Madese Boys 7 – Papendrecht 3: 0 – 2

Madese Boys 7 – Papendrecht 3:  0 – 2

Op maandag 28 september; naamdag van de heilige Dieta van Wimborne; 1000 jaar na de Watersnood van 1014, die resulteerde in wat zeer waarschijnlijk de eerste doorbraak van de vrijwel gesloten kustlijn van de Lage Landen is geweest; 948 jaar nadat Willem de Veroveraar Engeland binnenviel; 90 jaar na de eerste vlucht rond de wereld door twee vliegtuigen van het Amerikaanse leger; de 119e sterfdag van de Franse scheikundige en bioloog Louis Pasteur, vooral bekend vanwege de naar hem vernoemde pasteurisatietechniek en door zijn ontdekking van het vaccin tegen hondsdolheid; enkele uren voor aanvang van de Dodtse Pop-up Market; trokken we naar Made voor de confrontatie met Madese Boys 7.

Ramon: “Aanwezig!” “Hoi JW, ben fit. Gr, Arie.” “Aanwezig. Gr Edwin.” “Johan: kan jij mij op komen halen, zo rond 5 voor 9? Alvast bedankt. Groeten, Jan Willem.” Johan: “JW, Ik haal je op!”
“Hallo Jan Willem, ik begin weer op de bank. Wim.” “Hoi Jan Willem, ik begreep, dat ik zondag reserve sta! Zou het fijn vinden om de 2e helft te spelen en wat later in Made aan te komen! Hebben we genoeg mensen zodat ik bv rond 10.30 in Made kan aankomen? Gr Frank.” “Hallo Frank, op dit moment hebben we er nog genoeg en is het dus mogelijk jouw verzoek te honoreren. Mocht daar verandering in komen door vele afmeldingen, laat ik het je direct weten. Groeten, Jan Willem.” Die vele afmeldingen volgden al snel. Rob S.: “Wat ik ten zeerste onderschrijf is mijn afwezigheid komende zondag 28 sept wegens familiaire besognes. Veel succes allen. Weer eentje minder op de bank!” “Staat genoteerd. Groeten, JW.” “Hallo Jan Willem, ik moet helaas afzeggen voor aanstaande zondag. Ik ben de hele dag weg. Volgende keer hoop ik er weer bij te zijn. Groeten Wilco.” “Hi JW, helaas kan ik er niet bij zijn komende zondag, moet brood op de plank komen 🙂 . Pak ze! Best Regards, Rainier Wolsleger.”

Ruim een halve dag voor aanvang van de tweede uitwedstrijd van het seizoen begon het zowaar nog penibel te worden. “Hoi JW, ik moet me helaas afmelden voor morgen, ik ben niet fit vanwege een aanhoudende koorts en verkoudheid. Excuses voor de late melding maar ik was in de veronderstelling dat het wel over zou zijn dit weekend. Goede wedstrijd en tot een volgende zondag. Gr, Patrick.” Johan: “Patrick is zeker ziek van die uitslagen van Feyenoord…..” Kenneth: “Coach JW, kun je mij weer inroosteren voor de tweede helft? Dan heb ik een uur extra om te herstellen van mijn MudMaster Run van zaterdag! Kessi de Topscorer.” “Kenneth: ik had je sowieso al opgeschreven voor een halfje, maar je kan alleen de eerste helft als wissel beginnen als Frank gewoon op tijd aanwezig is en de eerste helft speelt en de tweede helft wissel wil zijn. We hebben momenteel namelijk nog maar 13 man en Wim is te geblesseerd om te starten. Frank: kan dat? Kenneth: het beste is om contact op te nemen met de kale nummer 2 van de topscorerslijst. Laat maar even weten wat de uitkomst is. Groeten, Jan Willem.” Ramon: “Dat wordt krap!”
“Frank en Kenneth: als jullie beiden later komen omdat jullie de eerste helft wissel willen, beginnen we met 10 man. Dat lijkt me niet de bedoeling. Jullie moeten onderling maar regelen wie van jullie twee de eerste helft als wissel begint en de tweede helft speelt en wie de tweede helft wissel gaat en de eerste helft speelt. Gaarne zo spoedig mogelijk antwoord a.u.b. Ik voel er weinig voor om met zijn tienen te beginnen, terwijl we genoeg man hebben. Groeten, Jan Willem.”
Rob U.: “Ik ga de eerste helft wel wissel staan……OK?” “Heel leuk hoor, grappenmaker. Bel jij anders even Frank en Kenneth op om te regelen wie van de twee de eerste helft wissel gaat en wie de tweede? Je bent toch zo onmisbaar voor je werk? Kan je ook eens tonen dat je een soort van “onmisbaar” bent voor ons team. Groeten, Jan Willem.”
Beste JW, ik heb niet gezegd dat ik later kwam! Alleen een verzoek ingediend om de eerste helft wissel te staan. Als dat niet gaat, sta ik gewoon bij het eerste fluitsignaal aan de aftrap. Tot zondag, Kessi.” Frank: “Hoi schatjes, ik heb zaterdag een discopartijtje en wilde het mezelf wat makkelijker maken en een half uurtje langer blijven liggen, het lijkt allemaal behoorlijk krap, dus zal wel op tijd aankomen, als er voldoende mensen zijn ga ik samen met Kenneth op de bank over lieve meisjes praten en anders komen we er vast uit wie eerste helft c.q. tweede helft als wisselbeurt pakt! Tot zondag allemaal, dikke doei, jullie Glimmertje, kusjes!!!” Johan: “Ik ook van jou!”
Rob U.: “Dat scheelt weer twee belletjes…was net bezig…” Ramon: “Zijn jullie er nu uit wijffies?” Rob U.: “Bijna, we houden jullie op de hoogte…” Marcel: “Kunnen wij het niet in de groep gooien wie in de basis mag starten, haha.” Rob U.: “Zou het niet doen, Marcel….” Marcel: “Okay Rob, we doen ’t dan maar niet deze keer 😉 ”

Johan: “Is de comeback van onze Italiaanse duivenmelker al aanstaande……?” Nee, dus. Uiteindelijk werd het nog extreem krap. “Helaas, er komt nog 1 zieke bij. Sorry mannen, maar ik ga het echt niet redden. Met vriendelijke groet, Luciën” “Hallo allemaal, we hebben er nu nog maar 12. Dat is inclusief een stel halffitten. We starten gewoon met Frank en Kenneth in de basis en Wim als reserve. Groeten, Jan Willem.”
“Ik ga vroeger naar bed en ben morgen klaar voor een hele wedstrijd! Groetjes Frank.” Hij zou uiteindelijk om 4 uur ’s nachts het licht uitdoen. Kun je nagaan hoe weinig hij normaal slaapt voor een wedstrijd.

De teammanager stak iedereen nog een hart onder de riem: “Super dat je het gewoon de hele wedstrijd gaat proberen, Frank. We gaan het gewoon doen met zijn twaalven. Of is iemand die zich eerder afgemeld heeft, alsnog in staat om te komen, al is het maar als noodinvaller? Dan zitten we weer wat ruimer in de mensen. Groeten, Jan Willem.”
Met zijn twaalven ja, maar dat was inclusief Wim die hooguit een kwartiertje mee zou kunnen doen vanwege een rugblessure en inclusief Edwin, die vanwege een knieblessure geen hele wedstrijd zou kunnen spelen en daarom in de slotfase zou moeten plaatsmaken voor Wim. Het zou verder betekenen dat Jan Willem 90 minuten aan de bak zou moeten, iets wat hem bijna een half jaar geleden voor het laatst lukte. Verder was het de vraag hoelang Kenneth het vol zou houden na zijn modderworstelmarathon de dag ervoor en in welke staat Frank in Made zou arriveren.

Om nog een beetje kans te maken bij de meisjes van 16 op het discofeest had Frank niets aan het toeval overgenomen. Om te beginnen had hij gepoogd zijn vele plooien enigszins glad te strijken met behulp van Botox-boer Rob S. Daar was zo’n grote hoeveelheid Botox voor nodig, dat Rob S. gelijk binnengelopen was. Reden voor hem om een weekend lang flink de bloemetjes buiten te zetten met zijn familie. Verder was Frank bij Johans vrouw langs geweest voor een schoonheidsbehandeling. Ze had meerdere sessies nodig om Frank weer enigszins toonbaar te krijgen. Alleen al het verwijderen van overtollig neus- en oorhaar had een halve dag in beslag genomen.
Frank had zijn bekende, glimmende, dertig jaar oude discopak uit de kast gehaald, voorzien van ruches, glitters, satijn en pailletten, afgewerkt met een kekke riem. Probleem was dat ten tijde van de aanschaf Frank nog een kilo of 30 lichter was. Na een week vasten paste hij nog lang niet in zijn pak, maar een korset bracht de oplossing. Tot slot nog de pruik op van Marc-Marie Huijbregts en Frank kon de dansvloer op. Het was alleen jammer dat Frank daar net zo was als op de groene grasmat: hij was overal en nergens, maar niet daar waar de actie was.

Voordat chauffeur Johan met bijrijders Arie en Jan Willem op sportpark De Schietberg aankwam, had Frank al drie keer opgebeld. Hij probeerde trouwens grappig te zijn door steeds te beginnen met: “Dit is het antwoordapparaat van de voetbalvereniging Papendrecht”, waarna een hoop gewauwel volgde dat nauwelijks te volgen was door een schorre keel en dubbele tong.
Tijdens het eerste telefoongesprek vroeg Frank waar we eigenlijk moesten voetballen. Daarna belde hij helemaal in paniek op. “Ik zit bij Raamsdonkveer – overigens een buurdorp van Made – en de weg is afgesloten en ik weet niet hoe ik op tijd in Made moet komen. Johan, hoe moet ik dit oplossen? Ik weet het niet meer, echt niet, echt niet.” Johan: “Maar er zal toch wel een wegomleiding aangegeven zijn? En als je anders rijdt, dan geeft je navigatiesysteem toch wel een alternatieve route aan?” Frank: “Johan, help!!! Ik weet het echt niet meer, ik ga het echt niet redden. Nou. Ik kijk wel.” Een minuut later belde Frank opnieuw op: “Volgens mijn navigatiesysteem gaat het om een moeilijk toegankelijke weg. Hoe moet dat nou, lukt dat wel? Ik ga het echt niet halen.” We kregen de indruk dat Frank dacht dat ze in Made uitsluitend nauwelijks begaanbare, modderige geitenpaden hebben met rotsblokken, diepe gaten en kuilen waar je alleen met een stevige 4×4-terreinwagen overheen kan. Johan was inmiddels in Made gearriveerd en probeerde Frank uit te leggen dat hij over normale wegen reed, maar Frank was niet tot rede vatbaar. Uiteraard arriveerde hij gewoon op tijd en deed vervolgens of zijn rit gladjes verlopen was.
Parkeren bij sportpark De Schietberg was overigens een groot probleem. Het parkeerterrein stond vol met kermisvoertuigen. Kenneth was direct in zijn element en glipte gelijk een woonwagen in. Maar uiteindelijk stond ook hij gewoon tijdig op het veld.

In de kleedkamer bleek dat Wim zich weer op zijn Van Gaals had voorbereid. Hij had de hele zaterdagavond met zijn vrouw zitten brainstormen wie hij aanvoerder zou gaan maken. Een psychologisch belangrijk punt. Wim kwam met de volkomen onverwachte, maar briljante zet om Marcel!? – ja, echt waar – tot aanvoerder te bombarderen.
Nog voor de aftrap bleek dit een geniaal idee te zijn. De scheidsrechter ging namelijk op de middenstip staan en sommeerde de spelers om op de eigen helft op de middencirkel te gaan staan. Vervolgens riep hij de aanvoerder van de teams naar voren, Marcel eerst. Ter controle van de aanwezige voetballers moest Marcel het boekje met spelerspassen in de hand nemen en van elke spelerspas de naam noemen van de voetballer die erop staat, waarna de desbetreffende persoon zich kenbaar moest maken. Marcel deed dit fantastisch. Uiteraard is bij ons wat de spelerspassen betreft alles tot in de puntjes geregeld, het ging dus allemaal vlotjes.

De argeloze toeschouwer kreeg tijdens het eerste bedrijf de indruk dat hij of zij zat te kijken – inderdaad: zat, menig toeschouwer had voor het gemak een tuinstoel meegenomen – naar een voetbalwedstrijd op een hoog amateurniveau in plaats van een duel uit de krochten van Zuid I. Wat een klasse, kwaliteit, tempo, vernuft, combinatievoetbal, positiespel. Er werden nauwelijks fouten gemaakt. Wat gebeurde hier allemaal.
Het aanvalsspel van de Brabanders wisten we prima te neutraliseren, maar hun corners waren werkelijk razend gevaarlijk. Meestal is elke standaardsituatie van een tegenstander gevaarlijk omdat we dat verkeerd staan opgesteld en/of staan te slapen. Dat was deze keer zeker niet het geval, maar desondanks kwamen we enkele malen goed weg. Zeker na een minuut of 10 spelen toen de bal na een hoekschop eerst op de lat kwam, daarna op de linker paal, vervolgens van de lijn gehaald werd, eerst door Jan Willem en daarna door Edwin, om tot slot te belanden in de veilige handen van onze doelman.
Ondanks de gevaarlijke spelhervattingen van de opponenten waren wij de bovenliggende partij. Dankzij uitstekend en snel combinatiespel dat steeds achterin begon, wisten we bij het Brabantse doel te komen. Na een kwartier werd na zo’n aanval Ramon vrijgespeeld op rechts. Hij gaf een lange bal op Kenneth die net iets eerder bij de bal was dan de doelman van Madese Boys en de bal over zijn handen in het doel kopte: 0 – 1. Een minuut of 7voor de rust volgde een nieuwe, fraaie aanval. Deze keer werd Kenneth op links diep gestuurd. Vanuit een scherpe hoek schoot hij de bal via de binnenkant van de rechter paal binnen: 0 – 2, tevens de ruststand.

De rust hadden we echt hard nodig. Menigeen had tijdens de eerste 45 minuten meer gelopen dat tijdens de vorige twee competitieduels bij elkaar. Aangezien de tegenstanders gemiddeld jonger waren dan wij, zouden we conditioneel gezien wel eens in de problemen kunnen komen. We spraken daarom af om waar mogelijk het tempo te drukken en de bal zoveel mogelijk rustig rond te spelen om zo krachten te sparen. Dit lukte prima.
Tijdens de tweede helft lag het tempo gelukkig een stuk lager dan tijdens de eerste 45 minuten. We wisten de Brabanders over het algemeen buiten ons strafschopgebied te houden. Het werd maar een keer echt gevaarlijk, toen Edwin besloot de reflexen van onze goalie te testen middels een harde kopbal naar de voor onze doelman linker paal, maar hij liet zich niet verrassen en tikte de bal op magistrale wijze naast het doel.
Het enige minpunt was de directe vrije trappen die we even buiten het vijandelijke strafschopgebied kregen. Ramon schoot tijdens het inschieten de ballen vanuit elke positie in de kruising, maar tijdens de wedstrijd ging de bal niet eens richting het doel. Frank deed het overigens niet veel beter. Kennelijk had hij zijn discoschoenen nog aan.

Even voor het middaguur floot de uitstekende arbiter voor het laatst en was de prachtige zege een feit. Speler van de Week is het team; niemand had verzaakt. De nul gehouden, Marcel aanvoerder, Jan Willem 90 minuten gespeeld en het minste aantal tegentreffers van alle ploegen uit onze competitie, met andere woorden: op dit moment hebben we de beste defensie van allemaal! Het moet niet gekker worden.
Kennelijk zijn de tegenstanders bang geworden door onze zegereeks van liefst twee overwinningen, waardoor we voor het eerst in tijden gewoon in de middenmoot staan, onderaan het linkerrijtje, en zijn ze een psychologische oorlogsvoering begonnen om ons uit ons ritme te halen. Voor de komende twee zondagen hebben de tegenstanders zich afgemeld, waardoor we pas tijdens de tweede helft van oktober de wei weer in mogen.
Wim: “De angst zit er goed in bij onze tegenstanders.” Ramon: “En terecht!” Johan: “Stel voor om de feestzaal en de band alvast vast te leggen, misschien ook leuk om met de platte kar door het dorp te gaan…..”

Commentaren zijn niet meer mogelijk.