Veerse Boys 4 – Papendrecht 4: 3 – 0

Op de tweede zondag van november 2009 stond aan het eind van de ochtend een uitwedstrijd in Raamsdonksveer op het programma. Van te voren stond vast dat het wederom een moeilijke pot zou worden, aangezien het zou gaan tussen de ploeg met de meeste overwinningen (Veerse Boys) en het team met de meeste nederlagen (wij). Bovendien begint het week in week uit spelen van zware potten zijn tol te eisen, met een ware blessuregolf tot gevolg. We vertrokken daarom met slechts 13 man, waaronder een gastspeler, Peter, het broertje van Wilco, en enkele halffitte spelers. We hadden wel een meevaller, want voor de eerste keer sinds mensenheugenis was Kenneth erbij, ondanks dat het prachtig en zonnig weer was. Kennelijk was het te koud voor een dagje uit of was zijn vriendin ziek of had ze andere plannen, kan natuurlijk ook.
Je wilt tijdens het schrijven van een verslag niet in herhaling te vallen, maar in het geval van sommige mensen kan je net zo goed het verslag van een week geleden erbij halen en dan van kopiëren en plakken gebruik maken. Als we over “sommige mensen” spreken, hebben we het uiteraard weer over Rob U. Want toen het na het omkleden tijd was om in te gaan schieten en we ons afvroegen, waar de ballen waren, volgde tot verbijstering van velen het alom bekende antwoord: “Oh, die liggen nog in mijn auto”. Eén pluspunt ten opzichte van vorige week was, dat Rob U. het zei voordat Jan Willem de tas met waardevolle spullen bij de kantine wilde gaan inleveren. We vonden wel dat dit betekende dat Rob U. als vlagger aan de wedstrijd diende te beginnen en dat hij deze keer zelf de ballen uit zijn auto moest halen. Gelukkig was er ieder geval één persoon die er totaal geen vertrouwen meer in heeft dat het nog goed komt met Rob U. en de ballen, namelijk Kenneth. Hij had voor de zekerheid zelf een voetbal meegenomen, zodat we tijdens de warming-up nog een balletje konden raken en we Gerrit konden inschieten. Want tegen de tijd dat Rob naar zijn auto gesjokt was en onze drie wedstrijdballen gehaald had, stond de scheidsrechter al op het veld.

Na een minuut of 20 spelen hadden enkele spelers behoefte aan de spons uit de waterzak en aan wat water uit de drinkfles. “Zeg Rob, waar is de waterzak?” En ja hoor, het is niet te geloven, maar weer hoorden we: “Oh, die ligt …”. Nou ja, ik hoef de rest niet meer op te schrijven, want u weet zo langzamerhand het antwoord toch wel. Volgens ons had Rob de waterzak en bijbehorende spullen overigens expres in zijn auto laten liggen. Hij heeft namelijk een ontzettende hekel aan vlaggen en doet dat nog slechter dan voetballen. U vraagt zich misschien of dat wel kan, maar inderdaad, dat kan. Rob had in ieder geval een goed excuus om de vlag over te dragen aan Jan Willem. Nadat Rob naar zijn auto gesukkeld was, de spullen gehaald had en de waterzak en de drinkfles in de kleedkamer met water gevuld had, kon hij gelijk het veld in voor Johan. Hij was de volgende die aan de lange lijst met geblesseerden toegevoegd kon worden.
Ook deze zondag speelden we een uitstekende wedstrijd. Iedereen werkte zich te blubber. De verdediging stond goed en gaf nauwelijks kansen weg. De middenvelders bewogen continu, liepen zich veel vrij, speelden de bal bij balbezit vaak goed af en maakten het de tegenstanders lastig na balverlies. De aanvallers waren steeds dreigend en zorgden voor veel gevaar. Maar ook deze week was het zo, dat het bij ons bij de afronding niet mee zat, maar bij de tegenpartij wel. De eerste de beste goed uitgevoerde counter van de mannen uit Raamsdonksveer was meteen raak. Het tweede Brabantse schot tussen de palen ging er ook in. Een vrije trap van ruim 20 meter werd op schitterende wijze achter de kansloze Gerrit de kruising in geknald: 2-0.
We bleven echter de aanval zoeken. Kenneth was blij met zijn maatje in de spits, Peter. Als je één opmerking over Kenneth kan maken, is het dat hij zijn spel niet heeft aangepast aan de afnemende capaciteiten van de rest van team. Kenneth heeft in de loop der jaren nauwelijks aan snelheid ingeboet, de rest wel. Hij blijft echter in balbezit zo snel mogelijk het vijandelijke doel opzoeken. Vroeger was dat slim, nu niet meer. Want als Kenneth het strafschopgebied van de tegenpartij nadert en dan om zich heen gaat kijken naar wie hij de bal kan afspelen, ziet hij geen medespelers omdat zij de middellijn nog niet gepasseerd zijn. Sorry Kenneth, we kunnen je tegenwoordig niet meer bijbenen. Peter kan Kenneth echter wél op snelheid bijhouden. Samen creëerden ze diverse kansen, maar ook nu wilde de bal er maar niet in. Vooral Peter was enkele keren dicht bij een doelpunt. Na een corner wist hij tot twee keer toe de keeper van de tegenpartij met een mooi schot te verschalken, maar even zo veel keer haalde een Brabantse veldspeler de bal van de doellijn.

Na de thee veranderde er weinig aan het spelbeeld. Opnieuw hadden we enkele kansen, maar waren het de Veerse Boys die scoorden: 3-0. Daarna werd niet meer gescoord, hoewel beide partijen er dichtbij waren. Herman was het dichtst bij een doelpunt. Zijn vrije trap van ruim 20 meter stuiterde via de onderkant van de lat op de doellijn, maar niet erover heen. Even later nam Luciën vanaf rechts een corner slim en snel. Hij tikte de bal naar Herman, die de bal langs de keeper schoot. Helaas kon alweer een verdediger bij de eerste paal de bal nog net uit het doel koppen. Ook de Veerse Boys waren na een hoekschop dicht bij een doelpunt, maar dit keer was het Wim die met een krachtige sprong de bal onder de lat vandaan kon wegkoppen.
Al met al kunnen we ondanks de nederlaag ook deze keer tevreden terugkijken op een goede en leuke wedstrijd. Als we een volgende keer iets meer geluk hebben, volgen de punten vanzelf. Peter werd uitgeroepen tot speler van de week. Dankzij zijn werklust was hij overal op het veld te vinden. Bedankt dat je mee hebt willen doen, Peter.

Opstelling:  Gerrit; Wilco, Wim, Eric, Herman; Rob S., Johan (37. Rob U.), Edwin (80. Jan Willem), Luciën; Kenneth en Peter.

Commentaren zijn niet meer mogelijk.