Wernhout 4 – Papendrecht 4: 6 – 4

Het was vroeg opstaan op zondag 19 september 2010. Om kwart voor 9 zaten we al in de auto op weg naar Wernhout dat een paar kilometer van de Belgische grens ligt. Bij Breda gingen we de snelweg af om via een toeristische route en langs allerlei klanten en potentiële klanten van hoofdsponsor KD Home Products naar Wernhout te rijden.
Edwin had zich voor het tweede competitieduel op zijn eigen wijze opgeladen. Op zaterdag was op het Slobbengors al het voetbal afgelast. Wat doe je dan? Dan ga je naar het korfbal. Logisch. Edwin twijfelde eerst of hij naar Luciëns Oranje Wit zou gaan, maar aangezien die ploeg een uitwedstrijd had, ging Edwin gezellig met Mark vd L naar PKC. Dan heb je echt een wereldzaterdag. Het leverde bovendien het 06-nummer op van de onlangs gescheiden Mady Tims. Tel uit je winst.
Johan was er niet op zondag. Hij was een paar dagen eerder bij Frank geweest om kleren te kopen. Prompt kreeg hij een niersteenaanval. Daarom komt Jan Willem nou nooit bij jou in Hendrik-Ido-Ambacht langs, Frank.
Het was voor aanvang van de wedstrijd de vraag of we geleerd hadden van de dramatische openingsfase een week geleden. Het niet al te verrassende antwoord op die vraag is uiteraard nee. Luciën was er niet omdat hij als Feyenoord-fan in de Kuip zat voor Feyenoord-Ajax. Waarom was onduidelijk, want als je naar slecht, paniekerig, ongeorganiseerd voetbal zonder enige lijn, met stomme overtredingen en veel geklungel wil gaan kijken, hoef je echt niet naar Feyenoord, dan kan je net zo goed bij ons komen kijken. In het begin van de wedstrijd speelden we ongelofelijk dom, slap en ongeconcentreerd. Iedereen liet zijn man vrij en als we al eens een duel aangingen, verloren we dat steevast. Bijna niemand bewoog en als dan eindelijk iemand eens vrij liep, dan was de passing verkeerd, in de voeten van de tegenstander of lukraak in de diepte naar niemand. Verdedigend legden we de tegenstanders geen strobreedte in de weg en als ze dan nog moeite hadden om te scoren, hielpen we ze een handje. In geen tijd kon Gerrit drie keer vissen. De hand van Mario Been was duidelijk zichtbaar.

Het ging pas beter toen Jan Willem binnen de lijnen gekomen was en Edwin het veld verlaten had. Jan Willem kon geen 90 minuten voetballen omdat zijn rechterknie na de doodschop van een week geleden net zo blauw zag als Edwin op zaterdagavond. Edwin had voorafgaand aan het seizoen aangekondigd dat zijn kracht ligt in het penetreren op snelheid in de 16 meter en dat hij dit jaar voor 15 goals gaat. Met het penetreren schijnt het wel goed te zitten, maar toen hij na 20 minuten eindelijk zo’n eind afgelegd had, dat het strafschopgebied in zicht kwam, raakte hij prompt zwaar geblesseerd aan zijn kuit.
Ondanks onze slechte start ging het aanvallend snel goed. Opmerkelijk was dat Frank voor de tweede achtereenvolgende wedstrijd gewoon goed was. Dat hadden we sinds begin jaren 90 niet meer meegemaakt. Waarschijnlijk komt dat doordat nu zijn beide knieën naar de filistijnen zijn. Nu nog zijn enkels aan barrels schoppen, dan gaat hij wellicht nog beter spelen. Halverwege de wedstrijd toonde hij weer eens zijn specialiteit: een corner vanaf links krulde hij met rechts in één keer achter de Wernhoutse doelman.
Frank was weliswaar goed, maar Rob U. en Gerardo waren de besten. Na dat gelezen te hebben zult u waarschijnlijk denken dat u dronken bent, een leesbril nodig hebt of dat bij de verslaggever een vlaag van verstandsverbijstering opgetreden is. Niets van dat al, ik zal het dus voor de zekerheid even herhalen: ROB U. EN GERARDO WAREN DE ABSOLUTE UITBLINKERS. Gerardo speelde zijn eerste wedstrijd in 5 maanden. Die rustperiode had hem kennelijk goed gedaan. Binnenkort zullen we hem dus wel weer een tijd niet zien. Vermoedelijk was Rob U. zo goed omdat hij opgelucht is dat Petra na 15 jaar huwelijk nog steeds bij hem wil blijven. Op zich een felicitatie waard.
Na een half uur toverde Rob U. op links een werkelijk magistrale actie uit zijn benen. Ook dat hadden we sinds het eind van de vorige eeuw niet meer gezien. Hij passeerde de halve tegenpartij, ging het strafschopgebied in en legde de bal vanaf de achterlijn voor op Gerardo. Die leverde een bal af waar de keeper veel moeite mee had. In de rebound kon Patrick de 3 – 2 maken, tevens de ruststand. Even daarvoor had Rob U. de vijandelijke doelman al eens getest met een ziedend afstandschot. Vorige week had Wilco na een mooie actie net naast geschoten. Vandaag herhaalde hij zijn kunststukje, maar nu teisterde zijn schot de rechterpaal. Hopen dat hij die lijn doorzet, dan is het de volgende keer raak.

Na rust gingen we verder waar we voor rust gebleven waren: met goed, verzorgd aanvalsspel. Frank, Rob U. en Gerardo waren hierbij veelvuldig betrokken, maar dat gold niet voor de gelijkmaker. Na ruim een uur kwam Marcel goed door op rechts. Hij leverde een prima voorzet af, die door Patrick ingekopt werd. En nog waren we niet klaar, want een kwartier voor tijd kwamen we zelfs op voorsprong. Dit keer was het Gerardo, die na een mooie aanval op rechts in het strafschopgebied de achterlijn haalde en de bal voorgaf op Rob S. Hij zorgde, met dank aan Jan Willem, voor de 3 – 4. Oog in oog met de doelman van Wernhout 4 had Patrick zelfs onze vijfde van de dag op zijn schoenen, maar dit keer redde de keeper.
Dat Rob S. vorige week zo slecht was, kwam volgens hem door zijn linker voetbalschoen. Die zat niet lekker en had hem een blaar bezorgd en dus leende hij de kapotte linker reservevoetbalschoen van Jan Willem. Die is weliswaar een maat kleiner dan Robs eigen schoen, maar zat toch beter. Merkwaardig. Het was wel een kleurrijk gezicht om Rob S. met een zwarte rechterschoen en een blauwe linkerschoen te zien lopen. En door Jan Willems voetbalschoen speelde ook hij na onze belabberde openingsfase een dijk van een wedstrijd.
Intussen was bij ons sprake van de lammen en de blinden. Jan Willem liep rond met een dikke en pijnlijke rechterknie, waardoor hij niet voluit kon, Patrick had na een schop van zijn directe tegenstander in de eerste helft een flink ei op zijn linkerenkel, Marcel heeft een kapotte enkel, Frank kapotte knieën, Rob U. was door zijn rug gegaan en Wim kon bijna niet meer lopen vanwege liesklachten en eveneens een schop tegen zijn enkel. En die arme drommel van een Duin kon met een van pijn verwrongen gezicht langs de lijn al strompelend zelfs ons wandeltempo niet bijbenen. Na de 3 – 4 hadden we er daarom verstandig aangedaan om iets behoudender te gaan opereren. Eric had dit echter niet begrepen. Was vorige week Jan Willem de dissonant, deze keer was Eric zowel figuurlijk als letterlijk de weg kwijt. Om te beginnen had onze voorstopper al na een paar minuten volledig onnodig de bal in eigen doel gerost, terwijl hij eerder alle tijd gehad had om de bal weg te werken. Jan Willem baalde extra omdat hij nu niet meer alleen leider is in de strijd om de tikkie-terug-bokaal. Na de 3 – 4 ging onze voorstopper op eigen initiatief en om duistere redenen voorin spelen en was hij nauwelijks meer op zijn plek te vinden, waardoor we achterin steeds een mannetje te kort kwamen. Dit vonden de Wernhouters wel prettig. Drie keer konden ze naar hartenlust counteren, waarbij ze goed gebruik maakten van de door ons geboden ruimte en vrijheid. En evenzoveel keer konden de uitstekende Brabantse spitsen de aanvallen afronden, eindstand: 6 – 4.

Was de nederlaag tegen ODIO 4 nog enigszins te billijken omdat wij toen iets minder waren dan de Ossendrechters, vandaag was het puntenverlies volslagen onnodig. Afgezien van het begin waren we het grootste deel van de wedstrijd duidelijk beter. Aanvallend zit het wel snor, getuige de 6 treffers in twee competitieduels. Elf tegentreffers in 180 minuten is echter belachelijk veel, zeker de zes van vandaag. Hierbij doet zich overigens het merkwaardige feit voor, dat geen van de tegentreffers de schuld was van Gerrit! Een unicum, normaal is dat wel anders. Willen we punten gaan halen, zullen we het op de volgende drie vlakken beter moeten gaan doen:
1. Goed aan de wedstrijd beginnen. Dus niet zo raar, bang en onrustig starten en maar wat aanklooien, maar direct er tegenaan gaan en niet pas na een paar tegentreffers.
2. Zorgen voor een goede veldbezetting en dus niet zomaar ergens gaan rondlopen, waardoor we op essentiële plekken, met name achterin, mensen te kort komen.
3. Niet blind naar voren blijven hollen als we gelijk staan of voor, maar onze verdedigende taken niet verwaarlozen.

Nu maar hopen dat we ons de komende tijd kunnen verbeteren, anders kan het nog wel even duren, voordat we van die hatelijke nul afkomen. We staan inmiddels een-na-laatste en volgende zondag wacht thuis de koploper. Benieuwd wat dat nu weer gaat worden.
Na afloop gingen we massaal naar de gezellige Wernhoutse kantine, vol verwachting van het aangekondigde rondje van Rob U. Op zich dom dat we dachten dat dat zou komen. Rob U. had zoals gebruikelijk alleen zijn tientje zakgeld bij zich, meer had hij niet mee mogen nemen van Petra. Gelukkig kregen we een rondje van Wim vanwege zijn nieuwe baan. Proficiat Wim en bedankt voor het drinken. Ook Rob S. gaf nog een rondje. Hij is namelijk op de kop af 25 jaar vrijgezel. Ook bedankt Rob, onze gelukwensen en nog vele jaren. Het bijbehorende feestje volgt zodra zijn ouders tijd hebben. We wachten vol spanning af.

Opstelling: Gerrit; Marcel, Wim, Eric, Wilco; Gerardo, Rob S., Edwin (22. Patrick), Rob U; Frank en Patrick (19. Jan Willem).

Hallo Arie, hierbij stuur ik je het verslag van de tweede competitiewedstrijd van het seizoen alsmede de bijgewerkte lijst met wisselbeurten inclusief de tikkie-terug-bokaal. Spelers van de week zijn Rob Uitermarkt en Gerardo. Raar maar waar. Ik hoop tot gauw. Groeten, Jan Willem.

Commentaren zijn niet meer mogelijk.