DVVC 4 – Papendrecht 3: 2 – 5

DVVC 4 – Papendrecht 3:  2 – 5

Op zondag 6 oktober, naamdag van de heilige Sagaris van Laodicea, 223 jaar na de introductie van het kunstmatige mineraalwater van Jacob Schweppe, later bekend onder de handelsnaam Schweppes, 214 jaar na de Slag bij Castricum, 23 jaar na de lancering van Ulysses, het eerste ruimtetuig dat de polen van de zon onderzoekt, 126e geboortedag van de Zwitsers-Franse architect en stedenbouwkundige Le Corbusier, 110e geboortedag van de Ierse natuurkundige en Nobelprijswinnaar Ernest Walton, 99e geboortedag van de Noorse ontdekkingsreiziger Thor Heyerdahl, 54e sterfdag van de Nederlandse natuurkundige Balthasar van der Pol, 40e sterfdag van de Nederlandse kinderboekenschrijver Dick Laan, speelden we de uitwedstrijd tegen het Dongense DVVC 4.

Het begon goed begin oktober. Slechts twee afmeldingen en dan nog wel van ons krukkenduo Rob & Rob, beter kan niet. De speeldag was twee dagen voordat op de Zombiedag aandacht besteed zou worden aan ons krakkemikkige tweetal, toch een soort opperzombies, zeker als je ze op het veld ziet. “Hoi, ik weet dat jullie het erg jammer vinden, maar wil me graag afmelden voor a.s. Zondag. Te veel verplichtingen.. 🙂 Gr. Rob U.” Het was drie dagen na Dierendag. Rob moest daarom zijn hond verwennen. Eerst naar de dierenwinkel voor een nieuwe mand, riem en lekkere snoepjes. Zowel voor Rob U. als zijn hond. Daarna naar het bos voor een wandeling. Niet op al te hoog tempo en niet te lang, want dat kan Rob niet aan. De dag eindigde met een bezoek aan de trimsalon: voorscheren, wassen, ontklitten, droog blazen, handdoek nadrogen, droog föhnen, nascheren, nagels knippen en tot slot in model knippen. Rob U. eerst, daarna zijn hond.
Tegen het weekend opeens een reeks afmeldingen en twijfelgevallen. “Hallo, aanstaande zondag andere verplichtingen. Dit heb ik gisteren doorkregen. In principe heb ik afgezegd, maar het liefst ga ik daar toch naartoe. Als er ruimte is om de wedstrijd van zondag te laten schieten, wil je mij dit dan laten weten? Bij voorbaat dank! Groeten Wilco.” Op zaterdagmiddag gevolgd door: “Ik ga morgen helpen. Ik ben er dus definitief niet bij. Volgende week ben ik er weer. Groeten Wilco.” “HALLO, ik wil mij graag afmelden voor zondag 6 oktober. Laat mij even weten als het geen problemen geeft. Gr. Gerardo.”
“Hoi, het ziet er naar uit dat ik aardig fit ben voor a.s. zondag. Ik kan zeker 45 minuten spelen en indien nodig ook nog verder. Vervoer is ook geregeld, Keizer taxi-services komt mij zondagochtend oppikken. Groet, Arie.” “Hoi teammanager en consorten, ik ben er zondag gewoon bij, in geval van nood denk ik dat een helft wel lukt, maar in principe ga ik voor wisselbeurten. Kan spelen hoor! Tot zondag, Frank.” “Hallo, het lijkt wel goed te gaan met de blessure. Ik weet niet of ik aan de beurt ben, maar zet me in de eerste helft maar wissel. Dan kan ik een goede warming-up doen. Hoeveel man hebben we? Groeten, Wim.” Vanwege alle gekwetsten zou Wim gewoon 90 minuten aan de bak moeten.
“Ik heb kuitspierproblemen. Sorry, het sprinten, tenminste wat ervoor door moet gaan, lukt niet echt. Maar, mocht het nodig zijn, kan ik wel op doel kan a.s. Zondag. Ik kom wel maar denk dat ik helaas weinig kan spelen. Met vriendelijke groet, Herman.” “Dag JW en helden van Den Hout, aanstaande zondag ben ik beschikbaar. Als Keizer mij in z’n zilveren bolide komt halen, ga ik graag mee. Groet van Gerrit, doelverdediger.” “Ik kamp met een kuitblessure. Johan: kan je Gerrit en mij om 10 voor 9 ophalen bij Gerrits flat? Groeten, Jan Willem.” “HEREN, Ik haal jullie om 08.50 op bij de oude meester! Gr Johan.”

Gelukkig meenden sommigen niet geblesseerd te zijn. “Zat, 05 Okt 2013 03:33:59, van Johan Keizer: Ik ben fit!” Wij vinden het knap dat je op dat tijdstip fit bent, Johan. De meesten zijn dat niet midden in de nacht. Johan was aan het doorzakken geweest met Rob U. en Frank. Rob U. zei dat zijn hoofd nog wel wil, maar zijn benen niet meer. Dat laatste was ons allang duidelijk, maar dat zijn hoofd nog wel zou willen, is nieuw voor ons. Ja, het wil wel in de zon, maar voetballen, ho maar.
Het was dus al met al weer een uitgebreide mailcorrespondentie. Het eindigde met: “Van Ramon: Willem, wil je mij nog een x adres voor morgen doorsturen.” Geen idee wat een x adres is eigenlijk. Zou het over geocoaching gaan of over een kruis op een schatkaart?
Het was weer een mooie route op zondagochtend. Bij Dongen reden we over een onverharde weg tussen maïsvelden, door bos en langs een IJzertijdboerderij die helaas gesloten was. “Het lijkt wel buitenland!”, zei Johan terecht.
Bij aankomst bij de voetbal werd geroepen dat we voor de punten zouden gaan. Gerrit ging voor mokka-, Jan Willem voor slagroompunten. We zaten met 14 man in kleedkamer 4, maar daar zaten heel wat twijfelgevallen tussen. De meest geblesseerden, Frank, Herman en Jan Willem, begonnen langs de kant.

We begonnen overrompelend op het achterste veld van sportpark Dongekant. We joegen de tegenstanders het hele veld over, waardoor ze niet aan opbouwen, laat staan aan voetballen toe kwamen. Iedereen werkte hard en voor elkaar, de organisatie stond als een huis. Centraal was Ramon magistraal. Wat een enorm verschil met vorige week, toen Rob U. op die positie stond. De ene ex-hoofdklassespeler is de andere niet.
Voortdurend werd het DVVC-doel bestoken. De eerste hoekschop van Luciën werd door Johan naast gekopt. Johans tweede kopdoel op doel na wederom een schitterende corner van Luciën werd van de doellijn gehaald. Kenneth was in de rebound wel succesvol: 0 – 1.
De voorsprong was geen reden om gas terug te nemen, sterker nog: we deden er nog een schepje bovenop. Het leidde tot een ongezien hoog tempo. Veel gevaar kwam over links. Na rustig opbouwen verzond Luciën een fantastische dieptebal op Kenneth die alleen voor de DVVC-goalie rustig bleef en zijn tweede van de ochtend binnenschoot.
Halverwege het eerste bedrijf stuurde Eric Kenneth diep. Hij legde terug op de meegelopen Luciën die de bal in de linker benedenhoek schoof. En na een klein half uur wederom een schitterende aanval over links. Eric passte naar Luciën die wederom de in de diepte sprintende Kenneth vond. Hij zette voor op Edwin die de bal in één keer nam en deze in de rechter hoek knalde: 0 – 4. Daarmee hadden we het rumoerige DVVC-publiek stil gekregen.
Het eerste half uur was werkelijk super. Daarna moesten we gas terugnemen. Ten eerste omdat we al heel veel gegeven hadden en ten tweede omdat de blessuregolf op gang kwam. Al snel moesten Patrick en Johan wegens blessures naar de kant. Daarom moesten Jan Willem en Frank noodgedwongen sneller binnen de lijnen dan gehoopt.
Het was toch al niet Patricks dag. Al na een paar minuten kon hij tot tweemaal toe de bal vanaf twee meter op het doel afvuren met alleen nog maar een veldspeler op de doellijn, maar Patrick kreeg de bal niet tegen het net. En na een kwartier was de DVVC-doelman al gepasseerd, maar met links schoot Patrick voor een leeg doel naast.
Doordat tijdens het laatste kwartier voor rust de ene helft van onze equipe probeerde op dezelfde wijze door te gaan als het eerste half uur, terwijl dat de andere helft niet meer lukte vanwege blessures en/of opkomende vermoeidheid, begonnen ruimtes tussen de linies te ontstaan. Hier profiteerden de mannen uit Dongen van. Een afstandschot leidde tot de ruststand van 1 – 4.

In de kleedkamer werden de wonden gelikt en werd bekeken welke mensen nog in staat waren om aan de tweede helft te beginnen. Kenneth kon echt niet meer lopen, waardoor een hinkende Patrick toch maar aan zijn plaats innam. Jan Willem kwam nauwelijks nog vooruit, maar nog altijd beter dan Johan en Herman en bleef daarom maar staan. Frank kon ook niet meer normaal bewegen, maar wilde van geen wijken weten. Hij probeerde de goede stemming nog wat verder te verhogen door een impressie te geven van een televisieprogramma over vrouwen uit Kenia en iets met lippen of zo.
Door al dat blessureleed konden we het niveau van het eerste half uur niet meer benaderen, waardoor de Dongenaren beter in de wedstrijd konden komen en voor een paar hachelijke momenten voor ons doel zorgden. Het leidde tot de nodige nervositeit en aanhoudend gepraat en commentaar op elkaar, waardoor we elkaar uit het spel haalden. Uiteraard was Jan Willem degene die zich op dat vlak het meeste misdroeg. Vanwege zijn aanhoudende spierklachten was hij nog humeuriger en brommeriger dan normaal. Hij had zijn nieuwe Patrick-voetbalschoenen aan, een prachtig verjaardagscadeau, maar dat leidde alleen maar tot nog slechter voetballen en vooral tot nog langduriger en harder schreeuwen. “Kan dat dan?”, vraagt u zich wellicht af. Kennelijk ja. Aanvoerder Wim moest menig medespeler en vooral Jan Willem tot de orde roepen. Dat hielp.

Ruim een kwartier voor tijd werd Arie diep gestuurd door Wim. Na een paar stappen greep Arie naar zijn hamstrings, waardoor ook hij naar de kant moest. Daar stond Johan eveneens met hamstringklachten, maar hij vertikte het ons met zijn tienen te laten spelen en nam gewoon Aries plek in. Ondanks dat het blessureleed vanzelfsprekend tot mindere fases leidde, bleven we knokken en stond het organisatorisch en verdedigend prima. De mensen die nog fit waren, probeerden geregeld de aanval te zoeken. Vooral Ramon was dreigend. Tien minuten voor het einde werd hij onreglementair gestuit. Hij nam zelf de vrije schop die hij van 25 meter tegen de touwen joeg. Niet veel later ging Luciën voor de zoveelste keer diep, maar ook hij greep naar zijn hamstrings. Zijn plek werd ingenomen door Herman die vanwege een kuitblessure zelfs de normale snelheid van Rob U. niet eens kon benaderen. In de slotminuut wist DVVC nog een keer te scoren, waardoor de eindstand 2 – 5 werd. De eerste competitiewinst van het seizoen was een feit. Met dan aan de scheids want voor het eerst hadden we geen penalty gekregen en dus ook niet gemist. Dat heeft overduidelijk geholpen

Het team is Speler van de Week. Iedereen bleef tot het gaatje gaan, zelfs de geblesseerden op het veld. En als iemand echt niet meer verder kon, kwam een andere geblesseerde hem gewoon aflossen. Wat een spirit. Klasse mensen. Ramon was ons beste speler, met Kenneth en Luciën, die bij de meeste goals betrokken waren, daar vlak achter. Edwin vond dat hij ook genoemd diende te worden vanwege zijn harde werken, continue diepgaan en zijn doelpunt. Bij dezen.
Gerrit is Doelman, Herman Grensrechter van de Week. Het was opnieuw een fijne wedstrijd, tegen leuke tegenstanders en met een uitstekende, rustige en vriendelijke arbiter. Hartelijk dank allemaal.
Na afloop bleven we lang zitten op het leuke terras bij de kantine, genietend van een heerlijk najaarszonnetje. En van de hapjes van Luciën die beloofde elke keer te trakteren als we winnen na een doelpunt van hem. Bedankt.
We hebben nog een negatief doelsaldo, maar wel evenveel punten als wedstrijden en dat is ook dit seizoen weer ons streven. We hebben 6 zondagen na elkaar gevoetbald. Dat is een aanslag op onze fysieke gesteldheid gebleken. Na vandaag is liefst de helft voor enige tijd uitgeschakeld. Wim kon dan ook niets anders doen dan contact opnemen met de secretaris van VV Papendrecht en de komende match uit te laten stellen. Dat geeft ons de gelegenheid een week extra bij te komen zodat we later in oktober weer redelijk fit aan de aftrap kunnen staan.

Gerrit; Marcel, Wim, Edwin, Eric; Arie (76. Johan), Johan (19. Jan Willem), Ramon en Luciën (86. Herman);
Patrick (25. Frank) en Kenneth (46. Patrick).
Grensrechter: Herman (86. Arie).
Toeschouwers: 8.

Commentaren zijn niet meer mogelijk.