Papendrecht bestaat 90 jaar

VI: november 2010

Terwijl de politici vrolijk blijven aanmodderen leven u en ik gelukkig fijn verder. De lachwekkende vertoning die “formatie” wordt genoemd zou in een gemiddelde Afrikaanse bananenrepubliek niet misstaan. Uiteindelijk interesseert het geen Nederlander meer wat er gebeurt, al denken politici en de media daar heel anders over.
Gelukkig is de zomer weer voorbij. Net als u heb ik thuis niets te vertellen, waardoor ik in een stacaravan op een camping in Frankrijk terecht ben gekomen. Ik kan u verzekeren dat de combinatie “Frankrijk” en “camping” mij redelijk mismoedig maakt. Slechts door het drinken van behoorlijke hoeveelheden wijn heb ik het overleefd.
Na het WK waarin Nederland met dramatisch spel bijna wereldkampioen werd is de vaderlandse Mickey Mouse competitie ook weer begonnen. Het niveau is lachwekkend, met Feyenoord als beschamend dieptepunt. De europacupwinnaar van weleer is zo goed als failliet. Zelfs transfervrije spelers zijn te duur en spelers van VVV moeten Feyenoord beter maken. Mario Been weet het ook niet meer. Zijn leiderschap is van het niveau Balkenende. Stoer worden Tim de Cler en El Ahmadi naar de tribune verwezen, om een week later weer te spelen. Leo Beenhakker kijkt, zucht en wrijft door zijn gezicht, maar met de redelijke vergoeding die elke maand wordt gestort houdt hij het nog wel even vol.
Ook het amateurvoetbal is weer van start gegaan. Als u naar Papendrecht 1 gaat kijken raad ik u aan de elftalfoto mee te nemen. Spelers van vorig jaar doen namelijk niet meer mee. Papendrecht bestaat dit jaar 90 jaar. Ik heb een zwak voor deze club, die al sinds begin jaren ’60 uitkomt op het hoogste of het één na hoogste niveau. In de tijd dat Papendrecht nog een gehucht was verraste Papendrecht het volledige amateurvoetbal. Twee keer werd het kampioen van de eerste klas, toen het hoogste niveau, met vrijwel louter Papendrechters. Cees Versteeg (Bolle Cees), Piet Veen (Piet de Pet), Joop Herwig, Cor Romijn, Bertus Ooijen, Barend Bezemer (Rooie Barend), Cor Hardam, Jan Troost, Cees Swijnenburg  en vele anderen waren legendarisch in de Alblasserwaard en speelden om de landstitel  voor duizenden toeschouwers.
Na deze generatie viel Papendrecht tijdelijk terug zonder ooit lager te spelen dan de eerste klas. Voor het eerst werden spelers van buitenaf gehaald. Geo Junte, Joop Molendijk en Karel Henneke brachten Papendrecht echter geen succes, ondanks de aanwezigheid van Abe Bergsma, Arie en Wout van der Linden, Wens Rupert, Wim Terstegen en de helaas veel te vroeg overleden Gerrit Romijn. De commercie deed zijn intrede toen Papendrecht met de letter P op het shirt het veld betrad. De mededeling dat die P voor Papendrecht stond werd door het bedrijf Projecta lachend voor kennisgeving aangenomen.
De jaren ’80 waren voor Papendrecht veel beter. Na een aantal mislukte pogingen met onder andere legendarische wedstrijden tegen Wilhelmus promoveerde Papendrecht naar de hoofdklasse. Met Verberkmoes, van der Griend, van Dongen, Duthler, Verheem, Uitermarkt, Molenaar, Uneputty, Michielse, Lutjeboer, Man, Bouw, van Giersbergen, Vievermans, Ooijen stond er een herkenbaar elftal dat zorgde voor volle tribunes  en succes. Papendrecht won de districtsbeker en behaalde de 3e ronde van de KNVB beker door een legendarische overwinning bij Volendam.
Het laatste kampioenschap dateert van 2005 toen OJC Rosmalen in een zinderende wedstrijd met 4-1 werd verslagen met doelpunten van Heiszwolf, Karelse en Boudewijn.
Papendrecht heeft de topklasse niet kunnen halen, maar mij interesseert het niet. De ijdeltuiterij is ook in het amateurvoetbal lachwekkend. Spakenburg, Ijsselmeervogels, Rijnsburgse Boys en FC Lienden betalen kapitalen aan mislukte profs, elk team heeft 4 trainers en supporters worden in bedwang gehouden door stewards in gele hesjes.
Voor een paar Euro meer vertrekken spelers na een seizoen naar een volgende vereniging. Voor clubliefde is geen plaats meer.
Papendrecht doet noodgedwongen mee, maar leuk is het niet. Op een verdwaalde jeugdspeler na bestaat het eerste elftal uit buitenstaanders. Aardige jongens, prima inzet, niets op tegen. Maar de binding is weg.
Dankzij Mark Kalishoek speelt Papendrecht nog altijd op hoofdklasse-niveau. Wellicht durft hij het aan, terug naar de basis. Ik verlang weer naar bijnamen, naar spelers die op de fiets naar het veld kunnen komen. Aangevuld met een paar jongens uit de regio. Dan behoeft de elftalfoto ook niet meer meegenomen te worden op zondagmiddag.

Uw linkspoot, Johan Derksen.

Commentaren zijn niet meer mogelijk.