Papendrecht 3 – Ophemert 2: 1 – 5

Papendrecht 3 – Ophemert 2:  1 – 5

Op zondag 11 mei; gedenkdag van de heilige Mamertus, de eerste van de ijsheiligen; 512 jaar nadat Christopher Columbus voor zijn vierde en laatste reis naar West-Indië vertrok; 194 jaar na de tewaterlating van het schip HMS Beagle; 110 jaar nadat de Amerikaanse miljonair Andrew Carnegie de Nederlandse staat 1,5 miljoen dollar schonk voor de bouw van een Vredespaleis in Den Haag; de 296e geboortedag van de Duitse officier en avonturier Karl Friedrich Hieronymus Baron von Münchhausen; de tweede dag van de Spirituele Beurs Paraview in Den Haag; twee dagen voor de Dag van de Praktijkmanager; speelden we de laatste wedstrijd van het seizoen op het Slobbengors.
In de halve finale van de beker wachtte ons Ophemert 2.

Ophemert, gemeente Neerijnen, is een dorp met circa 1700 inwoners, gelegen aan de rechteroever van de Waal. Het is een heerlijkheid en heeft een kasteel met slotgracht. De geschiedenis van Ophemert is nauw verweven met de geschiedenis van het kasteel en zijn bewoners. Het dorp telt 16 rijksmonumenten.
Ophemert 2 is een geduchte tegenstander en staat bekend als de parel van de Betuwe. Het team heeft drie trainers, twee leiders en had volgens Edwin dit seizoen al 120 keer gescoord. Om enige kans te maken op succes werd een doordeweeks trainingskamp belegd, waarbij gependeld werd tussen Zeist, Papendal en Grand Hotel Huis ter Duin waar ook overnacht werd. Het pendelen gebeurde met prachtige busjes van hoofdsponsor Distributie Partners Logistiek B.V. Mooie busjes, Luciën. Alleen jammer dat ik steeds tussen de postzakken in moest zitten. We waren voor de gelegenheid in het nieuw gestoken door sponsor King Jeans & Casuals Hendrik-Ido-Ambacht. Wel apart dat we na afloop de kleding weer moesten inleveren bij Frank.
Inspanningsfysioloog Raymond Verheijen en haptonoom Ted Troost waren dagelijks aanwezig. Met sparringpartners Noordwijk 15 en Jonathan 8 werd veel geoefend, waarbij diverse spelstijlen werden uitgeprobeerd. Details zijn echter onbekend, omdat alles achter gesloten deuren gebeurde, tot grote woede van fans en pers die onverrichter zake huiswaarts moesten keren. Teammanager JWDM: “Het spijt ons voor de fans, maar we hebben uit betrouwbare bron vernomen dat onder de journalisten spionnen van Ophemert 2 aanwezig waren en we willen de tegenstanders uiteraard in het ongewisse laten over de aanpak en de opstelling. Ze hebben onze website minutieus bestudeerd – leuk om te horen, mannen! – en we willen ze niet wijzer maken dan ze al zijn.”

Het was leuk en aardig allemaal dat getrain, maar het leidde tot een vloedgolf aan blessures. Johan: “Ha JWDM, ik laat je het donderdag definitief weten hoe het revalidatieproces is verlopen.” “Hallo Johan, dat is prima. Ik zou je wel willen vragen sowieso te komen gezien de grote hoeveelheid twijfelgevallen en desnoods voor een noodinvalbeurt te gaan, net als afgelopen zondag. Groeten, Jan Willem.” Johan: “Tuurlijk ben ik erbij! Ik ben overigens aardig fit aan het worden en ga voor de 90 minuten + eventuele verlenging.”
“Goedemorgen, aanstaande zondag komt te vroeg voor mij. Ik heb de afgelopen weken geprobeerd mijn enkel te belasten. Rustig joggen gaat wel, maar bij de eerste sprint krijg ik al last. Misschien dat ik kom kijken, anders succes zondag! Groeten Wilco.” Patrick: “Môge JW en alle halve finalisten, ik wil jullie veel succes wensen komende zondag in de nu al memorabele bekerstrijd. Zoals Mourinho al vertelde is de halve finale het belangrijkst. Als je deze niet wint, kom je dus niet in de finale, vandaar. Ik ga ervan uit dat ik er met de finalepartij gewoon bij kan zijn. Bijkomend voordeel is dat ik dus nu “reserve” sta bij de ½ finale. Het Papendrechts Nieuwsblad heeft niet vermeld dat wij zondag de ½ finale spelen. Waarschijnlijk omdat er anders te veel toeschouwers op af komen denk ik dan maar!! We staan er goed op bij de vereniging, begin bijna in plottheorie van Edwin te geloven. Nogmaals succes en winnen. Groeten, Patigoal.” Johan: “Scherp Pat.”
“Beste Teamgenoten, helaas dien ik me voor a.s. zondag af te melden i.v.m. verplichtingen als trainer/coach. We spelen namelijk onze laatste competitiewedstrijd, aanvang 11.00 uur. Rest mij iedereen heel veel succes te wensen a.s. zondag. Ik zie jullie bij de finale want dan ben ik er zeker bij. Met vriendelijke Bouwmaat groet, Herman.” “Hallo, ik ben er zondag helaas niet bij. Ben net terug van de huisarts. Kon nog steeds niet lopen heb een zweepslag opgelopen. Hier ben ik wel even zoet mee. Succes voor zondag, als ik kan lopen kom ik zeker kijken. Groet Gerardo.”

Gerardo dikke enkel     Gerardo Zweepslag
compressieverband-12

 

“Hallo, ik ben wel heel nadrukkelijk een twijfelgeval. Mijn hamstring voelt nog niet goed. Gr, Wim.” Kenneth: “Hoi JWDM, mijn vriend Achilles heeft afgelopen zondag een aardige opdoffer gehad, dus de kans is aanwezig dat ik uitval. Ben wel van plan om gewoon te starten. Groet, Kessi.” “Hallo allemaal, ik krijg zojuist van Wim en Kenneth te horen dat ook zij ernstige twijfelgevallen zijn. Gerrit en Patrick zijn het komende weekend weg, Herman is op stap als trainer en Gerardo kan nog nauwelijks lopen. Wilco en Rob S. zijn eveneens geblesseerd. Zij kunnen dus echt niet meedoen. Groeten, Jan Willem.” Ramon: “Wat heeft die Van den Hoven nou weer?” Kenneth: “Mijn vriend Achilles meldde zich weer na mijn puike partij op het harde veld afgelopen zondag. Maar begin gewoon in de basis, was meer mededeling naar onze coach JW. Tot zondag, Kessi.” Rob U.: “Hoop in ieder geval dat een keertje iedereen in vorm is….” Hoor wie het zegt.
“Gerrit is er niet. Het lijkt me niet onhandig dat we achter een gastdoelman aangaan. Edwin: kan jij Hans Hoogendoorn eens polsen? Groeten, Jan Willem.” Edwin: “Ik heb Hans Hoogendoorn voor zondag geregeld. Hans neemt zijn spelerspas en eigen keeperspullen mee.”

“Hallo allemaal,als je niet helemaal fit bent, dat gaarne doorgeven zodat ik daar met de opstelling rekening kan houden. Als je geblesseerd bent, wel graag melden hoe je eraan toe bent en hoelang je denkt te kunnen spelen, zodat we de geblesseerden een beetje kunnen spreiden. Het halve seizoen hadden we regelmatig dat we krap in de spelers zaten inclusief gehavenden, maar dat niemand daarvan als wissel wilde beginnen terwijl duidelijk was dat niet iedereen de eindstreep zou halen, met als gevolg dat ik me dan maar weer opofferde en als wissel begon om in de slotfase in te vallen, waardoor ik veruit het meeste aantal reservebeurten heb. En ik vertik het deze keer echt, ondanks dat ik niet fit ben, om weer als reserve te gaan beginnen. Iemand van de gehavenden zal toch echt als wissel moeten beginnen, zodat we niet na een uur met te weinig mensen komen te staan. Dus wie van de gehavenden wil zich eens opofferen?”
Dat leverde geen reactie van geblesseerden op. “Hoi, voor mij is het prima om zondag een halve wedstrijd te spelen. Als het nodig is kan ik ook een hele wedstrijd spelen, maar als het beter is voor het team (lees: Ramon speelt 90 minuten) dan sta ik met alle plezier een helft wissel. Groet, Arie.” Ramon: “Het is heel simpel JW…. Als jij de meeste reservebeurten hebt gemaakt, dan is degene met de minste aan de beurt. Volgens mij ben ik er daar een van. Dus als het niet anders kan, dan neem ik wel plaats op de bank. Probleem opgelost toch?” “Hallo JW, ben fit maar wil best de 2e helft als reserve en tevens noodinvaller fungeren, kan onze vedette Ramon gewoon heel de wedstrijd ballen. Hoor ’t wel. Groet, Marcel.”

Aardig hoor, die reacties, maar we zaten te wachten op respons van geblesseerden en die kwam niet. Dus een nieuwe poging gewaagd. “Hallo allemaal, we hebben nu 14 man, maar daar zitten heel wat twijfelgevallen tussen. We kunnen alleen met 11 man eindigen als één van die twijfelgevallen zich opoffert en als noodinvaller fungeert en dus meer dan een helft langs de kant blijft zoals Johan vorige week en Arie de afgelopen weken. Ik heb het zelf al tig keer gedaan, ook toen ik helemaal niet aan de beurt en niet of nauwelijks geblesseerd was. Daarom heb ik na 24 wedstrijden, waarvan ik er 3 niet meegedaan heb, ook dit jaar zoals elk seizoen veruit het meeste aantal reservebeurten, namelijk 15 terwijl de meesten op 8 tot 9 zitten. Krijg ik nog een reactie van iemand die niet geheel fit is en dan niet weer van steeds dezelfde paar mensen die altijd bereid zijn zich op te offeren of moet ik morgen weer een gefrustreerde mail sturen omdat ik geen reactie ontvangen heb en ik dus zondagochtend mezelf voor zoveelste keer moet opofferen om als noodinvaller te fungeren voor de laatste paar minuten? Groeten, Jan Willem.” Johan: “Jaja duidelijk.” Kenneth: “Ikke. Kessi.” Hè, hè, eindelijk.

Het was nog even de vraag of het wel door zou kunnen gaan vanwege de grote hoeveelheid regen. Johan: “Bij afkeuring gaan we zeker trainen?” Rob U.: “Heb je dat buikje dan nog?” Eric: “En als het doorgaat op het hoofdveld zeker?” Wim mailde op zondagochtend in alle vroegte: “Het gaat door!”
De teammanager en de leider overlegden op zaterdagochtend voor een laatste keer uitgebreid over de te volgen tactiek en de opstelling. Besloten werd om de meest geblesseerden op de bank te laten beginnen. Dat waren zijzelf plus Kenneth. Al zetten ze grote vraagtekens bij de fysieke gesteldheid van Johan. Hij had weliswaar gemeld blessurevrij te zijn, maar hij overschat vrijwel altijd zijn fitheid. Voorafgaand aan de voetbalpot vroeg Johan als enige aan Jan Willem hoe het ermee was en of het wel nodig was om weer als reserve te starten. Johan bood aan zijn plaats af te staan. Bedankt Johan, dat stelde ik zeer op prijs. Maar starten leek me gezien mijn kuitblessure en de vele twijfelgevallen vragen om moeilijkheden.
Uit het aanbod van Johan sprak overigens de nodige twijfel over zijn lichamelijke conditie en terecht. Want Johan had vooraf gemeld het makkelijk 2 uur vol te kunnen houden, maar in werkelijkheid moest hij er al na een kwartier uit. Wim kwam voor hem in de plaats, maar na de eerste helft kon ook hij niet meer verder, waarna Jan Willem voor Wim in het veld kwam. Hierdoor bleef Kenneth over als noodinvaller. Overigens heeft hij kennelijk niet goed begrepen wat dat begrip inhoudt. Als voorbereiding had hij op zaterdag de Lenteloop van 10 km gelopen, waardoor hij zijn toch al gehavende achillespees helemaal aan gort gelopen had, zoals hij het zelf formuleerde. Hierdoor kon hij helemaal niet meedoen. Hé, Kenneth: als je je aanbiedt als noodinvaller, is het wel de bedoeling dat je daadwerkelijk kunt invallen, als de nood daarom vraagt. Het betekende in elk geval wel, dat we ons niet hoefden af te vragen, wie de “gewone” wissels zouden moeten zijn, want die waren er niet.

 

Bengaals vuur     Tribune met supporters

 

Het bleek een ouderwetse, zondagse voetbaldag te zijn op het Slobbengors met net zoveel supporters als de laatste jaren bij Zondag 1. We mochten in de kleedkamers vóór omkleden en speelden op het uitstekend bespeelbare hoofdveld. Bij aankomst van Ophemert 2 bleken we gelijk onze vooraf bedachte tactiek overboord te kunnen gooien, aangezien het team begeleid bleek te worden door de Gelderse Pep Guardiola. Flauw hoor. Kans op succes voor ons was dus praktisch nul. Onder de grote supportersschare bevond zich uiteraard ook onze voorzitter. Het was jammer dat hij door omstandigheden pas vlak na de aftrap arriveerde, anders had hij de opstellingen via de omroepinstallatie bekend gemaakt.
De mannen uit de Betuwe gaven aan vooraf nogal beducht voor ons te zijn. Ze verwachtten veel gelouterde oud-eerste-elftalspelers op het veld. Dat is wat overdreven, hoor. Aardig wat mensen van ons hebben inderdaad op een behoorlijk hoog, regionaal niveau gespeeld, zelfs tegen eerste elftallen, maar slechts twee personen waren daadwerkelijk op het hoogste amateurniveau actief en bij slechts één speler is daar iets van te merken.
We besloten met het Mourinho-systeem te beginnen: 9-0-1 dus. Proberen zo lang mogelijk de nul te houden en met spaarzame uitvallen op een doelpuntje te gokken. Onze uitvallen waren in het eerste bedrijf wel erg spaarzaam: Frank schoot een keer van afstand op goal en Eric liet een voorzet-schot af, niet iets om de Ophemert-doelman te verontrusten.
De reserves langs de kant vonden dat we het het grootste deel van de eerste 45 minuten best aardig deden, maar de heren Louwman jr. en Duinhouwer jr. lagen voortdurend dubbel van het lachen, vooral over hun vaders. We zullen de details maar achterwege laten, anders kunnen ze hun zakgeld voor de rest van het jaar wel vergeten en dat willen we niet op ons geweten hebben. Wel viel opvallend vaak het woord “buik”.

We hielden het lange tijd prima dicht achterin, al moet gezegd dat iedereen ‘m een paar maal al telde na het zoveelste harde en geplaatste schot, maar gastdoelman Hans H. was vandaag de overtreffende trap van fabuleus. De ene na de andere onmogelijke bal hield hij eruit. We leken zonder schade de thee te halen, maar vlak voor rust werd het toch 0 – 1. In de kleedkamer werd besloten op dezelfde weg door te gaan, maar na een paar minuten in de tweede helft kon de behoudende tactiek al overboord, toen na een misverstand achterin de Ophemert-spits vrije baan richting Hans werd verleend: 0 – 2.
Vervolgens zat er niets anders op dan alles of niets te gaan spelen en alles op de aanval te gooien. Het spel golfde hierdoor op en neer. De gasten waren gemiddeld 25 jaar jonger dan wij en conditioneel veel sterker, waardoor wij het regelmatig niet meer konden belopen. De opponenten wisten wel raad met de geboden ruimte. Ze waren heel sterk in de omschakeling en bij hun counters kwamen we voortdurend een mannetje tekort. En op snelheid waren ze al helemaal niet meer bij te houden. Met name de watervlugge nummer 11 was voor ons niet bij te benen. Het was dan ook niet verwonderlijk dat hij na een goede Ophemert-counter op het randje van buitenspel alleen op Hans af kon gaan en voor de 0 – 3 zorgde. Gelukkig ranselde Hans menig schot op fabelachtige wijze uit zijn doel, anders zou de score veel hoger opgelopen zijn.
De laatste twee Ophemert-treffers vielen op nogal ongelukkige wijze. Na een hoekschop vanaf onze linkerkant werkte de bij de verre paal staande Marcel de bal voor de doellijn weg. Die kwam terecht bij een Ophemert-speler die het leder vanaf een meter of 12 door een woud van benen in ons doel schoot. Hans leek gehinderd te worden door een tegenstander, maar de verder prima leidende arbiter keurde de treffer goed.
Een kwartier voor tijd werd een aanval van ons afgeslagen, waarna de bal richting Jan Willem ging, die in de middencirkel stond. Hij leek de bal eenvoudig te kunnen onderscheppen, maar vergiste zich in de stuit waardoor hij in een potsierlijke pose de knikker verwerkte. “Als een harlekijn in de fout”, aldus onze gastdoelman. Meer als een trekpop zou ik zeggen. Jan Willem had vooraf gepocht dat dit seizoen slechts een enkele tegentreffer op zijn conto geschreven kon worden. Lekker makkelijk als je nauwelijks gevoetbald hebt. En als er echt iets op het spel staat, opzichtig falen. In elk geval legde Jan Willem de bal in de voeten van de nummer 11 die rustig op Hans af kon gaan, met Jan Willem tevergeefs in de achtervolging. De Ophemert-spits legde de bal prima breed op een meegelopen ploegmakker die de 0 – 5 liet aantekenen. Gelukkig werd direct daarna de nummer 11 een applauswissel gegund, waardoor wij vanaf dat moment achterin rustig konden ademhalen.

Voorin bleven we jagen op de eretreffer en we waren daar menigmaal dichtbij. We legden diverse fraaie combinaties op de mat, maar de laatste pass was steeds net niet goed genoeg of we durfden niet te schieten. Verder was de hard werkende Arie wat ongelukkig in zijn acties. Dus moest het van Ramon komen. Hij werd op rechts vrijgespeeld en zag de doelman bij de eerste paal wat ver voor zijn goal staan. Ramon had een fraaie lob in gedachte, maar de bal was helaas net te kort. Tien minuten voor tijd viel dan toch de eretreffer na een prachtige combinatie over links. Jan Willem onderbrak op knappe wijze een Ophemert-aanval en passte naar Eric. Eric speelde naar Frank die de bal even bij zich hield en vervolgens op het juiste moment Ramon de diepte instuurde. Hij ging linksom de keeper, maar kwam vlak voor de achterlijn uit. Ramon legde de bal even goed voor zijn rechter en kon het leder net voor de terugkerende keeper en een instormende verdediger tegen het net drukken: 1 – 5. Het leidde tot een luid gejuich en getoeter op de tribune dat tot in de verre omtrek te horen was. In de slotfase gebeurde verder niets meer, eindstand: 1 – 5, een uitslag waar niets op af te dingen is. De nederlaag betekende wel dat Luciën de reeds bestelde VIP-bus voor de finale moest afzeggen. Gefeliciteerd mannen en succes in de finale tegen DSC 5 uit Kerkdriel. We zullen voor jullie duimen.
De heer Bohla is Scheidsrechter, Peter Bosselaar Assistent-scheidsrechter en Hans Hoogendoorn Man van de Week. De heren Jan en Yannick Scharloo zijn de Senior-Supporters en Lars Duinhouwer en Rick Louwman de Junior-Supporters van de Week. Overigens een groot compliment aan iedereen voor de puike pot. Nou ja iedereen, de heer H. van Steenis maakte een dodelijke analyse van het optreden van Rob U. en dan vooral wanneer hij niet in balbezit was. Hoor je het eens van een echte kenner, Rob. Henk was niet voor niets jarenlang je leider bij de A-selectie.

Na afloop was het gezellig druk in de kantine. De derde helft wonnen we gelukkig wel. Om ons te troosten kregen we van het kantinepersoneel stukjes gehaktbal. Lekker, bedankt. Het hoeft geen betoog dat ook deze keer de teammanager zich het meest daarvan bediende. De meesten waren trouwens wel heel snel weg. Het was Moederdag en van moeder de vrouw moesten ze zo vlug mogelijk huiswaarts keren. Over onder de plak zitten gesproken. Slechts twee kale Brabanders waren om half 2 nog op het Slobbengors aanwezig. In elk geval nog twee mannen die thuis wat te vertellen hebben.

Opstelling: Hans; Marcel, Luciën, Rainier en Eric; Ramon, Johan (16. Wim (46. Jan Willem)), Edwin en Rob U.; Frank en Arie.
Scheidsrechter: de heer Bohla.
Assistent-scheidsrechter: de heer P. Bosselaar.
Aantal aanwezigen: 67.

Commentaren zijn niet meer mogelijk.