Papendrecht 3 – Groen Wit 6: 3 – 4

Papendrecht 3 – Groen Wit 6:  3 – 4

Op zondag 22 februari; naamdag van de heilige Mauritius van Apameia; Onafhankelijkheidsdag van Saint Lucia; Werelddenkdag en Wereldyogadag; de 158e geboortedag van de Duitse natuurkundige Heinrich Rudolf Hertz; de 218e sterfdag van Karl Friedrich Hieronymus Baron von Münchhausen; wachtte ons op het Slobbengors Groen Wit 6.

Johan: “22 feb Keizer afwezig i.v.m. hoogtestage in Oostenrijk!” “Hoi JW, 22 februari ben ik er niet. Groet, Arie.” “Hoi Jan Willem, voor zondag 22 februari meld ik Rob ook alvast af i.v.m. wintersportvakantie. Al blijft het natuurlijk ook voor ons de vraag of hij voor de sneeuw of de zee kiest. Fijn weekend, groetjes Petra.” Dag JW, doelstelling van mij is een rentree halverwege maart. Onderga momenteel fysiotherapeutische behandeling en het gaat steeds beter. De verleiding om onder de lat te gaan staan is erg groot, maar juist nu moet ik voorzichtig zijn. Ik houd je op de hoogte. Groet, Gerrit.” Edwin: “Ik ben er de 22e.” “Wat een heerlijk voetbalweer 🙂 .”
“Hallo allemaal, zoals het er nu naar uitziet doen Johan, Arie, Gerrit, Herman, Gerardo en Rob U. niet mee. Groeten, Jan Willem.” Kenneth: “Hoi JW, deze diesel is aanwezig en ziet geen problemen om ook deze wedstrijd om te zetten in een mooie driepunter. Het is wel een flink gemis dat Johan, Arie, Gerrit, Herman en Gerardo niet meedoen! Ben aan de zieke hand. Maar probeer er te staan. Grt. Kessi.” “Hallo Kenneth, ik laat je wel uit de beginopstelling weg. Dan kan je wat later komen en dan zien we in de rust wel of je de tweede helft kan meedoen. Niet forceren zou ik zeggen, maar we hopen uiteraard wel dat je in elk geval een deel van de wedstrijd kan meedoen. Groeten, JW.” Patrick: “Hoi JW, mijn blessure is nog niet over, ben voorlopig niet van de partij.”

“Hallo allemaal, morgenochtend hebben we weer een thuiswedstrijd: Vandaag zijn alle thuiswedstrijden afgelast. Dus in de gaten houden of het morgen wel doorgaat. Marcel: neem jij de tas mee met de ballen en de waterzak? Groeten, Jan Willem.”
Op het laatste werd het weer ouderwets krap. “Hallo JW, helaas ben ik geveld door de griep of zo. Weet niet of het doorgaat morgen en of we er genoeg hebben? Ik kom evt. wel en neem de tas mee en kijk wel of ik fit genoeg ben, anders op ’t bankje. Groet, Marcel.” “Hallo Marcel, ik heb eerder vandaag al een mailtje gekregen van Kenneth dat hij ziek is en daarom nog niet weet of hij kan meedoen. Hij is overigens wel van plan te komen. Mocht jij niet komen, dan wordt het wel heel krap. Ik zou je daarom willen vragen gewoon te komen. Ik laat je net als Kenneth wel buiten de beginopstelling en dan zien we in de rust wel weer verder. Groeten, JW.”
Wim schreef op 21-02-2015 om 23:22: Morgenochtend worden de velden opnieuw bekeken, zegt de secretaris. Ik informeer jullie z.s.m.” Wim schreef op 22-02-2015 om 07:45: “HET GAAT DOOR!” “Hi Wim, dank je, tot straks. Kind regards, Rainier.”

Marcel had keurig de tas meegenomen met de ballen en de waterzak, maar had de lege waterzak vervolgens in kleedkamer 5 laten staan, terwijl het toch echt de bedoeling is dat een reserve de waterzak en de bidons vult en het geheel vervolgens meeneemt naar het veld. “Daar was ik niet van op de hoogte”, zei hij, “dat stond niet in mijn taakbeschrijving”. Dat heeft onderhand tig keer in mails gestaan. Punt is alleen dat die zelden gelezen worden of nooit, zoals in het geval van Rob S. maar weer eens bleek.
Rob S. was na maanden afwezigheid vanwege zijn verhuizing eindelijk weer van de partij. Wat hij al die tijd in vredesnaam gedaan had was maar de vraag aangezien hij de meeste spullen gewoon op de zolder gekwakt bleek te hebben. Overigens op advies van Wim die dat bij zijn laatste verhuizing ook gedaan had. En daar vervolgens de afgelopen 7 jaar niet meer naar omgekeken heeft. We zijn benieuwd hoe zijn toenmalige boodschappen eraan toe zijn.
Het was van het begin van het seizoen geleden dat Jan Willem nog eens 90 minuten speelde. Hij had kennelijk moeite gehad met het meenemen van de juiste voetbalkleding, want hij speelde met shirt nummer 18. Overigens liep Wim opnieuw rond met broekje nummer 18. Het is hem nog steeds niet gelukt een touwtje in zijn eigen broekje te doen. Om dat op te lossen gaat hij binnenkort à 3.499 euro – natuurlijk op kosten van Deloitte – een workshop ‘Hoe vervang ik het touwtje van mijn voetbalbroekje’ volgen in conferentieoord Buitenplaats Vaeshartelt. De off-site-meeting wordt gekenmerkt door verdieping in een speelse setting van de volgende thema’s: ontspanning, creativiteit, speelsheid, dynamiek, interactie, ervaringen, vernieuwing, inspiratie, reflectie, communicatie, teambuilding, motivatie en stresshantering. Een verrassende invulling in een onweerstaanbaar jasje.

We waren niet bepaald wakker in de beginfase. Terwijl de meeste supporters nog onderweg waren naar veld 4, stond het al 0 – 1. Maar toen de laatste fans eindelijk hun plekje langs het veld gevonden hadden, stond het al weer gelijk. Na een fraaie aanval werd Rob S. aan de rechterkant, tegen de achterlijn, in vrije positie gezet. Hij zette prima voor op Frank die het doel niet miste.
Na de 1 – 1 volgde een half uur uitstekend en dominant voetbal. We zagen echter hetzelfde beeld als in de heenwedstrijd. We kregen legio mogelijkheden, maar voor het benutten ervan ontbraken scherpte en overtuiging. In verdedigend opzicht gold dat aan onze kant ook voor de twee keer dat de Bredanaars in ons strafschopgebied kwamen. Voor hun afronding gold dat echter duidelijk niet: ruststand 1 – 3.

Dankzij veel gebel en gemail voorafgaand aan de wedstrijd was het de teammanager uiteindelijk toch gelukt voldoende spelers naar het Slobbengors te lokken. Daar zaten echter veel mensen tussen waarvan van tevoren al duidelijk was dat ze geen 90 minuten zouden kunnen voetballen. Het was daarom nog een heel gepuzzel om voor beide helften een evenwichtig team binnen de lijnen te krijgen.
Bij het maken van de opstelling is het aantal reservebeurten uiteraard leidend, maar in geval van twijfel wordt met een schuin oog gekeken naar het aantal speelminuten en ook naar zaken als de reistijd. Sponsoren hebben een streepje voor. Desondanks kon de teammanager niet veel anders dan hoofdsponsor Luciën voor de tweede achtereenvolgende keer ernaast te zetten. Luciën deed dat zonder morren. Ook ging hij zonder morren voor de zoveelste keer vlaggen omdat de andere wissels, Marcel en Kenneth, hard weg holden zodra de wedstrijd op punt van beginnen stond. Dan doen de meesten overigens.
In de rust ging het heel anders. Cosponsor Frank reist al vele jaren vanuit het verre Gilze naar onze wedstrijden. Bewondering hiervoor is zeker op zijn plaats. Frank heeft echter veruit het meeste speelminuten van allemaal, omdat hij als enige alle wedstrijden meegedaan heeft. Het was dan ook niet meer dan logisch dat hij aan de beurt was. De teammanager dacht hem nog een plezier te doen door hem tijdens de tweede helft langs de kant te laten. De verwachting was dat hij vanwege de vele twijfelgevallen maar kort langs de lijn zou staan. Frank dacht daar toch iets anders over. “Dan ga ik gelijk naar huis. Ik heb het hartstikke druk, ik heb nog heel veel te doen!”, brulde hij boos.
Wilco was inmiddels dusdanig ziek geworden dat hij voortijdig naar huis moest waardoor Frank toch kon blijven staan. Frank was door de situatie dusdanig geprikkeld dat hij al na een paar minuten voor de 2 – 3 zorgde. Na een mooie actie over links van Kenneth had hij Frank alleen voor de Brabantse doelman gezet, waarna Frank niet faalde.

Je zou denken dat we geleerd zouden hebben van het defensieve geklungel uit de heenwedstrijd en tijdens de eerste helft. Maar nee hoor. De eerste de beste keer dat Groen Wit 6 in de tweede helft in ons strafschopgebied kwam, stonden we weer te slapen. Dat gold uiteraard wederom niet voor de opponenten: 2 – 4. De vierde keer dat onze doelman in actie moest komen, betekende voor de vierde keer de bal uit het net halen.
Opnieuw rechtten we onze ruggen en niet veel later kregen we na een penalty vanwege hands in de zestienmeter die door Frank beheerst werd benut: 3 – 4. De derde keer dat Frank scoorde deze ochtend. Thuis haalt hij dat al lang niet meer sinds hij aankondigde te gaan trouwen. Voor wat hoort wat uiteraard. Precies de reden waarom Kenneth niet wil trouwen.

Het had wat weg van een pupillenwedstrijd vandaag in die zin dat zich onder het wederom massaal toegestroomde publiek veel ouders bevonden. Daardoor was de sfeer langs de lijn nog enthousiaster dan normaal. “Hup jongetje, je best doen hoor!”, “Als je scoort, krijg je een lolly”, “Niet je kleren vies maken hoor, anders gaat mammie ze niet wassen”, “Goed luisteren naar de trainer en leider”, “Hé, meneer, niet steeds mijn kind schoppen, anders stuur ik mijn man op je af”, “Na afloop wel snel douchen en omkleden, hoor, we moeten nog naar opa en oma”, kon je voortdurend horen. Ook ging steeds de wave rond.
Onder het publiek stonden overigens veel kenners. Na de benutte elfmeter van Frank was het commentaar: “Kijk, zo hoor je een strafschop te nemen, daar kunnen ze bij Feyenoord nog een voorbeeld aan nemen”.

Na de aansluitingstreffer gingen we verwoed op jacht naar de gelijkmaker. Het leidde tot een spervuur op de vijandelijke goal, maar de bal wilde er maar niet in. We waren te gehaast of te onnauwkeurig en als de bal wel tussen de palen kwam, was daar de uitblinkende Brabantse goalie die niet te passeren was. De ene keeper is de andere niet natuurlijk. En de ene keer dat Kenneth hem dan eindelijk toch wist te passeren, kreeg hij hulp op de doellijn.
We kregen wel de complimenten, maar niet de punten. “Goed gespeeld”, “Wat hebben jullie een goed voetballende ploeg, zeg”, aldus de tegenpartij en de kenners langs de lijn. “Bedankt voor de leuke en sportieve wedstrijd”, zeiden de opponenten, “alleen die nummer 10 spoort niet, die is echt niet goed wijs”. En de kenners langs de lijn: “Wat die nummer 10 in de slotfase deed, betekent in het betaald voetbal rood”. Onze nummer 10 kan de volgende keer dus weer op een wisselbeurt rekenen. Onze eigen Maradona ziet het allemaal wat anders en eiste de volgende rectificatie: “Nummer 10 wil altijd winnen en zoekt daarbij af en toe de grens van het toelaatbare op. Ik neem aan dat die reservebeurt ook geseponeerd wordt.” Bij dezen.
Jullie ook bedankt voor de leuke en sportieve wedstrijd, mannen. Daar doen we het uiteindelijk voor. Op onze inzet en ons getoonde spel viel niets af te dingen en op grond daarvan hadden we zeker een punt verdiend. Maar als je meer dan drie keer zoveel mogelijkheden krijgt dan de tegenpartij en het verdedigend laat afweten, dan heb je het zelf laten liggen.

De nederlaag betekent dat Groen Wit 6 in de stand over ons heen wipt en dat we de aansluiting met de middenmoot kwijt zijn. Met een zwaar programma voor de boeg moeten we helaas weer nadrukkelijk naar beneden kijken.

Kenneth heeft de afgelopen tijd veelvuldig onder de zonnebank doorgebracht. Vandaar dat bij hem sprake was van fifty shades of red. Volgens hem was de dag ervoor overigens nog sprake van fifty shades of green. Edwin was zo dapper te bekennen dat hij met zijn wederhelft mee had gemoeten naar de bioscoop naar Fifty Shades of Grey. Hij was daar uiteraard de enige man. De andere wederhelften hebben nog wel wat te vertellen thuis en hadden domweg geweigerd mee te gaan. Edwin vertelde dat het meegaan als voordeel had dat hij daarna thuis wel wat meer mogelijkheden had. Wat hij daarmee bedoelde, is overigens onduidelijk. In de bioscoop was hij een halve minuut na het begin in slaap gevallen. Precies als thuis dus.

Eric is Grensrechter, Peter Bosselaar Scheidsrechter en Frank Man van de Week. De heer en mevrouw De Man zijn de Supporters van de Week. Mevrouw De Man zei tegen haar zoon dat ze het knap vond dat hij nog zoveel kon lopen. Meneer De Man was het daar overigens volledig mee oneens.
Na afloop gingen enkelen snel douchen en gelijk weg. Ze hadden het hartstikke druk en hadden nog heel veel te doen. Vandaar. Ik denk niet dat iemand verrast is als ik vertel dat Frank daar niet toe behoorde. Toen iedereen al lang en breed naar huis was, stond hij nog te roken met Marcel. Marcel had thuis het rijk alleen en wilde daar uiteraard direct van profiteren. Daarom gingen ze daarna ze nog samen naar Marcels huis om verder te paffen en het één en ander achterover te gieten. Maar toen het donker werd, ging Frank dan toch naar huis. Hij had het immers hartstikke druk en had nog heel veel te doen.

Commentaren zijn niet meer mogelijk.