Dussense Boys 2 – Papendrecht 4: 5 – 0

Op de derde zondag van maart 2010 moesten we aan de bak in Dussen. Het was alweer 4½ maand geleden dat we voor het laatst in Noord-Brabant een wedstrijd gespeeld hadden.
Tijdens de eerste helft bij de nummer laatst een week geleden kwamen we op ruime achterstand doordat enkele spelers er met de pet naar gooiden. Het was dus tijd voor harde ingrepen. Dit betekende dat Jan Willem tijdens de eerste helft langs de zijlijn diende toe te kijken hoe het wel moet. De speler die vorige week, zoals tijdens de meeste wedstrijden, veruit de slechtste was, en dan hebben we het uiteraard weer over Rob U., mocht niet eens mee naar Dussen.
De twee stappers van ons team, Rob S. en Edwin, stonden wel aan de aftrap. Vorige week verspreidden ze bij het binnen treden van kleedkamer 8 van Unitas een dusdanige walm, dat ze toen op de bank dienden te beginnen. Edwin had daar overigens zelf om gevraagd. Hij had tenminste door dat hij niet wedstrijdfit was. Rob S. had dat echter niet door. Hij heeft de rol van Roland Driece overgenomen door elke keer als hij wissel staat luidruchtig te verkondigen dat hij al heel vaak wissel gestaan heeft. Luister nou eens Rob S., dat je door de drank dubbel ziet, wil niet zeggen dat je wisselbeurten dubbel tellen. Het was te hopen dat Edwin deze week wel wedstrijdfit zou zijn. Vorige week had hij een paar minuten voor tijd de winnende treffer voor het intikken toen hij volledig vrijstaand de bal kreeg op een paar meter van de keeper. Hij was toen echter zo moe van het elke nacht tot half 6 stappen, dat hij eerst op de grond ging liggen en toen met een slap tikje de doelman van Unitas probeerde te verschalken. Dat lukte natuurlijk niet, waardoor het op 14 maart  3 – 3 bleef.

De afgelopen winter zijn we zonder nederlaag doorgekomen. Kijken of we die lijn op de eerste dag van de lente konden doorzetten. Ik kan kort zijn: helaas niet, we verloren net als tijdens de thuiswedstrijd met 5 – 0. Die uitslag zou de indruk kunnen wekken dat we volledig weggespeeld werden. Dat was zeker niet het geval. We speelden een heel behoorlijke wedstrijd. Alleen op de beslissende momenten maakten de tegenstanders goed gebruik van hun jeugdigheid. Zij zijn gemiddeld bijna 25 jaar jonger dan wij. Bovendien hadden we veel pech, zoals tijdens het derde tegendoelpunt. Na een corner ging de bal over de achterlijn. De tegenstander voetbalde echter gewoon verder. Grensrechter Arie had niet kunnen zien dat de bal over de achterlijn geweest was omdat hij op last van de scheidsrechter tijdens de corner op de rand van de zestienmeter had moeten plaatsnemen. De scheidsrechter liet gewoon doorspelen – overigens slechts zijn enige grote fout van de wedstrijd – waarna een Dussenaar de bal via een zwabberend voorzet-schot langs onze doelman liet dwarrelen.
Aanvallend zat het ook niet mee. In de eerste helft leverden Herman en Luciën enkele gevaarlijke schoten af. Een schot van Luciën schampte de buitenkant van de paal. Vooral Herman was goed op dreef. Hij was continu aanspeelbaar en strooide met fijne passes. Herman werd dan ook uitgeroepen tot speler van de week. Na een mooie aanval werd Patrick alleen voor de keeper gezet, maar hij tikte de bal net naast. In de tweede helft was Kenneth na een corner vlakbij de eretreffer, maar hij zag zijn schot door een Dussense verdediger van de lijn gehaald worden.
In verdedigend opzicht viel een mooie samenwerking op tussen Jan Willem en Marcel. Na een schot van een Brabander vanaf de penaltystip kon Jan Willem met een uiterste inspanning de bal voor de lijn keren en naar Marcel tikken. Marcel knalde de bal via de buitenkant van de rechterpaal over de achterlijn. Dat was wel heel krap.

Tijdens de tweede helft bleek dat Arie na bijna tien maanden blessureleed nog lang niet de oude is. Hij was hevig verontwaardigd dat hij op de bank moest beginnen na zijn twee doelpunten van vorige week. Dat hij tijdens de eerste helft aan de kant gebleven was, bleek echter volledig terecht. Ons voormalige loopwonder ging in de tweede helft na een half uurtje draven bijna KO gaan van vermoeidheid. Zijn hersenen dreigden op zwart te gaan. Hij kon zich zelfs de hele wedstrijd niet meer voor de geest halen en kon daarom deze keer het wedstrijdverslag niet schrijven. Het enige waar hij nog toe in staat was, was naar de zijlijn lopen voor een wissel. Toch maar aan je conditie werken, Arie. Overigens is zelfs je huidige conditie stukken beter dan die van Rob U. Je pakt het op het veld gewoon verkeerd aan, Arie. Jij wilt je best doen en loopt je de longen uit het lijf. Als je conditie slecht is, moet je gewoon een voorbeeld nemen aan Rob U. Dan net als Rob doen en je tijdens de wedstrijd ergens rond de middellijn bij de zijlijn positioneren en met je handen op je rug van het zonnetje staan te genieten. Dan maak je de 90 minuten gemakkelijk vol.
Het veld was goed bespeelbaar, maar hier en daar wat glad, waardoor enkele mensen een paar keer moeite hadden overeind te blijven. De potsierlijkste val was van Jan Willem. Terwijl hij vrijwel stilstond, ging hij onderuit alsof hij op een bananenschil gestapt was. In de lucht maakte hij een draai om zijn lengteas om languit op zijn snufferd op de grasmat te belanden. Hilariteit alom was het gevolg.
Wat verder vooral opviel was dat Kenneth kennelijk met zijn gedachten op de schaatsbaan zat. Hij bewoog zich glibberend over het veld voort, ging pootje over als hij de bocht om ging, nam steevast de binnenbaan terwijl hij de buitenkant had moeten nemen en maakte enkele prachtige pirouetten en dubbele Rietbergers. Tenslotte gleden al zijn voorzetten over de achterlijn.

Na afloop in de kleedkamer had Edwin het hoogste woord. Hij ziet zichzelf als de David Beckman van het team, niet qua haardos, maar wel qua voetbalkwaliteiten, lichaamsbouw, uitstraling, populariteit, looks en woeste aantrekkelijkheid voor het andere geslacht. Daarom is hij net als Becks begonnen met het laten aanbrengen van tattoos. Hij heeft nu iets kleins op zijn rechterheup in de hoop dat de vrouwtjes er met hun neus op naar willen kijken en dan iets verderop nóg iets kleins ontwaren. Maar goed, Edwin is er blij mee en heeft nu eindelijk iets interessants om mee te pronken. Volgens hem staat er Carpe Diem, pluk de dag, er staat echter Cerpa Deime, hetgeen pulk aan mijn gat betekent.
Ook na afloop was het heel gezellig in Dussen. We konden helaas niet lang blijven. Johan kreeg een telefoontje van Cinda en werd gesommeerd onmiddellijk naar huis te komen voor een gezinsuitje naar de sauna. Ook leuk. Dan bezoeken we maar een volgende keer het prachtige kasteel van Dussen.

Opstelling: Gerrit; Marcel, Wim (46. Arie (77. Wilco)), Edwin, Wilco (46. Jan Willem); Rob S., Johan, Herman, Luciën; Patrick (46. Gerardo) en Kenneth (72. Patrick).

Hoi Jan Willem, Ben nog niet helemaal bijgekomen van zondag. Misschien ben ik toch niet helemaal top in orde. Gaat vanzelf weer beter, hoop ik. Trouwens weer een briljant stukje, het staat op de site. Tot zondag! Groet, Arie.

Commentaren zijn niet meer mogelijk.