon hij zijn maatje Frank te imiteren; “au, au, ziekenhuis”. Een mooi excuus om naar de kant te gaan.
Vanuit het niets kwamen we op 1 – 2. Na het veroveren van de bal bij de eigen achterlijn begon Jan Willem aan de linkerkant aan een machtige solo. Bij het strafschopgebied aangekomen gaf hij de bal aan Kenneth. Kenneth haalde de achterlijn, legde de bal terug op Jan Willem die zijn eerste doelpunt in twee seizoenen maakte. Het was de enige goede actie van Kenneth in de hele wedstrijd zoals hij zelf ruiterlijk toegaf. Het was klaarblijkelijk laat geworden want Kenneths ogen waren nauwelijks zichtbaar. Ja, ook jij nadert de 40, Kenneth. Je kunt niet meer ongestraft een nacht doorhalen. Nochtans had hij drie dagen voor de wedstrijd het volgende elektronische bericht naar Jan Willem gestuurd: “Gezien het feit dat met mijn komst in de gelederen gelijk ook van de topploegen gewonnen wordt, ben je genoodzaakt om mij heel de wedstrijd te laten spelen! Zal zoals altijd mijn sublieme techniek, vernuftige passes, Audi-snelheid, Katwijkse werklust en Nigeliaanse tackles in de strijd werpen om ons weer een overwinning te bezorgen op het Slobbengors, zoals een oud-kampioenselftal betaamt….!!!” Vandaag kwam Kenneth nog geen lantaarnpaal voorbij, liet hij alleen maar de bal van zijn voeten springen, had hij Lada-snelheid, Rob-U.-werklust en Drieciaanse tackles. Twee goede wedstrijden in een maand is tegenwoordig ook voor Kenneth te veel gevraagd.

Toen Jan Willem jong was en nog haar had, deed hij niet anders dan lange rushes maken. Dat is dus ver in het vorige millennium. Hij kon zich niet meer herinneren wanneer hij voor het laatst na een actie over het hele veld gescoord had, zo lang geleden is dat. Hij dacht ergens aan het begin van deze eeuw. Wel moet opgemerkt worden dat het leek of hij de tegenstanders omgekocht had. Jan Willem wist eigenlijk gewoon niet wat hij met de bal moest doen. Uit pure armoede wandelde hij dan maar voren met de bal aan de voet waarna hij kon scoren zonder dat een tegenstander ook maar iets deed. Duidelijk een doelpunt met een luchtje. Het was wel ons enige hoogtepunt van de eerste 45 minuten, naast de rentree van Herman. We mochten blij zijn dat we na onze slechte eerste helft maar met 1 – 2 aan de thee gingen.
Het was onduidelijk wat de heer van Steenis in de thee gedaan had, maar het zal één of andere stimulerende substantie geweest zijn, want in de tweede helft liep een ieder opeens zijn longen uit zijn lijf. We waren voortdurend aan de bal. De tegenpartij kwam nauwelijks meer van de eigen helft af. We bleven het vijandelijke doel bestoken en scoorden twee keer. Dit was spijtig genoeg steeds nadat de mannen uit Rucphen een doelpunt gemaakt had. Enkele minuten nadat de Brabanders uit een counter de 1 – 3 gemaakt hadden, kreeg Patrick de bal aan de linkerkant, 20 meter over de middellijn. Hij passeerde enkele tegenstanders, ging bij de achterlijn het strafgebied in, liep naar het vijfmetergebied en schoof de bal langs de doelman. Via een verdediger rolde de bal in het doel. Een paar minuten na de 2 – 4 kreeg Frank de bal net voorbij de penaltystip. Het doelgebied stond vol mensen, maar hij wist toch een gaatje te vinden voor de 3 – 4. Helaas bleek de tijd te kort voor de gelijkmaker. Frank had nog wel een typische Glimmerveen-actie in huis een paar minuten voor tijd. Na een beweging schoot bij Wilco de kramp in een kuit, waardoor hij even niet meer op of neer kon. Frank stond vlakbij hem. In plaats van Wilco te helpen, begon Frank tegen de van de pijn krimpende Wilco te roepen dat hij zo snel mogelijk van het veld moest, zodat we tempo konden maken. Fijn zo’n sympathieke medespeler.
Ondanks de derde nederlaag tijdens een 10-uur-wedstrijd kunnen wel enkele positieve punten genoemd worden. Volgende week spelen we uit om 12 uur en op dat tijdstip hebben we nog niet verloren. Hopelijk kunnen we dat aanstaande zondag vasthouden. Het belangrijkste was de rentree van Herman en Arie. Fijn dat jullie er weer waren, heren. Arie had wat conditionele problemen, maar Herman speelde centraal op het middenveld, achterin en aan de linkerkant of hij niet weggeweest was. Hij gaf steeds uitstekend rugdekking, was goed aanspeelbaar, verspeelde nauwelijks de bal en ook met zijn passing zat het prima. Hij werd daarom uitgeroepen tot speler van de week.

Het ging eigenlijk pas lopen, toen Louis kwam. Deze onnavolgbare gangmaker werkt toch altijd weer inspirerend. Louis is dan ook supporter van de week. Wat ook van belang is, dat het een leuke wedstrijd was tegen een fijne tegenstander. Hierbij moet onmiddellijk opgemerkt worden dat dit uitsluitend kwam door de afwezigheid van Edwin. Deze Dr. Jekyll verandert in Mr. Hyde zodra de arbiter het beginsignaal heeft doen klinken. Dit opgewonden standje -een soort kruising tussen Lothar Matthäus en Nigel de Jong, maar dan erger – krijgt vanaf minuut 1 een ijzingwekkende, onheilspellende, woeste blik in zijn ogen en weet door zijn eeuwige, onnodige commentaar, zijn continue gebabbel, onzinnig geschop en aanhoudend irritante gedrag zelfs tijdens de rustigste potjes nog voor gekrakeel te zorgen. Van ons mag je ook volgende week lekker thuis blijven, hoor Edwin. Hopelijk weet die brunette Edwin eindelijk eens te temmen.
Na afloop gaf Jan Willem zo waar een rondje. Zo gul hadden we hem nog niet eerder meegemaakt. Wat was hier aan de hand? Het bleek dat Jan Willem Kenneth een chocomel beloofd had als Kenneth hem zou helpen bij het maken van een doelpunt. En belofte maakt schuld, nietwaar. En aangezien Jan Willem jarig geweest was, gaf hij de rest van de aanwezigen rond de tafel ook maar wat te drinken. Zeker zakgeldverhoging gekregen voor zijn verjaardag.

Opstelling: Gerrit; Marcel (21. Herman), Wim (70. Arie), Eric, Jan Willem; Wilco (87. Marcel), Gerardo, Johan (24. Marcel (46. Patrick)), Luciën; Frank en Kenneth.

Commentaren zijn niet meer mogelijk.