SSW 3 – Papendrecht 4: 13 – 1

Op zondag 9 mei 2010, moederdag, een dag na de Nationale Molen- en Gemalendag, stond aan het begin van de middag ons laatste competitietreffen op stapel tegen kampioen SSW 3. Die ploeg heeft tot nu toe alle wedstrijden gewonnen en al meer dan 100 treffers gemaakt, een gemiddelde van ruim 5 per wedstrijd. Om die zegereeks niet te onderbreken en dat gemiddelde nog wat verder op te schroeven, ging Edwin op het doel. Edwin is zo’n speler waarvan je op een gegeven moment echt niet meer weet, waar je hem kwijt moet. Hij heeft op bijna alle posities in het veld gespeeld en nergens bakt hij er iets van. Waar kan zo iemand nou het minst kwaad? Uit pure wanhoop zetten we hem daarom maar onder de lat. Ik kan nu al verklappen, dat ook dat uiteraard geen succes werd. De competitie is een flink deel van onze selectie kennelijk te lang geweest, want het regende afzeggingen vanwege blessures. Gelukkig waren Sander en Dirk bereid af te reizen naar de Zeehavenlaan.
Bij SSW is recent een gloednieuw kunstgrasveld aangelegd. Wij hadden de eer de eerste wedstrijd erop te mogen spelen. In het verleden hebben we aardig wat potjes op kunstgras gespeeld, maar dat was allemaal niks. Dit veld is echter prima. Het was gelijk één van de weinige positieve dingen voor ons.

SSW 3 is een mix van eerste- en voormalige eerste-elftalspelers inclusief een oud-prof en dat was goed te merken. Jammer dat wij nou nooit iets merken van het feit dat wij een ex-hoofdklassespeler in de gelederen hebben. De tegenstanders waren duidelijk beter, maar toch hadden wij net als zij in de eerste helft zes kansen. Het grote verschil was dat zij uitstekende spitsen hebben en wij niet. Elke Dordtse kans werd met overtuiging, precisie en kracht ingeschoten en dat leverde telkens een goal op. Elke kans van ons werd zonder overtuiging, richtingloos en slap ingeschoten en leverde dus niks op. Onze losse flodders had zelfs Edwin kunnen houden. Ruststand: 6 – 0.
Bij de eerste zes doelpunten kregen de Dordtenaren nadrukkelijk hulp van de slechtste man gedurende de eerste helft, Jan Willem. Zijn toch al beroerde seizoen gaf hij extra glans door een Rob-U-achtig optreden. Zes keer was zijn directe opponent, een zekere Henk, hem de baas en dat leverde zes keer een treffer op. Henk maakte er vier en gaf twee assists. Een dieptepunt in Jan Willems carrière. In lang vervlogen tijden was hij een nagenoeg onpasseerbare terriër, tegenwoordig heeft hij al moeite met Cor Brouwer. Overigens werden nog tijdens de wedstrijd de onderhandelingen gestart voor een ruil tussen Henk en Rob U. Bij het ter perse gaan van dit schrijven was de uitkomst van die onderhandelingen nog niet bekend.
Jan Willem kreeg overigens nauwelijks steun van zijn teamgenoten en dan heb ik het met name over laatste man Johan en assistent-scheidsrechter Wim. Wim had voor aanvang van de wedstrijd aangekondigd dat hij weliswaar langs de zijlijn zou gaan staan, maar niet zou gaan vlaggen. Aan die belofte hield hij zich strikt, want hoewel rond elk doelpunt een geur van buitenspel hing, gooide hij niet één keer zijn vlag in de hoogte. Johan had duidelijk zijn beste kruit verschoten tijdens het bedrijvenvoetbal op vrijdagavond, want hij was niet vooruit te branden. In de rust werd daarom besloten Wim en Johan van positie te laten ruilen. Helaas leverde dat geen verbetering op.
Johan was van mening dat Edwin de slechtste van het veld was gedurende de eerste helft en liet dat duidelijk blijken. Want toen we op het punt stonden om met het tweede bedrijf te beginnen, was Edwin spoorloos. Herman ging naar hem op zoek en hoorde opeens geklop vanuit de kleedruimte. Johan bleek Edwin opgesloten te hebben in de kleedkamer. Dat was wel een heel rigoureuze methode om van Edwin af te raken.

Jan Willem werd na zijn erbarmelijke optreden tijdens de eerste 45 minuten uit de verdediging verbannen. Hij ging op het middenveld spelen en deed dat tot ieders verbazing niet eens onverdienstelijk. Sander nam zijn plek over als linksback en hij had Henk volledig in zijn zak. Uit reine frustratie ging Henk halverwege het tweede bedrijf aan de andere kant van het veld spelen, maar ook bij Dirk kreeg hij geen poot aan de grond. Jammer genoeg werden Henks taken moeiteloos overgenomen door de andere Dordtse spitsen.
Tijdens het eerste half uur van de tweede helft waren we gelijkwaardig aan de wederpartij. We zorgden voor het meeste gevaar, zowel voor het doel van SSW als dat van onszelf. Na een uur voetballen ging Dirk in het strafschopgebied een potje sumoworstelen aan met zijn directe belager, dat gewonnen werd door Dirk. Helaas tikte hij daarna uit pure blijdschap de bal naast de voor ons verkeerde kant van de paal langs een kansloze Edwin. Niet veel later ging de Dordtse nummer 10 op avontuur in ons strafschopgebied. Net toen het gevaar geneutraliseerd was, maaide een gefrustreerde Eric de benen onder zijn achterwerk gedaan. De strafschop werd benut: 8 – 0.
We bleven gaan voor de eretreffer maar de vele mogelijkheden bleven aanvankelijk onbenut. Als we in scoringspositie kwamen, treuzelden de voorwaartsen net zo lang, totdat een tegenstander de bal van hen overnam. En als een aanvaller al eens afdrukte, werd het een simpel rollertje, of ging de bal meters naast of over. Na 70 minuten was het eindelijk raak. Herman nam een hoekschop vanaf links. Kenneth kopte de bal naar Rob S, die de kogel met het hoofd in het doel legde: 8 – 1. In het laatste kwartier zetten de tegenspelers aan voor een slotoffensief en wisten nog vijfmaal ons net te vinden, al kregen ze wel eenmaal hulp van Wim. Het was hem dit voetbaljaar niet gelukt het vijandelijke doel te vinden, dus trapte hij maar een keer in eigen doel. Eindstand: 13 – 1.

Om half 3 zat voor ons de competitie erop. Hoewel in onze poule nog enkele wedstrijden op het programma staan, kunnen we wel een voorlopige balans opmaken. Met 15 punten uit 22 wedstrijden zijn we voorlaatste geworden, ruim (5 punten) voor op nummer 12, Unitas 3. We wonnen 4 maal, waaronder één keer met 3 – 0 op papier. We behaalden 3 gelijke spelen en verloren 15 keer. We maakten 29 doelpunten. Alleen Unitas 3 scoorde nog minder dan wij. We incasseerden 90 tegentreffers. Alleen SCO/TOFS 6 kreeg nog meer goals om de oren. Toch hebben we een heel behoorlijk jaar gedraaid. Hier en daar hebben we enkele punten laten liggen, waardoor we op 1 punt van nummer 10, SCO/TOFS 6, zijn blijven steken.
Johan werd uitgeroepen tot man van het seizoen, omdat hij zowel het vijandelijke doel als ons doel vijfmaal wist te vinden. Hij bemachtigde hierdoor voor het zoveelste jaar op rij de tikkie-terug-bokaal. We willen Lars Duinhouwer en Rick en Esmee Louwman bedanken voor hun vele malen supporteren. Dit in tegenstelling tot teamlid Louis “ik blijf het beloven: ik kom echt een keer kijken binnenkort…” de Haas die welgeteld nul minuten aanwezig was deze competitie. Bedankt Louis! We hebben nog enkele 7-tegen-7-toernooien voor de boeg en dan zit het voetbalseizoen 2009-2010 erop.

Opstelling:  Edwin; Dirk, Johan (46. Wim), Eric, Jan Willem; Rob U, Arie, Herman, Sander; Kenneth en Rob S.

Laatste nieuws:

13 mei 2010: Wedstrijdverslag JWDM online.
Geniet van het fraaie wedstrijdverslag van de laatste competitiewedstrijd van dit seizoen. JWDM is weer op dreef. Zondagvoetbal.nl wil gelijk van de gelegenheid gebruik maken om haar sterverslaggever Jan Willem de Man te bedanken voor weer een heel seizoen prachtige wedstrijdverslagen. En natuurlijk ook de trouwe bezoekers van de site die iedere week op werk, school of thuis deze heerlijke verslagen met een glimlach op het gezicht hebben gelezen. De trofee voor de beste speler van het seizoen is gewonnen door onze middenvelder Johan Keizer die vanaf die positie beide doelen 5 maal gevonden heeft. Zondag 4 krijgt dit seizoen nog een toetje in de vorm van het 7×7 toernooi bij de VVP en uiteraard het jaarlijkse uitje als afsluiting.

Johan Keizer  Subject: Wedstrijdverslag op zondagvoetbal.nl  Ik stel voor dat ik de nog niet door mij ingeleverde “tikkie-terug-wisselbokaal” de komende jaren gewoon op m’n schoorsteen laat staan. Groet van uw altijd scorende verdediger.

Commentaren zijn niet meer mogelijk.