IFC 7 – Papendrecht 3: 9 – 3

IFC 7 – Papendrecht 3:  9 – 3

Op zondag 18 januari; naamdag van de heilige Xenia van Cilicië; 52 jaar na de legendarische, twaalfde Elfstedentocht die gewonnen werd door Reinier Paping; 112 jaar nadat de Italiaanse natuurkundige, uitvinder en ondernemer Markies Guglielmo Giovanni Maria Marconi een radioverbinding tot stand bracht tussen de Verenigde Staten en Engeland; de 135e geboortedag van de in Oostenrijk geboren Nederlandse natuurkundige Paul Ehrenfest; de 123e geboortedag van Oliver Hardy; moesten we na een winterstop van slechts vier weken, de kortste sinds mensenheugenis, voor het eerst aan de bak in het nieuwe jaar. En weer ging het om een uitwedstrijd, de achtste in twaalf wedstrijden. Op sportpark Schildman in Hendrik-Ido-Ambacht wachtte ons IFC 7, de enige ploeg die we dit seizoen nog niet getroffen hadden.

Hendrik-Ido-Ambacht is een gemeente met bijna 30.000 inwoners die in het noorden grenst aan de dode rivierarm het Waaltje en in het oosten aan de rivier de Noord. Het dorp heette misschien ooit Hendrik-Ido-Oostendam-Schildmanskinderen-Groot-en-Klein-Sandelingen-Ambacht, dit zou dan de langste plaatsnaam van geheel Europa zijn geweest. Deze bijzondere naam gaat terug op de oorsprong van de polder waarin het dorp ligt. In 1331 besloot de edelman Hendrik van Brederode om de Zwijndrechtse Waard te bedijken. De financiers van het project zouden in ruil daarvoor de positie van ambachtsheer voor een deel van de polder krijgen. Twee van de negen financiers waren Hendrik Ydo Wittens en zijn broer Schiltman Wittens, zoons van Witten Hendrik Yens die schepen van Gorinchem was. Hendrik-Ido-Ambacht telt 9 inschrijvingen in het rijksmonumentenregister.

Het nieuwe jaar begon met geweldig nieuws van onze hoofdsponsor. “Allen, voor het nieuwe jaar heb ik besloten ons team te voorzien van nieuwe trainingspakken. Graag zou ik van iedereen maat en rugnummer willen ontvangen. Met vriendelijke groet, Luciën.” Ramon: “Wat een geweldige geste! Beste wensen nog voor iedereen, dat het maar een mooi sportjaar mag worden voor ons allen.” “Geweldig Luciën, woorden schieten tekort. Als iedereen op het veld zich zo voor ons team zou inspannen, zouden we onverslaanbaar zijn, maar ja… Als goede voornemen zet ik je de rest van het seizoen in principe alleen maar wissel op kunstgrasvelden, dus komende zondag… Groeten, Jan Willem.”

Wat het aantal spelers betreft was het nieuws aanzienlijk minder goed. “Hi JW, ik ben nog geblesseerd aan mijn voet. Kan nog niet spelen. Ben uiteraard wel bereid om te vlaggen maar dan als noodvlagger mocht dat nodig zijn. Als ik heel de wedstrijd vlag, ren ik toch 90 minuten langs de lijn en dat gaat niet met mijn voet. Dus dat is niet verstandig en kan ik ook niet doen. Helaas. Groet, Arie.” We horen een boel mensen denken: “Hûh?? Arie?? Dat was vroeger toch die bikkelaar die zelfs geblesseerd nog 90 minuten voluit ging en 10 seizoenen terug de titel binnensleepte voor het toenmalige Zondag 4?” Inderdaad, en nu komt hij niet verder dan noodvlagger. En dan zeggen ze nog dat 50 het nieuwe 40 is. Dat geldt dus overduidelijk niet voor Arie.
“JW, zondag 18 jan ben ik afwezig a.g.v. een korte vakantie. Groeten, Patrick.” Rob S.: “Hallo, wegens verhuizings-, verbouwingsperikelen ben ik zondag 18 en 25 januari afwezig! Tranen in jullie ogen, ik weet ‘t! Maar daarna ben ik er weer hoor. Groet Rob (niet die van het eiland).” “Rob S.: het staat genoteerd. Die tranen zijn tijdens je housewarmingparty zo weer opgedroogd, hoor. Rob U.: wanneer houd jij trouwens jouw housewarmingparty op je eiland? Groeten, Jan Willem.” Rob U.: “Ben er de volgende keer gewoon bij…. Rob (die van het eiland)….” Het is ons niet geheel duidelijk wat ‘de volgende keer’ is, want: “Hoi Jan Willem, ik kan niet goed zien of Rob zich al heeft afgemeld. Hij mag het eiland toch niet verlaten dit weekend, heel vervelend voor iedereen. Groetjes Petra.” Rob U.: “Succes morgen…. volgende week ben ik er weer bij… Ben scherp momenteel….” Wim: “Doe maar rustig aan Rob, het valt niet mee zonder jou maar ja, het is niet anders.”

“Dag Jan Willem, helaas moet ik je vertellen dat ik voorlopig nog niet onder de lat sta. Ben momenteel onder behandeling van de fysiotherapeut en jammer genoeg is mijn rechterknie nog lang niet de oude. Ik houd je voortdurend op de hoogte, zal mijn gezicht ook zeker laten zien, maar over mijn rentree ben ik niet positief. Groet, Gerrit.” “Hallo allemaal, Gerrit kan voorlopig nog niet keepen. Dat betekent dat een veldspeler op het doel zal moeten, tenzij iemand een gastdoelman regelt. Heeft iemand een gastdoelman geregeld? Zo niet, wie gaat dan keepen? Edwin: neem jij de keepersuitrusting mee? Zelf ben ik nog steeds verre van fit. Het gaat maar heel langzaam vooruit. Ik denk dat het helaas het verstandigste is om de eerste wedstrijd na de winterstop geen risico te nemen en maar weer langs de kant te beginnen. Johan: kan je mij op komen halen rond 10 over 9? Alvast bedankt. Groeten, Jan Willem.” “Bij het niet vastleggen van een gastdoelman zal ik weer op doel beginnen en zien we 2e helft verder. Ik neem keeperspullen mee. Tot zondag! Gr. Edwin.” “Hallo JWDM, de taxi rijdt op genoemd tijdstip voor! Gr, Johan.”

Op het laatst werd het nog heel krap. “Beste JW, helaas dien ik me af te melden voor morgen daar ik gisteren op het laatste moment een tegenstander heb voor het spelen van een oefenwedstrijd met mijn team. Heel veel succes morgen en tot later. Mvrgr Herman.” Kenneth: “Hoi JW, laat mij maar eerste helft reserve. Heb overal pijntjes… Word een oude man… Grt Kessi.” “Hoi Kenneth, staat genoteerd. Kun je nagaan hoe erg het wel niet wordt als je de 50 begint te naderen. Groeten, JW.”
Gelukkig schoot onze weldoener ons ook bij dit probleem te hulp. “Jan Willem, ik neem Rick en Mark weer mee. En uiteraard de spelerspassen. Met vriendelijke groet, Luciën.” “Super Luciën, wat moeten we zonder jou beginnen. Ik heb wel gebeld en gemaild, maar mij lukte het niet een gastspeler vast te leggen. Jij bent wat dat betreft superieur. En ook nog voor kekke trainingspakken zorgen, het kan niet op. Ik ben blij dat jij het doet en niet Frank, want dan waren het vast net zulke trainingspakken geworden als die stropdassen: alle kleuren van de regenboog met vissen erop. Zou Rob U. wel gewaardeerd hebben overigens. Groeten, Jan Willem.”

Het mailen ging op zondagochtend gewoon door. “Hoi jongens, gisteren ziek thuis gekomen, dacht misschien met een nacht slapen op te knappen, maar het wordt helaas niks! Wakker geworden met koorts. Zal over een kleine twee uur nog even kijken, maar denk niet dat het ‘m gaat worden, sorry!! Gr Frank.” “Hallo Frank, ik laat je wel buiten de opstelling. Dan hoef je er niet al om 10 uur te zijn. Mocht je je wat beter voelen, dan kom je gewoon wat later. Gaat het niet, dan blijf je gewoon thuis. Is geen probleem, hoor. Beterschap. Groeten, Jan Willem.” “Met wat pillen erin is de koorts gezakt, ik kom toch en ga wissel! Ben op tijd! Als het nodig is, hobbel ik de 2e helft gewoon mee! Frank.”
Rob U.: “Ik weet niet of ze daar blij mee zijn…….” Was Rob U. maar eens zo alert en wakker tijdens het voetballen.

Enkelen hadden na vier weken winterstop moeite met het meenemen van de juiste voetbalspullen. Zo was Wim zijn voetbalschoenen vergeten waardoor hij gedwongen was op Marcels reserveschoenen te voetballen, die een paar maten te groot zijn. Bovendien had hij alleen een rood broekje bij zich zonder touwtje. Jan Willem heeft dat probleem vaker aangepakt, maar probeerde tevergeefs aan Wim uit te leggen hoe je dat moet oplossen. Tja, daar moet je kennelijk toch Ir. voor zijn om zo’n uiterst complex technisch probleem op te kunnen lossen en niet een Drs. RA. Je kan natuurlijk ook altijd een vrouw aan de haak slaan voor dat soort klusjes.

Toen we het ‘veld’ opliepen bleek het te gaan om een betonplaat met daarop een laagje kunstgras en wat zwarte korrels. Reden voor Jan Willem en Arie om niet eens te overwegen om hun trainingspakken uit te trekken.
De eerste helft speelden we bij vlagen heel aardig, maar werd ook geregeld gekenmerkt door oliedom gedrag en overmatig geklungel. En natuurlijk was de tegenstander beter en was de ondergrond niet geschikt voor ons normale natuurgrasvoetbal, maar dat kon geen verrassing zijn. Daar was immers meermaals van tevoren voor gewaarschuwd. En natuurlijk we hadden ook weer de gebruikelijke hoeveelheid pech. Voortdurend viel het zowel in aanvallend als in verdedigend opzicht allemaal net in het voordeel van de opponenten. Zo’n beetje elk goed schot binnen de palen was een tegentreffer en tot twee keer toe moest Edwin vissen na een afgeweken bal, waarvan één keer nadat de bal Erics hoofd geschampt had.
Het neemt niet weg dat de meeste tegendoelpunten het gevolg waren van onthutsend gepruts van onze kant. Zo was vooraf afgesproken dat we de tegenpartij net zo zouden benaderen als titelkandidaat Beek Vooruit: door georganiseerd en compact te spelen. Op die manier sleepten we bijna een gelijkspel uit de brand tegen de koploper. Het was dan ook onbegrijpelijk dat vanaf de aftrap menigeen als een kip zonder kop over het veld liep te scharrelen, volledig uit de organisatie, ver weg van het strijdgewoel waardoor de tegenstanders probleemloos ons strafschopbied konden binnen wandelen.
Mensen, begin nou eens met je de positie te houden. Dat wil uiteraard niet zeggen dat je 90 minuten lang op dezelfde plek moet blijven staan, maar begin nou eens vanuit je taak te spelen. Dus als je in de achterhoede staat, beperk je nou eens in eerste instantie tot verdedigen. Ben je spits, bemoei je dan voornamelijk met de aanval. En sta je op het middenveld, gedraag je dan als middenvelder. Dus als we naar voren schuiven, probeer dan al het enigszins kan een bijdrage te leveren aan de aanval en als de tegenpartij de bal heeft, positioneer je dan achter de bal en vooral: verdedig nou eens mee. Dat laatste gebeurde in het eerste bedrijf maar mondjesmaat, waardoor de verdediging voortdurend met een overvloed aan Ambachters geconfronteerd werd. Het was dat Rainier als enige een dijk van een pot speelde, anders was het leed helemaal niet te overzien geweest.

En natuurlijk: veel tegenstanders waren meer maar 25 jaar jonger dan de meesten van ons en ze maakten veelvuldig gebruik van hun overdaad aan kracht, snelheid en conditie, zeker op momenten dat ze in het strafschopgebied waren. En dat op die manier tegentreffers vielen, ach, dan kan gebeuren. Storend was echter dat aan vrijwel elke tegengoal een fout van ons vooraf ging. En natuurlijk: iedereen kan fouten maken, dat is helemaal niet erg. Maar continu dezelfde fouten blijven maken op risicovolle momenten, steevast weigeren de situatie recht te trekken en in plaats daarvan met je handen omhoog gaan staan en verwijtend naar de scheidsrechter, een tegenstander of ploeggenoot gaan staan kijken, terwijl het toch echt je eigen schuld was, en als je op een correcte wijze daarop wordt aangesproken door een teamgenoot daarop reageert alsof hij gek geworden is, dat is toch wel erg storend. Na een half uur werd het toch echt te gek en maakte ik als verslaggever enkele negatieve opmerkingen. Mijn excuses daarvoor. Ik weet dat het niet helpt, maar soms floept het er wel eens uit. Opvallend overigens dat daarop wel gereageerd werd en niet op de situatie in het veld en ook niet op positieve opmerkingen van mijn kant.
Nogmaals sorry, maar op een gegeven moment kon ik me echt niet meer inhouden. Als je door aanhoudend geklooi een tegendoelpunt veroorzaakt hebt en daarop gewezen bent, maar dan nog je spelwijze niet aanpast en onverstoorbaar doorgaat op dezelfde weg en nog geen minuut later weer diezelfde fout maakt door, op het moment dat wij in de aanval zijn en een doelkans gecreëerd kan worden door voor een eenvoudige voortzetting te kiezen, maar in plaats daarvan weer op dezelfde wijze balverlies lijdt door weer op dezelfde wijze een nonchalante en verkeerde pass te geven, weer te lang wacht met iets te doen waardoor een Ambachter de bal eenvoudig kon afpakken of weer diezelfde tegenstander op weer diezelfde wijze wil passeren terwijl je dat op dat moment helemaal niet moet doen en wat uiteraard weer misgaat (na 5 keer weet een tegenstander echt wel wat er gaat komen), waardoor IFC 7 weer op eenvoudige wijze kon scoren, ja, dan word ik pissig. Ruststand: 7 – 0.

Na rust was waarachtig sprake van een metamorfose van onze kant, al kwamen we pas echt los nadat bij een 8 – 0 achterstand de zogenaamd zieke Frank het veld ingekomen was voor de licht aangeslagen Ramon, eigenlijk de omgekeerde wereld. Opeens kon het allemaal wel, deed opeens iedereen zijn best, werd opeens wel vanuit de organisatie gespeeld en werden opeens geen oerstomme fouten meer gemaakt. Het regende kansen en zowaar ook doelpunten. Kenneth scoorde tweemaal en Eric eenmaal middels een prima kopbal. Vooral Johan was dicht bij onze vierde treffer. Een keer raakte hij de paal na een fraaie pegel van 25 meter, een knappe kopbal ging net naast en een keer had hij moeten scoren nadat hij na een prachtige corner van Frank de bal bij de tweede paal maar voor het binnen koppen had. Johan telde ‘m al, waardoor hij niet genoeg geconcentreerd was en hij de bal naast kopte. In de laatste seconde legde IFC 7 de 9 – 3 eindcijfers vast na een counter uit het boekje.
Maar goed, het was een uiterst sportieve pot geweest, zonder ook maar één wanklank tegen een leuke en bijzonder rustige tegenstander en met een uitstekende en uitermate vrolijke arbiter. Bovendien hadden we fijne douches en werd in de kantine lekkere muziek gedraaid: Fleetwood Mac en Led Zeppelin met hun beste nummers. Bedankt mensen.

Arie is Grensrechter, Rainier Speler en Frank Aansteller van de Week. Frank kwam binnen met een apparaat waarvan hij het uiteinde zowel voor als na het voetballen bij zichzelf in alle mogelijke lichaamsopeningen propte, zogenaamd omdat hij koorts zou hebben en zich niet goed zou voelen. Hij vond daarom dat hij recht had op twee wisselbeurten. Kijk, dat Kenneth niet in optimale conditie verkeerde liet hij blijken door zich in de IFC-kantine te beperken tot het nuttigen van energiedranken en chocomel. Frank daarentegen gooide in hoog tempo de ene gele rakker na de andere naar binnen en ging daar later op de dag bij Johan net zolang mee door tot hij laveloos op de bank ineenzakte waardoor hij de nacht bewusteloos bij Johan moest doorbrengen. Dan ben je inderdaad ziek, maar niet als gevolg een virus of bacterie.

Opstelling: Edwin; Marcel, Wim (46. Kenneth), Rainier, Eric; Wilco, Ramon (62. Frank), Johan en Luciën; Mark en Rick.
Grensrechter eerste helft: Jan Willem.
Grensrechter tweede helft: Arie.

Commentaren zijn niet meer mogelijk.