Papendrecht 3 – Dubbeldam 6: 0 – 6

Papendrecht 3 – Dubbeldam 6:  0 – 6

Op zondag 15 maart; naamdag van de heilige Arnikus van Averbode; de Nationale Feestdag in Hongarije; de 2059e sterfdag van de Romeinse politicus, generaal en schrijver Gaius Julius Caesar; de 102e geboortedag van Lex Goudsmit; een dag na het optreden van de Papendrechtse band Frank and the Club in de Trap Af; speelden we de thuiswedstrijd tegen Dubbeldam 6.

“Hallo Jan Willem, aanstaande zondag graag de eerste helft wissel. Groeten Wilco.” “Goedemorgen Jan Willem, krijg net te horen dat Rob zijn eiland nog niet mag verlaten. Hij kan zondag dus niet voetballen! Groetjes Petra.” “Hi JW, heb toch weer last van mijn voet. Zit weinig vooruitgang in. Wil je mij uit de basis laten. Kijk in de warming-up hoe het ervoor staat. Groet, Arie.” Ramon: “Hè Willem, ik heb vorige week 2 reservebeurten opgenomen. Ik ben de komende weken aanwezig!” Kenneth: “Ik alleen 15 maart denk ik als alles heel blijft. Groet, Kessi.” “Hi, hoogtestage afgerond, fit en ben erbij. Gr Rainier.” Frank: “Fit.” “Hallo JW, ben er zondag. Groet, Marcel.” Edwin: “Ben der.” Johan: “Topfit!”

Wim was op zaterdag naar het Nederlands Instituut voor Beeld en Geluid in Hilversum geweest. Op dit moment is daar de expositie ‘Papendrecht Zondag 3 door de jaren heen’ te zien inclusief nostalgische foto’s en filmbeelden. Leuk om het team in gouden tijden te zien, toen de gemiddelde leeftijd een jaartje of 25 en het gemiddelde gewicht een kilootje of 25 minder was. Het toenmalige Zondag 5 bleek te beschikken over een werkelijk weergaloze doelman die van hoek tot hoek zweefde. De linksback had geen bril, maar wel lang, krullend haar, was razendsnel, onpasseerbaar en bleef maar opkomen. De middenvelders stierden 90 minuten lang over het hele veld, van doelgebied naar doelgebied. De ietwat kleine en verderlichte rechtsbuiten was ongrijpbaar voor zijn tegenstanders en bleef ze maar dollen. De blonde, voormalige hoofdklassespeler liep de opponenten voorbij of ze stilstonden. Een vrouwenmagneet luisterend naar de naam Rob S. liep sierlijk over het veld en scoorde aan de lopende band. Kom daar nu maar eens om.
Wim was vooral geïnteresseerd in de afdeling Oude Ambachten met leuke filmpjes over wol spinnen, klantklossen, weven, manden vlechten en touwtje in voetbalbroekje doen. Benieuwd of hij er iets van heeft opgestoken. Momenteel wordt gewerkt aan het retrospectief ‘Luciën Louwman: van korfbalinternational tot voetbaltopper en filantroop’.

Sommigen waren bijzonder bang voor het wedstrijdverslag. “Valt niet veel te vermelden over deze wedstrijd JW, ik zou lekker een x overslaan!” Dacht het niet.

In Dubbeldam hadden we gewonnen en Dubbeldam 6 had aangegeven al maanden naar de return toe te leven en iets recht te willen zetten. De teammanager had dit al weken verkondigd en gewaarschuwd dat we op onze hoede moesten zijn. Ondanks onze dramatische reeks van de laatste maanden dachten de meesten van ons: “Dat doen we wel even.” ?? Op grond waarvan dan?? Was en is mij een raadsel.
Eigenlijk was tijdens de voorbereiding al duidelijk dat het niks zou worden vandaag. Dat Dubbeldam 6 gebrand was op revanche bleek wel uit het feit dat alle Dubbeldammers zich al fanatiek aan het opwarmen waren op het moment dat van ons team alleen de teammanager op het veld aanwezig was, bezig met het neerzetten van de hoekvlaggen. Je zou zeggen dat we hierdoor gewaarschuwd zouden moeten zijn, maar nee hoor. Terwijl Dubbeldam uitstraalde met de instelling om te winnen naar het Slobbengors gekomen te zijn, was bij ons de uitstraling meer van: “In Dubbeldam speelden we onze beste wedstrijd van het seizoen waardoor we daar voor het eerst in meer dan 20 jaar wonnen, laten we nu eens voor het tegenovergestelde gaan.”

Jan Willem viel al in dezelfde minuut uit als zijn rugnummer. Zogenaamd zomaar weer geblesseerd geraakt. Overduidelijk een gevalletje waardeloze voorbereiding. Of zag hij de afgang al aankomen en dacht hij door er snel uit te gaan na afloop te kunnen zeggen: “Ja, maar het lag niet aan mij, want toen ik eruit ging stond het nog 0 – 0.”
In de openingsfase ging het nog wel. Dubbeldam 6 stond ons veelvuldig balbezit toe. Kon ook makkelijk, want wij deden er toch niks goeds mee. In aanvallend opzicht kon Kenneth zich als enige nog wel eens onderscheiden met een naar voren gerichte actie, alleen tja, het vervolg hè?
Voetbal is op zich vrij simpel. Zodra iemand op het punt staat de bal voor het doel te gooien, dienen de spitsen en aanvallende middenvelders zich daar te melden om te kunnen scoren. Punt was alleen dat zodra Kenneth de bal voor wilde zetten, hij zich als enige in de buurt van het Dubbeldam-doel bleek te bevinden. Maar wacht eens, waar waren de andere spits en de aanvallende middenvelders dan? Maken jullie soms geen opstelling? Als teammanager maak ik elke week een opstelling die ik ophang in de kleedkamer. Waarom ik dat nog doe, is me eigenlijk een raadsel. Er is toch niemand die ernaar kijkt en als dat wel gebeurt, trekt niemand er zich iets van aan. Ook vandaag deed iedereen maar wat en liep maar in het wilde weg rond. Ik kan net zo goed geen opstelling meer maken, geen hond die het zal merken. Tegenwoordig is iedereen van tevoren met van alles en nog wat bezig – voornamelijk onzinnig gebabbel – behalve met voetbal.

Door het onsamenhangende gerommel en het niet ondersteunen van Kenneth creëerden we geen enkele kans en dan kan je toch echt niet scoren. Hoewel, de tegenstanders creëerden eveneens geen enkele kans, maar scoorden aan de lopende band omdat wij de tegenstanders weer eens de helpende hand toereikten. Een doelman die een simpele vangbal uit zijn handen liet vallen. Spelers die de bal in de voeten van Dubbeldammers schoven en vervolgens stonden toe te kijken hoe de tegenpartij de ene na de andere vuurpijl op onze goalie afvuurde zonder de om hulp roepende Gerrit bij te staan. Verdedigers die alleen op hun tegenstanders stonden te letten en niet op de bal of omgekeerd. Middenvelders die de Dubbeldammers ongehinderd naar ons doel lieten lopen. En spitsen… nou ja, op papier waren ze er. Absoluut dieptepunt was toch wel het moment dat een speler van ons de bal kreeg op een meter voor onze doellijn. Geen Dubbeldammer in de buurt. Hij had dus alle tijd om de bal rustig uit te verdedigen. In plaats daarvan schoot hij de bal in blinde paniek tegen een medespeler aan. Bij ons lagen ze vervolgens dubbel van het lachen, terwijl het spel gewoon verder ging. Dus toen dacht een Dubbeldammer: “Nou, dan zal ik de bal maar in het doel hakken.” Hetgeen geschiedde. Met zulke spelers in je team is het moeilijk punten halen.

Ondanks de ruime achterstand in de rust dachten enkele optimisten nog dat het goed zou komen. Dan heb je toch echt totaal geen verstand van voetbal. Tijdens de eerste helft geen moment behoorlijk voetbal gezien, een instelling van likmevestje en geen enkele kans. Hoe kan je dan in vredesnaam scoren. Alleen als de arbiter je een handje toesteekt en je een strafschop toekent. En verrek, dat gebeurde nog ook. Niet dat het hielp, want Johan schoot de bal keihard richting de tennisvelden. Maar eerlijk is eerlijk, Johan nam tenminste zijn verantwoordelijkheid. Niemand anders durfde.
In de tweede helft werd Wilco in de spits gezet en dat had als voordeel dat het voor Kenneth zin had om een voorzet te geven omdat er dan in elk geval iemand van ons in het strafschopgebied liep. Overigens liepen in de loop van de wedstrijd meer mensen van ons richting Dubbeldam-doel, maar als je met je handen in je zij gaat staan toekijken zodra de bal in de 16-meter komt en niet naar de bal gaat of het duel aangaat, had je je net zo goed die inspanning kunnen besparen.
In de tweede helft kregen we zowaar een kans toen Kenneth na een fraaie actie Wilco alleen voor de Dubbeldam-doelman zette. Helaas voor ons was Richard Lokenberg door ons slaapverwekkende spel niet in slaap gevallen en hield hij met een weergaloze redding Wilco van scoren af.
Het was dat in verdedigend opzicht Eric nog af en toe handelend optrad en dat de Dubbeldammers op een gegeven moment kennelijk besloten ons te sparen en genade toonden (bedankt daarvoor, mannen!), anders was het een afgang van jewelste geworden. Eindstand: 0 – 6.

Het is inmiddels wel duidelijk dat als we op deze weg voortgaan, we nooit meer punten gaan halen. Reden voor Wim om actie te ondernemen. Hij is met de KNVB in gesprek om ons in de slechtste competitie van Zuid-Nederland te krijgen. Mogelijke tegenstanders zijn: ContinuGeblesseerd 4, DeFrankG’s 6, AOW 7, AltijdStomlazarus 8, HoutenKlazen 10, KunnenNietVoetballen 9, 100meterin1minuut’12 5, HooguitMet9man 7, TonnetjeRond 4 en ScorenNooit 2. Wim heeft protest aangetekend tegen de mogelijke aanwezigheid van het tweede van ScorenNooit omdat die ploeg wel eens een doelpunt weet te maken. In plaats daarvan hoopt hij op ScorenNooit 3. Verder heeft Wim gevraagd een nieuwe spelregel in te voeren die inhoudt dat onze tegenstanders geen keeper mogen opstellen. Het is nog even afwachten of de KNVB hiermee akkoord gaat.

Na afloop waren de excuses talrijk. Het was de teammanager niet gelukt de wintersporters in de goed spelende groep van een week geleden in te passen. We speelden op een hobbelig veld, de weersomstandigheden zaten tegen en de ballen waren te hard of te zacht, terwijl Dubbeldam 6 op een biljartlaken had gevoetbald, onder ideale weersomstandigheden en met perfecte ballen. Is niet eerlijk natuurlijk. Sommigen waren opeens ziek geworden, maar hadden toch maar meegedaan. Verder hadden de tegenstanders jeugdspelers mee laten doen. Dat is gemeen. Zouden wij nooit doen natuurlijk. Die kinderen lopen veel te hard. Een week geleden gold voor ons hetzelfde en hoewel die tegenstanders net zo langzaam waren als wij, hielden zij onze jeugdspelers wel onder controle. Hoe? Nou gewoon, door zich goed op te stellen, elkaar te ondersteunen en in fysiek opzicht het duel aan te gaan. Waarom wij dat vandaag niet deden, is onbekend. Tot slot meenden sommigen dat de nederlaag het gevolg was van pure pech. Ik dacht meer aan pure onkunde.

Arie is Grensrechter, de heer W. Veldhuis sr. Supporter en Peter Bosselaar Scheidsrechter en Man van de Week. Om dat laatste te vieren gaat de heer Bosselaar komend weekend met zijn wederhelft op vakantie. Leuk hoor. Moeten wij weer op zoek naar een andere scheids.
Komende zondag komt de koploper naar ons sportcomplex. Velen riepen dat we voor een stunt gaan zorgen. Hûh?? Van de laatste 9 wedstrijden hebben we er 8 verloren. Alleen van de nummer laatst wisten te winnen. Verder is Kenneth afwezig. Dat betekent dat de enige die voorin nog wel eens wat weer te creëren, niet meedoet. Verder is het zo dat alleen de nummer laatst minder gescoord heeft dan wij. Tijdens de laatste twee wedstrijden heeft alleen Arie gescoord en hij is geblesseerd. Kortom, de kans dat we gaan scoren is miniem. Dat geldt niet voor de kans op tegentreffers. Na 16 competitieduels hebben we er al 47 achter onze oren gekregen waarvan 5 in de heenwedstrijd tegen Internos. De kans is dus aanzienlijk dat we veelvuldig moeten vissen komende zondag. Volgens enkelen was het verder zo dat we vandaag in de sterkste opstelling gespeeld zouden hebben. Hoe moet het dan wel niet worden als we in de slechtste samenstelling voetballen. Tot slot is het zo dat het een jaar of 8 geleden is dat we nog eens een puntje wisten te pakken tegen een koploper. De kans op een stunt is derhalve praktisch nul. Wel een beetje reëel blijven. Of we moeten met een instelling het veld ingaan van “We gaan vandaag stunten!!!”. Maar zoals gezegd, die instelling heb ik al geen jaren meer gezien.

In de kantine was het gelukkig weer ouderwets gezellig en dat is ook belangrijk. Frank begreep ook wel dat hij opnieuw hopeloos gefaald had, maar als goedmakertje bood hij ons een schaal friet aan. Nogmaals bedankt Frank, super!

Gerrit; Marcel, Wim (70. Frank), Eric en Jan Willem (12. Rainier); Edwin, Johan, Ramon en Luciën; Frank (46. Wilco) en Kenneth.
Scheidsrechter: Dhr. P. Bosselaar.
Grensrechter: Arie.
Toeschouwers: 26.

Commentaren zijn niet meer mogelijk.