SC Emma 5 – Papendrecht 4: 1 – 3

SC Emma 5 – Papendrecht 4:  1 – 3

Op zondag 28 april, naamdag van de heilige Pamfilus van Sulmona, 224 jaar na de muiterij op de Bounty onder leider van Fletcher Christian tegen kapitein William Bligh, 136 jaar na de ingebruikname van de Rotterdamse Willemsspoorbrug over de Nieuwe Maas, 94 jaar na de officiële instelling van de Volkerenbond tijdens de vredesbesprekingen in Versailles, 1981e geboortedag van Marcus Salvius Otho, keizer van het Romeinse Keizerrijk, 113e geboortedag van de Nederlandse sterrenkundige Jan Hendrik Oort, 97e geboortedag van de Italiaanse auto-ontwerper Ferruccio Lamborghini, de 65e verjaardag van Ferry de Groot en de 66e verjaardag  van Ad Visser, togen we naar het Gemeentelijk Sportpark Reeweg aan het Halmaheiraplein te  Dordrecht.

Om 11 uur trapten we op af tegen het vijfde van SC Emma.

Eerder in de maand was het op een vrijdagavond satéavond voor vrijwilligers. Op de website van VV Papendrecht stond: “Zonder vrijwilligers zijn wij als club nergens. Wij als club willen jullie alvast bedanken voor jullie vrijwillige inzet dit seizoen.” Zondag 4 werd vertegenwoordigd door Edwin, Wilco en Jan Willem. Verder zagen we uiteraard het echtpaar Bosselaar en enkele voormalige gastspelers. Bij afwezigheid van zijn vader diende Jan Willem in zijn eentje de reputatie van de familie De Man in ere te houden en dat deed hij met verve. Waarschijnlijk heeft hij de rest van het weekend niet meer hoeven eten. Dat was mogelijk de reden waarom hij toen ’s zondags over het veld liep te waggelen in plaats van te voetballen. Vandaag beperkte hij zich maar tot vlaggen. Naast de bank toch zijn beste positie. Een week geleden had Jan Willem een werkelijk fantastische defensieve kopactie, de eerste in 20 jaar, maar daarvan was hij zo in de wolken dat hij zich even later verstapte en daar vandaag nog de gevolgen van ondervond. “Aangezien mijn snelheid momenteel zelfs nog lager ligt dan die van Rob U., zit voetballen er voor mij echt niet in. Groeten, Jan Willem.”
Nog meer uitvallers van een week geleden waren nog niet hersteld. “Hoi, ik ben helaas geblesseerd en kan zondag echt niet spelen, ook niet als noodinvaller. De tas met ballen is bij Rob S. Succes! Groeten, Arie.” “Hoi Jan Willem en Co, het ziet ernaar uit, dat mijn hamstringblessure me komende zondag aan de kant houdt. Mocht het zo zijn dat het toch sneller gaat, kom ik als wisselspeler naar Emma, maar reken er maar niet op! Groetjes, Frank.” “Hallo Frank, join the club zou ik zeggen. Het is één en al hamstringblessure wat de klok slaat. We zitten heel krap voor aanstaande zondag, dus als je enigszins het idee hebt dat je als noodinvaller zou kunnen functioneren, zou ik je willen vragen gewoon te komen, al kom je pas in de rust. Je aanwezigheid en gezelligheid geven ons team sowieso een boost. Maar als het echt niet gaat, begrijpen we uiteraard dat je er weinig voor voelt om dat roteind uit Gilze te overbruggen voor alleen een biertje. Ik laat je gewoon uit de basis, we rekenen niet op je, dan kan het altijd nog meevallen. Groeten, Jan Willem.” Frank zou gewoon komen, wat een teamspirit. Hulde.

Vanwege alle blessures werden Patrick, Kenneth en Rob S. noodgedwongen weer bij de A-selectie gehaald. Kenneth was nog zo verbolgen over zijn tijdelijke wegzenden, dat hij weigerde te komen. “Hoi, helaas kan ik ook niet als noodinvaller fungeren, daar mijn Achilles nog steeds zwaargewond is. Het is einde oefening voor mij dit seizoen…. succes. Grt, Kessi.” Gewoon een uitvlucht natuurlijk. Aanvankelijk was ook Rob S. nog ontstemd en meldde: “Ik sla nog even een weekje over! Groet Rob S.” Maar later schreef hij: “Bennerbij! Gr Rob S.”
Edwin schreef eerst: “Indien mogelijk wil ik gebruik maken van de clausule in mijn contract en zou ik een vrije zondag wensen. Ben er dus zondag niet bij. De week erna ben ik er gewoon weer bij. Mochten er te weinig zijn, kun je natuurlijk op mij rekenen. Groet, Edwin.” Het was inderdaad nogal krapjes. “Jullie kunnen zondag gewoon op me rekenen. Ik ben er. Gr Edwin.” “Wim, op voicemail gehoord dat je toch een dringend beroep om me doet. Geen probleem, ik doe mee. Groetjes, Rob U.” Nou dringend, we konden helaas geen gastspelers krijgen, dus dan Rob U. maar. Op zaterdagavond volgde: “Hoi Jan Willem, ik kan alleen de eerste helft meedoen. Rob U.” Herman: “Lekkere teamgedachte Rob.”

Ook Herman kwam gewoon na aanvankelijk afgezegd te hebben. “Ik ben er zondag bij, maar ik heb wel de dag ervoor een rit van ruim 200 km in de benen, daar ik met 5 Alpe-d’Huzes-collega’s de Belgische Ardennen ga bedwingen. We zullen wel zien hoe ik hersteld ben van de inspanningen van zaterdag. Een helft wissel is geen probleem, mocht het zo uitkomen. Met vriendelijke groet, Herman.”
Ik weet niet of iedereen het gehoord heeft, maar Herman, die behalve een geweldige voetballer een even goede wielrenner is, gaat dit jaar deelnemen aan de Alpe d’Huzes om op die manier geld op te halen voor het goede doel. Super dat je dat gaat doen, Herman. Alvast veel succes gewenst.
Meer informatie: Herman is lid van het Ad6 team Bouwmaat dat meedoet aan de Alpe d’Huzes, 6 beklimmingen voor het goede doel. Wellicht een donatie, al is een persoonlijke reactie al geweldig! Iedere euro wordt goed besteed door het KWF, maar een leuke reactie op Hermans actiepagina is ook welkom ter motivatie:

http://deelnemers.alpe-dhuzes.nl/acties/hermanwoudenberg/herman-woudenberg/admin/skinEdit.aspx

Vooraf leek het een moeilijk verhaal te gaan worden tegen de huidige nummer 3 uit de stand. We beschikten over een smalle selectie met veel twijfelgevallen, thuis hadden we kansloos met 1 – 7 verloren en het was lang geleden dat we nog eens een sterke tegenstander verslagen hadden. Al vanaf de aftrap lieten we merken ons niet zo maar gewonnen te geven. We overrompelden de opponenten onmiddellijk en dat leidde direct tot grote kansen. Al na twee minuten werd Rob U. voor de Dordtse doelman gezet, maar hij kon de flepse inzet makkelijk stoppen. Een paar minuten later kreeg Rob U. een vergelijkbare kans, maar weer kwam hij niet verder dan een slap rollertje. En na een minuut of tien werd wederom Rob U. op rechts helemaal vrij gespeeld. Verschillende mensen stonden in kansrijke positie, maar opnieuw leek de voortzetting van Rob helemaal nergens op. Zijn commentaar in de rust: “Ja, maar ik stond er tenminste.” Dat is wel zo, maar als je daar niets meedoet, heeft het helemaal geen zin gehad.
Na een kwartier liet Ramon zien wat we verwachten van een voormalige hoofdklassespeler door na een prachtige solo aan de rechterkant een messcherpe voorzet af te leveren, die Johan op zijn bekende, haast achteloze wijze tegen de touwen knikte: 0 – 1.
We hadden het verdedigend uitstekend staan. Emma 5 kwam niet verder dan enkele kleine mogelijkheden en als de bal al eens richting onze goal ging, stond daar onze betrouwbare doelman die geen enkele moeite had met doelpogingen van de Dordtenaren. Dat had hij wel met die van ons, want zonder dat de opponenten een grote kans hadden in de eerste helft, stond het plotseling weer gelijk, na een Dordtse voorzet van onze rechterkant. Alleen Edwin stond voor ons doel. Hij had alle tijd om de voorzet onschadelijk te maken. Onze grensrechter keek vol verbazing naar de manier waarop Edwin naar de bal ging. “Hij zal toch niet…?” En ja hoor, met een snoekduik kopte Edwin de bal in de linker benedenhoek, langs onze verbouwereerde en volkomen kansloze goalie.
We lieten ons door de tegenslag niet uit het veld slaan. We bleven gecontroleerd, rustig, gedisciplineerd, geconcentreerd, compact, vol overgave en als een echt team spelen. We bleven vrijlopen, goed aanbieden en hard werken. De sleurende spitsen Rob S. en Gerardo kregen aanvankelijk helaas geen loon naar werken. Rob S. werd op links vrij gezet, maar vanuit een scherpe hoek kwam hij niet verder dan een voorzetschot. Luciën schoot aan het einde van de eerste helft de bal nog wel in het Dordtse doel na een directe vrije trap, maar de scheidsrechter floot af vanwege buitenspel.

Hoewel we het prima onder controle hadden, leek het in rust toch een lastige zaak te gaan worden. Rob U. moest weg vanwege andere verplichtingen. Wim was geblesseerd uitgevallen en Frank probeerde het wel, maar al na vijf minuten begon zijn hamstringblessure op te spelen. Het betekende dat we geen reserves meer over hadden alsmede veel wisselingen in de opstelling. Patrick nam zijn vertrouwde plek in de spits weer in, maar had vanwege een blessure al tijden niet kunnen spelen. Datzelfde gold voor Rob S. en hij moest noodgedwongen zelfs de hele wedstrijd volmaken. Johan en Marcel waren al vroeg in het duel geblesseerd geraakt, maar moesten al pijn verbijtend tot aan het laatste fluitsignaal doorgaan. En dan hadden we nog Herman die op zaterdag in het holst van de nacht was opgestaan om vijf uur in de auto te zitten, heen en weer naar de Ardennen om daar 6 uur lang op de fiets te zitten voor een ruim 120 km zware tocht door het heuvellandschap, lange beklimmingen trotserend van 9% met uitschieters tot 22%. Hij had volgens eigen zeggen geen last van spierpijn, maar was in de rust begrijpelijkerwijs al versleten. Met zijn tong op zijn schoenen maakte hij toch gewoon de 90 minuten vol. Klasse.
Ondanks alle problemen speelden we een geweldige tweede helft, of er niets aan de hand was. Onder aanvoering van een uitblinkende Ramon bleven we de aanval zoeken. Na ruim een uur kregen we een vrije trap op 25 meter, iets links van het doel. Herman nam deze slim en snel en gaf een klein tikje naar de rechts van hem staande Ramon die verwoestend uithaalde. De Emma-doelman kon met een uiterste inspanning de bal uit de linker benedenhoek duiken, maar hij was kansloos tegen de attent meegelopen Rob S. die de bal met een fraai stiftje over de liggende doelman tikte: 1 – 2.
Een dik kwartier voor tijd kregen we op links een hoekschop die genomen werd door Ramon. Hij legde de bal bij de eerste paal, waar Eric, belaagd door diverse Dordtenaren, de bal op de één of andere raadselachtige, maar bijzonder knappe wijze met zijn linkervoet via de binnenkant van de linkerpaal in de goal wist te krijgen: 1 – 3.
Het laatste kwartier begonnen de pijntjes en de vermoeidheid op te spelen, waardoor we er nauwelijks meer uit konden komen. De verdediging gaf echter geen krimp en als de bal al eens tussen de palen belandde, stond daar onze doelman die vol overtuiging en of het geen enkele moeite kostte elk schot pareerde. Om kwart voor 1 floot de arbiter voor het laatst en was de mooie, zwaar bevochten maar oververdiende zege een feit.

Ramon is met zijn drie assists uiteraard Man van de Week. Jan Willem is Assistent-scheidsrechter en Edwin Eigendoelpuntenmaker van de Week. In de rust verklaarde hij dat hij de bal tot hoekschop had willen koppen, maar zich vergist had in zijn positie op het veld. In de lijst om de Tikkie-Terug-Bokaal staat hij nu op gelijke hoogte met Marcel en Gerrit. Gezien de bijzonder fraaie en stilistische manier waarop Edwin onze doelman wist te verschalken, staat hij uiteraard met stip bovenaan.
In de Emma-kantine bleef het nog lang gezellig, mede door de uitstekende muziek die gedraaid werd: AC/DC met Whole Lotta Rosie en Thunderstruck. Dat is nog eens andere koek dan Aart van T. met zijn Zondag-4-lied.

2 Antwoorden op “SC Emma 5 – Papendrecht 4: 1 – 3”

  1. herman schreef:

    Terecht, man van de wedstrijd Ramon

  2. Rene van der Gijp schreef:

    Weet je wat ik zou doen als ik Lafour was, oude reus? Ik zou lekker thuis blijven! Ja toch, lekker voor het tv-tje hangen. Dan ga je toch zeker niet voetballen met jongens die de bal niet naar iemand met het zelfde kleur shirt kunnen spelen, nee toch. Hahahahahah, lekker thuisblijven joh, Ramonnetje.