7×7-toernooien mei en juni 2010

Ter afsluiting van het voetbalseizoen 2009-2010 deden we mee aan twee 7-tegen-7-toernooien. Aanvankelijk was er veel enthousiasme voor de 7-tegen-7-wedstrijden. Deze vinden immers plaats op een half veld en dat scheelt een hoop gehol. Helaas zagen diverse mensen van ons steevast kort voor aanvang van de wedstrijden van deelname af, zodat steeds op het laatste moment gastspelers geregeld dienden te worden. Zo kwamen Wim, Eric en Gerrit helemaal niet. Dat juist die spelers niet kwamen, vonden we wel fijn. Frank L. nam de honneurs als doelman waar op de laatste twee wedstrijden na.
We begonnen met de strijd om het kampioenschap van de lagere elftallen van VV Papendrecht. Al in de voorronde haakten zaterdag 2, zondag 2 en zondag 6 af. In de eindstand hielden we dus sowieso drie teams achter ons. Dat is beter dan tijdens de afgelopen voetbalcompetitie.
Op vrijdagavond 14 mei speelden we liefst drie wedstrijden van elk twee keer 15 minuten. De eerste wedstrijd tegen zaterdag 5 begonnen we met Rob U. in de basis. Vandaar dat we die wedstrijd ondanks het goede spel van de overige spelers met 3 – 1 verloren. Gelukkig deed Rob U daarna niet meer mee. In de wedstrijd tegen zaterdag 5 stond hij alleen maar rond de middellijn op zijn benen te wankelen. Volgens hem kwam dat door een pijnlijke rechterknie, volgens ons door de wijn. We merkten overigens geen verschil met een fitte en nuchtere Rob. Na de eerste wedstrijd kreeg de één na de ander last van blessures, waardoor we noodgedwongen met halffitte spelers aantraden. Daarom verloren we met 2 – 0 van zondag 5 en met 4 – 1 van zaterdag 4. Onze doelpunten werden gemaakt door Wilco.
Op vrijdagavond 21 mei stond slechts één wedstrijd op het programma, de clash met zondag 3. We speelden uitstekend. We hadden meer dan tweemaal zoveel balbezit als de opponent, waren voortdurend in de aanval, maar verloren toch met 2 – 1. Zondag 3 sprak terecht van een gestolen overwinning. Maar ja, het was weer het oude liedje. Onze tegenstanders scoorden twee keer uit drie aanvallen, wij teisterden voortdurend het aluminium, kregen tig kansen maar alleen Johan wist een keer te scoren.

Op zaterdag 29 mei stond een tweede 7-tegen-7-toernooi op het programma. Die ging tussen acht ploegen om de Robin-Matena-bokaal. De deelnemers waren verdeeld over twee poules van elk vier teams. Edwin en Marcel, onze hoofdsponsors, waren niet blij met onze reeks nederlagen. Om verdere negatieve publiciteit te voorkomen besloten ze dat behalve zijzelf alleen de steunpilaren van ons team, te weten Jan Willem, Arie en Kenneth, mee mochten doen. Verder deden twee jeugdtalenten mee, Jordy en Davey. Johan was wel uitgenodigd, maar had moeten afhaken met een knieblessure na een bizar incident. Een paar dagen eerder speelde hij een potje voetbal met zijn zoon. Calvin liet zijn vader alle hoeken van het veld zien. Het zegt genoeg over de rest van ons team als onze speler van het seizoen niet eens opgewassen is tegen een aankomende E-pupil. In een poging iets van zijn gezicht te redden, wilde Johan de bal hard raken. Het enige wat hij raakte, was geblesseerd aan zijn knie. Johan beloofde wel te komen kijken, maar hij kwam net zoveel minuten als Louis gedurende het hele seizoen. Dat gold overigens ook voor Luciën. Onze korfbalcoach zou komen na de korfbalwedstrijd van Oranje Wit in Delft. Hij doet het als trainer/coach van de Dordtenaren net zo slecht als bij ons op het veld. Vandaar dat Oranje Wit de competitie net als wij als voorlaatste zou afsluiten, net genoeg om niet te degraderen. Vanwege het slechte spel en de vele blessures van de korfballers wilde hij vooraf alle dames eerst onder vier ogen aanpakken en ze daarna uitgebreid masseren. Het hielp uiteraard niets want Oranje Wit verloor net zo kansloos als wij doorgaans. Als straf moesten alle korfbaldames met de coach onder de douche voor billenkoek. Dit duurde allemaal nogal lang, vandaar dat Luciën niet op tijd in Papendrecht kon zijn.
De ingrepen hadden succes want we werden de glorieuze winnaar van onze poule. De eerste wedstrijd was tegen dames 1. We zegevierden met 1 – 0 dankzij onze aanwinsten. We hielden niet alleen voor de eerste keer sinds mensenheugenis ons doel schoon, het was tevens onze eerste overwinningen met Frank L in het doel. Het is niet helemaal duidelijk of dat iets zegt over ons of over Frank.
De tweede wedstrijd tegen DES’72 wonnen we met maar liefst 9 – 0 en dan te bedenken dat op 29 mei een wedstrijd maar 15 minuten duurde. Het was nog veel gekker want behalve Frank scoorde iedereen minstens 1 keer, dus ook Edwin, Marcel en Jan Willem. De wonderen zijn de wereld nog niet uit. Het opmerkelijkste moment vond plaats bij een stand van 6 – 0, toen een eenarmige DES-speler Marcel probeerde te passeren. Op zich al dom, want Marcel is altijd bloedfanatiek, wat de score ook is. Marcel ging met twee gestrekte benen het duel in. Als die man met één arm kan functioneren, heeft hij aan één been ook wel genoeg, moest Marcel gedacht hebben. Tot ieders verbazing stond de DES-speler echter gewoon op en deed wat niemand van ons durft, namelijk Marcel meteen terugpakken. Wat een lef.
Tijdens het derde pouletreffen namen we wraak op de onterechte 2 – 1 nederlaag tegen zondag 3 van een week geleden. Dit keer wonnen wij volledig verdiend met 2 – 1. Vonden wij leuk. Zij niet. Losers !!! De belangrijke openingstreffer kwam overigens op naam van Marcel. Het moet niet veel gekker worden.
In de finale om de Robin-Matena-bokaal traden we aan tegen zaterdag 5. We waren de betere ploeg, maar wisten helaas niet te scoren. Na een geniepige counter kreeg het catenaccioteam twee minuten voor tijd zijn enige kans van de wedstrijd die door een gluiperige Edwin B. benut werd. Hierdoor ging op zijn Duits de hoofdprijs volledig ten onrechte aan ons voorbij.
Maar goed, het ging op de laatste zaterdag van mei voornamelijk om het zoveel mogelijk inzamelen van geld voor jongens die lijden aan de spierziekte van Duchenne. Daaraan leverden we ruimschoots onze bijdrage op de feestavond die na het voetbaltoernooi plaatsvond. Ook eens aardig om te zien hoe Edwin zijn zaterdagavonden pleegt door te brengen. Middels het in een hoekje zitten en afwisselend sms’en en bier drinken. Heel gezellig. Hoe zou het toch komen, dat zo iemand maar geen vrouw aan de haak weet te slaan?

Op zaterdag 5 juni vond op het Slobbengors de jaarlijkse familiedag van vv Papendrecht plaats. Voor ons stonden twee wedstrijden op het programma. We hadden eindelijk geen gastspelers nodig. Daar stond tegenover dat een aantal mensen kwam die we liever bij de tegenstander zien rondlopen dan in ons eigen team. Toen Frank G. opeens de kleedkamer binnenkwam, was al direct duidelijk dat we twee volkomen onnodige nederlagen tegemoet konden zien, hetgeen ook geschiedde. Met name het verlies van 1 – 0 in de eerste wedstrijd, opnieuw tegen zondag 3, was onbegrijpelijk. De tegenpartij kwam twee keer voor ons doel, passeerde 1 keer gelegenheidsdoelman Patrick en raakte eenmaal de paal. Wij stonden een keer of vijftien oog in oog met de keeper van zondag 3, maar wisten niet te scoren. Vooral Frank G. en Kenneth maakten het wel erg bont. Dat Kenneth een paar keer alleen voor Wim Erkelens miste was nog daaraan toe. Hij kreeg de bal echter ook niet in het doel toen hij tot tweemaal toe voor een leeg doel stond, 10 cm voor de doellijn. De eerste keer trapte hij de bal met links tegen de paal, de tweede keer met rechts tegen de lat. De wedstrijden tegen zaterdag 3 en zaterdag 6 gingen niet door, omdat ze de confrontatie met ons niet aan durfden. Dit betekende dat we ondanks een nederlagenreeks op de vijfde plaats eindigden. Een keurige positie in de middenmoot, aangezien vv Papendrecht 10 lagere teams heeft. De familiedag werd afgesloten met een spetterende en druk bezochte barbecue. Wij schitterden echter door afwezigheid.

Hiermee was voor de meesten het voetbalseizoen afgelopen. Voor de meesten zult u denken, niet voor iedereen? Precies, niet voor iedereen. In de media wordt het helaas onderbelicht, maar de kwalificatie van het Nederlands voetbalelftal op het WK in Zuid-Afrika voor de achtste finale komt voor een belangrijk deel op conto van twee van onze spelers. Zo is Johan, onze Tikkie-Terug-Keizer, adviseur van de Deense verdedigers. Dit had onmiddellijk succes toen twee Denen na een fraaie combinatie de 1 – 0 voor Oranje aantekenden. Klasse, Johan. Gerrit is op het WK actief als keeperstrainer van onder meer Engeland, Algerije en Paraguay. Maar hij heeft ook Japan onder zijn hoede. Vandaar de Landstra-achtige reactie van de Japanse doelman op het matige schot van Sneijder, waardoor Nederland met 1 – 0 won. Als Gerrit en Johan hun diensten ook bij andere landen weten aan te bieden, komt Oranje nog ver op het wereldkampioenschap.

Laatste nieuws:

Juni 2010: Zondag 4 is met vakantie…. Maar JWDM schittert nogmaals
Jan Willem heeft nog tijd gevonden om de rare capriolen van Zondag 4 tijdens de diverse 7×7 toernooien te beschrijven. Hoe dit allemaal is afgelopen kun je lezen op  www.zondagvoetbal.nl  Klik snel door naar de wedstrijdverslagen! Arie.

Commentaren zijn niet meer mogelijk.