Papendrecht 4 – SCO/TOFS 6: 4 – 2

Koning Winter had voor een winterstop van bijna twee maanden gezorgd. Op zondag 7 februari mochten we voor de eerste keer in 2010 de wei in. Het was opnieuw een thuiswedstrijd, de derde op rij. De laatste twee wedstrijden voor de winterstop waren ook op het Slobbengors. Dit betekent jammer genoeg dat we een reeks uitwedstrijden tegemoet kunnen zien. We hebben dit seizoen opnieuw een raar programma, al is het niet zo erg als vorig seizoen.
De dag begon met het heuglijke bericht dat Arie zijn rentree wilde maken na een afwezigheid van bijna 10 maanden vanwege ernstige knieklachten. Na een knieoperatie in september 2009 en een revalidatieperiode van bijna een half jaar dacht hij klaar te zijn voor een invalbeurt.
De kans dat Rob U een goede wedstrijd zou gaan spelen leek op voorhand nog kleiner dan normaal. Volgens hem had hij het hoogtepunt van de week namelijk al achter de rug had. Hij moest op zaterdag met Petra mee naar Bas van der Heijden, hetgeen een volle kar met boodschappen had opgeleverd. Het is toch wel erg slecht met je gesteld, als dat het hoogtepunt van de week is. Dus, kop op Rob S, jij leidt dan wel een triest leven, maar het kan duidelijk altijd nog erger. Maar het moet gezegd, Rob U legde voor zijn doen een aardige wedstrijd op de mat. Normaal sjokt hij 90 minuten over het veld en kijkt hij in gedachten verzonken glazig voor zich uit. Vandaag was dat hooguit 10 minuten het geval, de overige 80 minuten speelde hij heel behoorlijk.

Tijdens een zomer- en winterstop doen de meesten niet veel, wat vaak tot uiting komt in de eerste wedstrijd na zo’n gedwongen rustperiode. Deze keer was daar niets van te merken. We begonnen scherp aan de wedstrijd. Iedereen werkte hard. We hielden een hoog tempo aan. Iedereen bewoog in balbezit, probeerde vrij te lopen. Bij balbezit van de Brabanders werd steevast druk gezet op de bal en werd de directe tegenstander goed in de gaten gehouden. Ondanks ons overwicht stonden we na een half uur met 0 – 2 achter. De eerste goal kwam op het conto van grensrechter Arie. Hij was zo lang niet meer geweest dat hij de buitenspelregel vergeten was. Hierdoor kon de Oosterhoutse spits moederziel alleen op Gerrit afgaan en na een gelukkige kluts de 0 – 1 aantekenen. De 0 – 2 leek Marcel in eerste instantie te kunnen verhinderen. Met een uiterste inspanning kon hij de inzet van een Oosterhouter van de doellijn glijden. Helaas was een andere speler van SCO/TOFS meegelopen met de 0 – 2 tot gevolg. We lieten ons niet uit het veld slaan en gingen nog meer drukken op het vijandelijke doel. Vijf minuten voor rust gaf Wim een mooie pass op Johan, die de bal in twee keer langs de doelman werkte: 1 – 2.
Helaas werd onze goede periode afgebroken door het rustsignaal. Vaak hebben we in de tweede helft moeite om de goede lijn van het eerste bedrijf door te trekken. Nu niet. Het eerste kwartier na rust was het beste van het seizoen tot nu toe. Het was gewoon droomvoetbal. Na een paar minuten ontfutselde Jan Willem aan de linkerkant van het veld, even buiten ons strafschopgebied, de bal van een tegenstander. Jan Willem speelde de bal naar Herman die midden op het veld stond. Herman gaf de bal in één keer door naar rechts, naar Wilco, die de bal in één tijd langs de rechter zijlijn naar voren tikte naar Gerardo. Gerardo gaf de bal mooi diep op Kenneth die enkele tegenstanders uitspeelde en daarna de gelijkmaker binnen schoot. Enkele minuten later pakte Wilco in ons strafschopgebied de bal af van een Oosterhouter. Wilco speelde de bal naar links naar Jan Willem die de bal langs de linker zijlijn doorschoof naar Luciën. Kenneth was inmiddels langs de lijn diep gegaan en ontving de bal op maat van Luciën. Met een tegenstander in zijn nek en vanuit een lastige hoek knalde Kenneth de bal vlak langs de voor ons goede kant van de paal in de verre hoek: 3 – 2.

Na de voorsprong vond Rob S het nodig alle aandacht naar zich toe te trekken. Hij was in de eerste helft bewust buiten de ploeg gelaten. Rob S was disciplinair gestraft omdat hij tijdens de uitwedstrijd bij SCO/TOFS voortdurend bij allerlei opstootjes betrokken was, waarvoor hij een gele kaart gekregen had en wat voor een dikke nederlaag gezorgd had. Robben van den Sigtenhorst ziet er normaal al raar uit, maar deze voetbalpot helemaal met de lange, grauwe jaegeronderbroek die hij van Arjen Robben overgenomen had, nadat Robben die tijdens officiële wedstrijden niet meer mocht dragen. Rob S dacht gelijk het niveau van Robben wel aan te kunnen. Rob deed niet anders dan pingelen, maar waar Robben daarmee steeds voor gevaar zorgt, zorgde Rob alleen maar voor balverlies.
De potsierlijkste actie vond plaats halverwege de tweede helft. Rob S kon rechtdoor alleen op de Oosterhoutse doelman afgaan. Kenneth liep links van Rob mee. Rob sloeg opeens rechtsaf en schoot de bal vervolgens meters langs de rechterkant van het doel. Hij was in de veronderstelling dat het doel in de rust tien meter naar rechts verplaatst was. De volgende keer toch maar een brilletje opzetten, Rob.
De beslissing viel een kwartier voor tijd, toen Marcel binnen de lijnen was gekomen voor de geblesseerd geraakte en moe gestreden Luciën en Arie de verkouden Wim vervangen had. Na de zoveelste prachtige aanval was Kenneth vrijgespeeld bij de linker cornervlag. Hij gaf de bal op maat voor op Arie die de bal tegen de binnenkant van de linkerpaal kopte. Gelukkig was Marcel “de meedogenloze goalgetter” de Knip goed gevolgd. Met een halve-omhaal-sliding zorgde hij voor onze vierde goal van de ochtend. De oerkreet van vreugde van Marcel was ver buiten het Slobbengors te horen. De bijbehorende smile, die bij Marcel normaalgesproken alleen op zijn gezicht verschijnt na “de daad”, was twee uur later, toen hij naar huis ging, nog steeds met geen mogelijkheid van zijn gezicht te bikken. We hopen maar dat hij zijn smile bij thuiskomst enigszins heeft kunnen verminderen, anders verdenkt Debby hem nog van vreemdgaan. Bij de familie Knipscheer gelooft immers geen hond dat pa gescoord heeft.

De rest van de wedstrijd speelden we geroutineerd uit. De opponent werd alleen gevaarlijk wanneer onze grensrechter voor de tweede helft, Eric, weer eens voor buitenspel vergat te vlaggen. Twee minuten voor het eindsignaal verrichtte Gerrit een absolute heldendaad toen enkele tegenstanders in buitenspelpositie vogelvrij voor hem opdoken. Gerrit wist de bal met een fantastische reflex met zijn rechtervoet naast zijn doel te tikken.
Na afloop werden Kenneth en Marcel uitgeroepen tot speler van de week. Wim moest snel naar huis om carnaval te vieren. Hij is intussen goed geïntegreerd in het Brabantse. Patrick en Johan waren al in de rust weggegaan. Rob S stuurde Johan een sms met de uitslag vergezeld van de mededeling: “trek je conclusies”. Dat deed Johan onmiddellijk en zegde prompt af voor de eerstkomende wedstrijd over twee weken. Op 28 februari weer gewoon komen hoor, Johan. Trek je niks aan van Rob S, dan doen wij al jaren niet meer. We kunnen je nog niet missen Johan, nou ja, eigenlijk kunnen we Cinda niet missen. Rest nog de tegenstander te bedanken voor de leuke en uiterst sportieve zondagochtend en fluitje te bedanken voor het wederom in goede banen leiden van het aantrekkelijke schouwspel.

Opstelling:  Gerrit; Marcel (46. Wilco), Wim (74. Arie), Eric (46. Edwin), Jan Willem; Gerardo, Rob U, Johan (46. Herman), Luciën (70. Marcel); Kenneth en Patrick (46. Rob S).

Commentaren zijn niet meer mogelijk.