OVV ’67 5 – Papendrecht: 3 – 1

OVV ’67 5 – Papendrecht:  3 – 1

Op zondag 8 maart; naamdag van de heilige Pontius van Carthago; de 136e geboortedag van de Duitse natuur- en scheikundige en Nobelprijswinnaar Otto Hahn; de 98e sterfdag van de Duitse uitvinder en luchtvaartpionier Ferdinand Adolf Heinrich August Graf von Zeppelin; de 92e sterfdag van de Nederlandse natuurkundige en Nobelprijswinnaar Johannes Diderik van der Waals; een dag na de Dag van de Dwerg; een dag na het Koffieconcert in Zorgcentrum De Markt; een dag na de voorronde van de singer/songwriter-contest in Oud Bruin Café ‘De Trap Af’; speelden we om onze laatste kans om aansluiting te krijgen met de onderkant van de middenmoot.

Luciën: “All, dit worden de trainingspakken  >>
We krijgen 2 pasexemplaren: L en XL. Tot zondag.” Johan: “Thanks Luciën! Je eerste briljante actie van het jaar.” Arie: “Heel leuk Luciën! Bedankt!” Kenneth: 1-0 voor Lucien. Vriendelijke groet, Kessi.” “Super!! Groet, Marcel.” Edwin: Top Luciën, dank en dat daarmee ook de punten weer mogen komen.” “Kijk, dat zijn goede voornemens, top!! Kind regards Rainier.” Gerrit: “Geweldige actie Luciën!” “Wat een leuk begin van 2015, alvast erg bedankt voor de sponsoring! Wordt een kek elftalletje zo!! Doet mijn modisch hart goed! Groetjes, Frank, Nummer 9 en maat large of XL en dan heb ik het uiteraard over de maat van mijn toekomstig trainingspak!” Rob U.: “Goeie actie Luciën!”
Herman legde gelijk de vinger op de zere plek. “Van mij uit ook mijn complimenten over je actie m.b.t. de trainingspakken. Betekent wel dat we deze trainingspakken ook waar moeten gaan maken. Nogmaals dank voor je genereuze bijdrage. Groet Herman.”
Er zat wel een aparte reactie bij. Corry van W.: Top Luciën, zal z.s.m. de maat doorgeven…” Ik weet niet wat ik daar nu van moet denken.
Luciën nam de pasexemplaren mee, maar in plaats van naar OOSTeind te gaan, ging een grote groep naar OOSTenrijk. Toch een beetje stank voor dank.

Vanwege de grote groep wintersporters plus enkele andere afzeggingen hadden we er niet genoeg. “Dag JW, aanstaande zondag komt voor mij te vroeg, maar ik heb gelezen dat Frank de honneurs waarneemt. Zondag de 15e maart wil ik proberen er weer bij te zijn. Heb er erg veel zin in. Groet, Gerrit.” Ramon: “Je mag voor mij 2 reservebeurten inroosteren. Ik kan er helaas niet bij zijn.” Arie: “JW, ben er zondag bij.”
Frank: “JW, tijd voor regendans?” Ja, net nu we een afgelasting wel zouden kunnen gebruiken, ging het, in tegenstelling tot vorige week, gewoon door. Dat het vorige week afgelast was, hadden diverse mensen kennelijk niet verwacht. Ze waren gewoon naar het Slobbengors gekomen. Edwin was aan de late kant en had zich daarom maar vast thuis omgekleed. In vol ornaat liep hij het Slobbengors op om daar te constateren dat het wel erg stil was en dat hij als enige in voetbaluitrusting liep. Rob S. stond, net als een tegenstander overigens, ook in alle vroegte op ons sportcomplex. Volgens hem was hij gewoon voor de gezelligheid gekomen om met de andere aanwezigen een bakkie koffie te drinken. Leuke ochtendbesteding. Volgende keer toch maar de e-mails lezen.

“JW, als we veel mensen hebben, zou ik wel een wedstrijd willen overslaan. Ik heb aan verleden keer een behoorlijke schaafwond op knie overgehouden met een grote korst. Dus misschien beter dit eerst te laten genezen als we toch zoveel mensen hebben. Laat a.u.b. even weten of het kan dan kan ik mijn plannen maken. Bij echt onverwachte nood kun je alsnog beroep op me doen. Ik kom dan later maar speel liever helemaal niet. Dan kom ik supporteren en trainingspak passen. Neem wel tas mee als echt aller allerlaatste noodoplossing indien nodig. Ik hoor het wel. Groet Edwin.” Edwin toonde echter karakter en kwam gewoon en nam zelfs zijn zoon mee.
Aangezien Gerrit niet kon keepen, was het wederom de vraag wie op het doel zou gaan. Gelukkig toonde Frank zich bereidwillig. “Hallo allemaal, Frank is onze doelman. Luciën of Edwin: kan één van jullie Frank ophalen? Luciën: kan jij Rick en Mark meenemen en ook hun spelerspassen? Dan hebben we in elk geval 12 man. Verder nog de nodige praktische problemen: we hebben dan wel spelers, maar onvoldoende tenues en geen tas met ballen en waterzak. Marcel: kan jij de tas met ballen en waterzak bij Arie afleveren inclusief je tenue? Kunnen andere Papendrechters (Kenneth, Johan, Rob U.) hun tenues (shirt, voetbalbroekje, kousen) afleveren bij Arie of bij iemand anders die zondag wel meedoet? Eric: kan jij mij op komen halen zo rond 10 voor 9? Alvast bedankt. Groeten, Jan Willem.”

“Hi, ik kom helaas niet meer naar Papendrecht voor zondag a.s., kan helaas de spullen niet zelf komen afgeven. Kan ze bij Wim afgeven als dat een optie is. Best Regards, Rainier.” Kijk eens aan, dat is de spirit. “Jan Willem, Wim, zondag kunnen Mark en Rick met ons meedoen. Ik zal zorgen voor de spelerspassen. Met vriendelijke groet, Luciën.”
“Hi JW, ik heb inmiddels de waterzak/ballen en het tenue van Marcel. Morgen haal ik het tenue van Johan op. Weet jij wie mijn tenue met nr. 12 heeft? En het reserveshirt met nr. 18? Bij mijn weten heeft Wim broekje nr. 18. Zal vragen of hij dat meeneemt. Groet, Arie.” “Hoi Arie, ik heb jouw voetbaluitrusting nummer 12 (shirt, broekje, sokken) plus shirt nummer 18 en de bijbehorende sokken, gewassen en wel. Wim heeft inderdaad broekje nummer 18. Wim: heb je al een veter/touwtje in je eigen voetbalbroekje gedaan? Groeten, JW.”
Wim durfde die laatste vraag niet te beantwoorden, aangezien hij dat uiteraard nog niet gedaan heeft. Hij heeft de eerdergenoemde workshop inmiddels wel gevolgd, maar zonder verkrijging van het door hem zo vurig gewenste certificaat van ‘Erkend Rijger van Touwtje in Voetbalbroekje’. Hij is daarom nu op zoek naar een vervolgcursus. Wordt vervolgd.

“Bedankt voor het meedenken, Rainier. Wat mij betreft kan je van de mensen die ver weg wonen zoals jij, niet kan verlangen dat ze hun voetbaluitrusting inleveren. Dat hoeft dan ook niet. Vandaar dat ik het in de mail nadrukkelijk heb over de mensen die in Papendrecht wonen. Het lijkt me voor hen een kleine moeite om hun spullen af te leveren. Intussen is Arie druk bezig om bij mensen langs te gaan voor hun voetbaluitrusting. Het gaat daarmee vast goed komen. Groeten, Jan Willem.” “Ok, doe ik even niets en als het verandert, hoor ik het wel (voor zaterdag want dan gaan we op weg). Succes! Best Regards, Rainier.”
“Hi JW, volgens mij hebben we voldoende tenues. Tenue Marcel, tenue Johan, tenue nr. 18 (Wim heeft het broekje over en neemt deze mee, jij hebt het shirt). Dat zijn 3 tenues voor Lars, Mark en Rick. Jij neemt nr.12 mee voor mij. Tas met ballen en waterzak heb ik al weer bij mij thuis. Het wordt mooi weer dus we kunnen de wei in. Tot zondag, Arie.”

Dat was allemaal geregeld. Nu het vervoer van Frank nog. Dat hij onder de lat zou gaan staan, werd nog net getolereerd door zijn wederhelft, maar het gebruik van de auto kon hij toch echt op zijn buik schrijven. In de loop van de week stuurde de teammanager nog maar een mailtje onder de kop: ‘Wie haalt Frank L. op?’ “Luciën of Edwin: kan één van jullie Frank ophalen?” Geen reactie. Dus stuurde Frank zelf maar een mail: “Kunnen jullie laten weten door wie en hoe laat ik word opgehaald? Zorg ik dat ik klaar sta. Gr Frank.” Aantal reacties: nul. Dat gaf geen blijk van veel vertrouwen in Frank als goalie. Kennelijk wilden de meesten liever met 11 veldspelers de wei in dan met Frank als doelman. Uiteindelijk kreeg de teammanager op zaterdagmiddag Edwin aan de lijn en hij regelde het met Luciën. “Frank, ik ben om 9:00 uur bij je. Met vriendelijke groet, Luciën.” Dat vonden de jeugdspelers kennelijk wat laat, want zij bromden: “Hum, normaal staan wij dan al op het veld.”

Na een bemoedigend woord uit Oostenrijk van Johan “Succes mannen, pakken die gasten! Gr Fam. Tomba.” gingen we op weg. Eric en Jan Willem reden achter Rob S. en Arie aan. Zij waren er kennelijk niet van gediend, want bij het eerste de beste tankstation gingen Rob S. en Arie de snelweg af. Rob S. staat erom bekend dat hij sportparken maar moeilijk kan vinden, zelfs met navigatieapparatuur. Kennelijk wilde hij niet weer uitgelachen worden. Eric en Jan Willem reden zonder problemen rechtstreeks naar sportpark Uilendonck te Oosteind, zonder navigatiesysteem of kaarten, gewoon uit het hoofie.
We bleven voorafgaand aan de wedstrijd aanzienlijk langer in de kleedkamer dan normaal, vanwege het passen van de proeftrainingspakken. Wim vroeg om een trainingsjasje maat S met buikomvang XXL, maar die had Luciën niet. Terwijl de meesten voor maat L gingen koos Jan Willem, één van de kleinsten van het stel, voor een trainingsjasje maat XL. Kan hij gemakkelijker zijn hoofd uit schaamte in verbergen als hij weer eens heeft lopen prutsen.

Direct vanaf de aftrap namen we het initiatief. We hadden veruit het meeste balbezit en ons veldspel was weer prima. Maar ja, doelpunten maken hè? Dat is al jaren een probleem en vandaag was het niet anders. De aanwezige Zondag3-spelers hadden bij elkaar in de voorgaande 14 wedstrijden maar 8 keer gescoord, terwijl het aantal mogelijkheden ongeveer het tienvoudige was. Het zegt alles. Bij de meeste tegenstanders is dat wel anders. Ook vandaag was dat het geval. De eerste de beste keer dat een speler van OVV ’67 5 in ons strafschopgebied opdook, was het direct raak: 1 – 0.
Niet veel later was het al weer gelijk. Na een mooie aanval werd Luciën op links vrijgespeeld. De grensrechter van OVV ’67 stak zijn vlag omhoog, maar de arbiter had gezien dat het geen buitenspel was en liet daarom gewoon doorspelen. Zo kan het dus ook. De fraaie voorzet van Luciën bereikte voorbij de tweede paal Arie, die op knappe wijze de bal in het dak van het doel knalde. Het was pas zijn tweede van het seizoen. In het verleden maakte Arie er ongeveer één per wedstrijd. Twee weken terug hadden we de discussie hoe het toch komt dat we ondanks ons goede spel de laatste jaren toch steeds zo laag op de ranglijst eindigen. Nou, dat lijkt me dus wel duidelijk.
Gedurende de rest van de eerste helft bleven we voor de voorsprong gaan en die zou op grond van ons overwicht dik verdiende geweest zijn, maar ja, dat afronden hè. Ruststand: 1 – 1. We hebben inmiddels begrepen dat de kans groot is dat we volgend seizoen voorin meer power hebben. In de kranten wordt volop gespeculeerd over de terugkeer van Guidetti en Kuijt naar Feyenoord, maar dat beiden twijfelen omdat ze andere interessante aanbiedingen hebben. Ons is nu duidelijk dat ze met Luciën gesproken hebben en dat hun komst naar Zondag 3 een reële is. We zijn benieuwd.

De bijzonder fitte en fysiek sterke tegenstanders hadden de rust kennelijk aangegrepen om hun strijdwijze aan te passen, want in de tweede helft gooiden ze het over een andere boeg. Alle duels werden stevig aangegaan en daar hadden we het moeilijk mee. En als zo vaak zat het op belangrijke momenten niet mee. Zo leek een aanval van de tegenpartij afgeslagen, maar via via en door een paar benen stuiterde de bal voor de voeten van een Oosteinder. Zijn matige schot van ruim 20 meter leek houdbaar, maar werd onderweg van richting veranderd, waardoor Frank kansloos was. In aanvallend opzicht hebben wij zelden of nooit dat geluk. Niet veel later een vergelijkbare situatie met dat verschil dat na een stuiterbal opeens drie Brabanders voor Frank opdoken. Twee ervan stonden in buitenspelpositie en daar vlagde onze grens voor. De derde stond dat echter niet, waardoor de scheidsrechter liet doorgaan: 3 – 1. Jammer was wel dat na een vergelijkbare situatie aan de andere kant de arbiter wel affloot voor buitenspel.

In de tweede helft kwamen we beduidend minder vaak in de buurt van het Brabantse doel dan tijdens het eerste bedrijf, maar we kregen zeker opnieuw de nodige kansen. Vooral onze jongelingen toonden zich zeer actief. Na een fraaie individuele actie schoot Mark op doel, maar de OVV-doelman plukte de bal uit de bovenhoek. Lars loste een afstandspegel die net naast ging.
Waar de linksbenige Lars zijn voetbaltalent vandaan heeft, is ons een raadsel. In ieder geval niet van zijn rechtsbenige vader Edwin. Kijk, dat de linksbenige Rick het voetbaltalent geërfd heeft van zijn linksbenige vader Luciën, is duidelijk. Hé, wacht eens even… het zal toch niet… nee toch zeker? Of toch wel…?
Na een fraaie aanval moest de OVV-goalie ver zijn doel uit om de bal uit het strafschopgebied te werken. Hierdoor kreeg Rob S .een unieke mogelijkheid om op het lege doel te vuren, maar de bal ging niet eens richting het strafschopgebied, tot grote hilariteit van de bank van de gastheren. Niet veel later werd na wederom een prachtige aanval Rob S. weer in scoringspositie gebracht. De OVV-doelman was al gepasseerd, maar Robs slappe rollertje kon eenvoudige van de doellijn gehaald worden door een Brabantse verdediger.
In de slotfase was bij ons de koek op, terwijl de gastheren nog wel wat over hadden. Het was louter aan een fantastische Frank te danken die enkele wereldreddingen verrichtte, dat de score niet hoger opliep. Eindstand: 3 – 1. Op grond van de eerste helft hadden we zeker een punt verdiend, maar op grond van het tweede bedrijf kunnen we de uitslag moeilijk onverdiend noemen.

In het begin van het seizoen leken we op weg naar een aardige klassering, maar door de zesde nederlaag in zeven wedstrijden, kunnen we een plek in de middenmoot wel vergeten. Alleen TPO en Madese Boys hebben minder punten dan wij en die ploegen hebben we al gehad. We moeten alleen nog tegen ploegen uit de top van het klassement. We zullen dus alle zeilen bij moeten zetten om te voorkomen dat het seizoen uitgaat als de bekende nachtkaars.

Lars, Rick en Mark zijn de Gastspelers van de Week. Bedankt voor het meedoen, mannen. Frank is Doelman en Jan Willem Grensrechter van de Week. Jan Willem had twee weken terug zijn eerste 90 minuten gespeeld in bijna een half jaar. Hij is daar nog steeds van aan het bijkomen en nam daarom zijn voor ons beste positie maar weer in, namelijk langs de kant. Arie maakte voor het eerst in vier maanden de 90 minuten vol en wist bovendien te scoren. Hij is daarom Man van de Week.

Het voetballen hadden we dan wel verloren, maar het Après-voetbal wonnen we overtuigend. Het was ook moeilijk vertrekken, heerlijk zittend op een leuk terras onder een strakblauwe hemel met een fijn zonnetje en een aangenaam temperatuurtje van een graad of 14. Sommigen houden daar niet van. Die gaan liever urenlang in de file staan op weg naar de Alpen om over nauwelijks begaanbare wegen naar een wintersportbestemming te gaan, om daar ingesneeuwd te raken en waar vanwege sneeuwstormen, bittere kou, lawinegevaar en niet-functionerende skiliften niet eens geskied kan worden. Om toch de illusie te wekken dat ze het naar hun zin hadden, gingen ze in hun ski-uitrusting voor een poster staan en na wat fotoshoppen leverde dat onderstaande foto op.

Opstelling: Frank; Wilco, Wim, Edwin en Eric; Rob S., Arie, Lars en Luciën; Mark en Rick.
Grensrechter: Jan Willem.
Aantal toeschouwers: 19.

wintersport

Commentaren zijn niet meer mogelijk.