Papendrecht 3 – Madese Boys 6: 5 – 5

Papendrecht 3 – Madese Boys 6:  5 – 5

Op zondag 24 november; naamdag van de heilige Romanus van Blaye; de onafhankelijkheidsdag van Mali, 154 jaar nadat de Britse bioloog Charles Darwin “De oorsprong der soorten”, oorspronkelijke titel: On The Origin of Species, publiceerde (de eerste druk was meteen uitverkocht); 44 jaar nadat de capsule van de Apollo 12 veilig neerkwam in de Stille Oceaan, het slot van de tweede bemande reis naar de maan; de
381e geboortedag van de Nederlandse filosoof Baruch Spinoza; de 104e geboortedag van de Nederlandse jeugdboekenschrijver Hotze de Roos; de 83e geboortedag van de Nederlandse ingenieur en natuurkundige Simon van der Meer, in 1984 winnaar van de Nobelprijs voor de Natuurkunde; de tiende sterfdag van Sneeuwvlokje, de toen 36 jaar oude, witte (albino)gorilla uit de dierentuin van Barcelona, speelden we wederom op onze thuisbasis.

Vorige week zaten we eindelijk weer eens ruim in de spelers en prompt wonnen we. Deze keer was het weer zoals het grootste deel van het seizoen: veel bellen en mailen in een poging een beetje volwaardig team bij elkaar te schrapen.
Ramon: “Ik ben het laatste weekend van november niet beschikbaar i.v.m. werk in buitenland.” “Ik ben weer geblesseerd aan mijn linkerhamstrings. Ik kom wel, maar het zal alleen om te vlaggen zijn. Groeten, Jan Willem.” “Hoi, was er al bang voor, maar een korte test met hardlopen bewees net, dat ik nog niet af ben van mijn hamstring )-: .Schrijf mij dus maar af. Kessi.” Patrick: “Goedemorgen, hier “Patrick van Corry”, ik kan 1 helftje spelen, mijn voorkeur gaat uit naar de 2de helft. Is dit mogelijk? Groeten van “Koperen Team”.” Johan schreef eerst: “Hallo, verstandigste voor mij is om niet te voetballen, alleen dus in noodgevallen, ik ben d’r uiteraard wel bij. Gr Johan.” In de nacht van vrijdag op zaterdag gevolgd door: “Hallo, je kunt mij gewoon in de basis zetten hoor! Ik ben nu in Willaerts en alles voelt goed. Ciao, Johan.” Als het bier is in de man, dan is de wijsheid in de kan. Wijselijk genoeg begon Johan toch op de bank, maar zou wel invallen.
“Hallo, ben er zondag, ik kan heel de wedstrijd spelen. Als iemand anders rechtsback speelt, zet mij dan maar desnoods een plaatsje ervoor, kom ik overigens beter tot mijn recht. Een vraagje, van wie komt die foto van het bruidspaar? Hoor/zie het wel, Groet, Marcel.” “Hallo Marcel, over de opstelling kan ik nog niet al te veel zeggen. We hebben aardig wat twijfelgevallen. Wat de foto betreft: die heb ik van de bruidegom gekregen. Ik wacht nog op jouw trouwfoto. Tot zondag. Groeten, Jan Willem.” “Okay haha dat van die foto dacht ik al. Volgens mij was ik 25 jaar geleden de enige van ons team die erbij was, vandaar. Nou die foto van ons trouwen, die hou je nog tzt tegoed. Groet, Marcel.”
“Hallo allemaal, ik ben alweer een flinke tijd aan het bellen en mailen geweest, maar tot nu toe zonder succes. Johan gaat op de voetbal mogelijk nog pogingen ondernemen om mensen te benaderen. Ik hoop maar dat het lukt, want ik weet het verder even niet meer. Als het niet lukt, zouden we wel eens met 10 man kunnen komen te staan. Groeten, Jan Willem.” “Dringend verzoek aan alle halfgeblesseerden om te komen. JW krijgt dit ook niet meer geregeld. Ik kan de wedstrijd nu niet weer afzeggen. Als we morgen niet spelen, hebben we echt een probleem. Wim.” Dat hielp. “Hallo allemaal, het was weer een heel gemail en gebel de afgelopen 32 uur. Ik heb Rob S. en Kenneth nog gebeld, maar zij zijn te geblesseerd om te kunnen spelen. We hebben toch nog genoeg man. Edwin keept. De meest geblesseerden, dat zijn Johan, Wim, Patrick en ikzelf, beginnen als wissel. Dan zien we in de rust wel hoe we het met wisselen doen. Groeten, Jan Willem.” Edwin: “Als ik keep, is natuurlijk mijn tenue ook beschikbaar.” Hallo Edwin, ik heb de keepersuitrusting in mijn voetbaltas zitten. Groeten, Jan Willem.” Van Arie: “JW, bedankt voor al het regelen!” Graag gedaan, maar ik had wel hulp van Wim, Herman, Edwin en Johan.

In kleedkamer 1 bleek zo waar Kenneth toch nog gekomen te zijn, zodat we opeens ruim in de mensen zaten. Dit was overigens hard nodig, aangezien de helft geen 90 minuten kon spelen.
Arie was samen met zijn dochter Iris op de fiets gekomen. De Supporter van de Week stond derhalve al voor aanvang van de wedstrijd vast. Jan Willem was eveneens op de fiets. Henk van Steenis vroeg of hij zijn fiets even mocht lenen aangezien Henks fiets met een lege band stond. Dat mocht uiteraard, maar Jan Willem was toch wel enigszins verrast om zijn fiets later in kleedkamer 2 terug te vinden.

We begonnen flitsend aan het treffen met middenmoter Madese Boys 6. Al na een paar minuten volgde een snelle aanval over enkele schijven met telkens één keer raken, die uiteindelijk terechtkwam voor de voeten van Frank. Alleen voor de doelman van de gasten faalde hij niet. De Brabanders lieten zich niet van de wijs brengen en een kwartier later was het alweer gelijk. Daarna volgde een fase waarin Madese Boys meer balbezit had, maar wij de betere kansen. Onze jonge nummer 18 kon alleen op de Madese doelman afgaan die als winnaar uit de strijd kwam. Die keeper schoot na een half uur de bal pardoes in de voeten van Marcel. Hij had alle tijd om iets goeds te doen, maar kwam niet verder dan een slappe boogbal in de handen van de keeper.
De organisatie stond uitstekend. Achterin gaven we niets weg, maar toch werd het 1 – 2 toen gelegenheidsdoelman Edwin een slap rollertje in plaats van rustig op te pakken door zijn benen liet gaan. “Ik had toch Robert Rijntjes, doelman van de veteranen moeten vragen voor vandaag”, riep Jan Willem tactisch. We waren even van slag, waardoor het niet veel later 1 – 3 werd, doordat Arie zijn man uit zijn rug liet lopen die alleen voor Edwin niet miste. In de laatste seconde voor de rust probeerde Arie zijn fout goed te maken, maar zijn inzet belandde op de paal.
In de rust arriveerden Rick en Esmee Louwman. Toen Esmee aan haar vader de stand vroeg, zei hij: “5 – 1”. “Oh”, zei ze. “Dan staan jullie dus dik achter. Ik ken jou pap.” Onmiskenbaar iemand met verstand van voetbal en haar vader. De komst van zijn kinderen inspireerde Luciën duidelijk. Voor de rust raakte hij geen pepernoot – we zitten tenslotte in de Sinterklaastijd -, na de rust was hij een stuk beter.

Aan het eind van de eerste helft zei de licht geblesseerde Kenneth dat hij het de tweede helft wilde proberen. Met Kenneth in de ploeg waren we in de openingsfase van de tweede helft voortdurend gevaarlijk. Al na een paar minuten werd Kenneth goed diep gestuurd op links. Zijn knappe voorzet werd door onze nummer 18 binnen geschoten. Een paar minuten later eenzelfde aanval die deze keer afgerond werd door Frank. En na een kwartier ging Kenneth wederom diep. Dit keer rondde hij zelf af: 4 – 3.
We hadden de opponenten op de rug liggen en de zege was binnen handbereik. Zeker toen de gebruikelijke blessuregolf deze maal niet alleen ons, maar ook de tegenstanders trof. Wij hadden alleen halffitten langs de lijn, maar wel in een dermate grote hoeveelheid dat we steeds 11 man op het veld hadden staan. Bij de tegenpartij lag dat anders. Een hinkende speler moest daardoor weer binnen de lijnen en nadat voor de zoveelste keer een speler met hamstringklachten moest afhaken, stond Madese Boys 6 nog maar met 10 man. Velen bij ons dachten vervolgens dat de buit al binnen was en verslapten merkbaar. De handige aanvaller van de gasten profiteerden hiervan door tot twee keer toe onze verdediging te dollen zonder dat ook maar iemand zich geroepen voelde hier wat tegen te doen: 4 – 5.
Nadat Madese Boys opnieuw op voorsprong gekomen was en met een man minder was komen te staan, kozen de Brabanders begrijpelijkerwijs voor een handbalverdediging. Wij waren hierdoor voortdurend in balbezit, maar hadden moeite het doel te vinden.
In de slotfase vond Patrick het kennelijk tijd voor de Van-Wijngaardenshow. Jan Willem had op zaterdag tot twee keer toe de familie Van Wijngaarden gebeld. Corry had hem verteld dat Patrick het na de vorige wedstrijd na zijn verkiezing tot Speler van de Week nogal hoog in zijn bol gekregen had. Hij had de hele week alleen maar geroepen: “Ik ben de bestûh van het Slobbengors, ik ben de bestûh van de Molen-, West-, Midden- en Oostpolder, ik ben de bestûh van de Kraaihoek, ik ben de bestûh van De Kooi, ik ben de bestûh van Het Eiland, ik ben de bestûh van de Buitenwaard, ik ben de bestûh van de Wilgendonk, ik ben de bestûh van de Molenvliet. Verder had hij voortdurend gefeest, zijn lichaam en geest nog meer verwaarloosd dan normaal en was hij iedere dag tot diep in de late uurtjes doorgegaan. Vandaar dat hij pas in de rust kwam aankakken. Dat alles was direct terug te zien op het veld. Kenneth zette na wederom een sterke actie op links Patrick voor een leeg doel, maar in plaats van de bal tegen de touwen te kletsen, dook hij er op een koddig uitziende wijze half onderdoor. Niet veel later een vergelijkbaar scenario, maar Patrick stond opnieuw te slapen, was te ver doorgelopen en scoorde daardoor in buitenspelpositie. Vlak daarna werd Patrick op rechts vrijgespeeld. Dit keer stond Kenneth voor een leeg doel, maar Patrick ging voor eigen succes. Nou ja, hij ging liggen in het strafschopgebied. Weg kans.
Vlak voor tijd kregen we op links een hoekschop. Luciën lepelde de bal in het strafschopgebied, waarna, na een scrimmage, Kenneth met rechts de gelijkmaker binnentikte: 5 – 5, meteen de laatste, noemenswaardige actie van de ochtend. Met een gelijkspel konden beide teams leven. De derde helft was opnieuw heel spannend, maar deze wonnen we gelukkig wel, zij het met een neuslengte. Jan Willem is Grensrechter, Peter Bosselaar Scheidsrechter, Edwin Doelman en Iris Verzijl Supporter van de Week. Kenneth was met afstand de beste man van het veld en dus Speler van de Week.

We hadden het genoegen dat na afloop in de kantine Papendrecht-crack Arjan van Toor bij ons aan tafel kwam zitten. Hij vertelde dat hij mede op uitnodiging van Jan Willem gekomen was, iets wat hij thuis tegen zijn kinderen gezegd had. “Oh”, had zijn zoon gezegd. “Is dat die rare kwast, die altijd dronken, ouwe, kale, brildragende zuurpruim die een keer met ons meegereden is?” “Ja”, had Arjan gezegd. “Alleen drinkt hij niet, dat is zijn normale gedrag.” Weten we dat ook weer.
Rob U. wilde na afloop het liefst een beetje rustig aan doen, net als op het veld dus, maar hij moest snel naar huis omdat hij van Petra mee moest naar Rotterdam. Het is glashelder dat hij thuis niets te vertellen heeft. Rob S. was niet gekomen. Hij had beweerd niet te kunnen hardlopen vanwege een blessure, maar hij is wel geregeld al hardlopend met zijn vriendin gesignaleerd. Hij zit overduidelijk flink onder de plak zit en moet doen wat zijn vriendin zegt. Zal wel met de naam Rob te maken hebben. Dat Rob S. van zijn vriendin niet met ons mee mag voetballen, vinden we overigens niet erg. Zijn afwezigheid verhoogt ons niveau aanzienlijk.
De voetbalpot was de rest van de week een hot item in de sociale media. Want wat stond de hele week prominent op de voorpagina van de website van Madese Boys in de Twitter-rubriek:

24-11 15:41 WimVeldhuis1 – Papendrecht 3 en Madese Boys 6 zorgen voor spektakel: 5-5.

Commentaren zijn niet meer mogelijk.