VV Oosterhout 4 – Papendrecht 4: 9 – 1

Op de laatste zondag van het jaar tijdens de zomertijd van 2009 dienden we voor de tweede keer van het seizoen in Oosterhout aan te treden. De vorige keer was het een dikke nederlaag geworden, benieuwd wat het nu zou worden.
Rob S. had zich voorgenomen het weekend beter te beginnen dan vorige week, toen de jacht op jonge meisjes op een fiasco was uitgelopen. Hij wilde toch weer een poging wagen bij een volwassen dame. Je weet eigenlijk van te voren al dat het niets gaat worden, want hij wordt elke maand wel een paar keer gekoppeld aan iemand van het vrouwelijk geslacht en dat wordt steevast niks. Rob U. probeert Rob Sig. vooral te koppelen aan zwangere vrouwen of aan vrouwen die net een kind gekregen hebben, maar daar zit Rob S. niet op te wachten. Deze zaterdagavond leek voorspoedig te verlopen voor Rob S., hij mocht zelfs een beetje voelen, tot zijn blind-date zich tot hem richtte en vroeg: “Zeg Rob, jij wilt toch zeker ook een gezinnetje met kinderen?”. Gelijk exit blind-date. De rest van de nacht bracht hij door in de kroeg met zijn broertje en Ed Duin. Dat had je beter gelijk kunnen doen, Rob.
De zondag begon prachtig, echt heerlijk weer om te voetballen. Kenneth ziet dat tegenwoordig anders. Bij mooi weer komt hij juist niet, hij gaat dan liever op pad met zijn vriendin. Vorige week was hij in Ouddorp, nu in de Efteling. Dat leek hem wel wat gezien de goede ervaringen van Frank van twee weken terug. Hij wilde weten of hij wel met de stoomtrein mee zou kunnen, niet zeeziek zou worden in de Vliegende Hollander, wel in de Python zou durven, wel de uitgang van de doolhof snel zou kunnen vinden, maar vooral was hij benieuwd naar het Sprookjesbos, naar grootmoeder en het knibbel-knabbel-knuisje-huisje. Volgens Frank ging Kenneth alleen naar de Efteling om zijn leuter in Holle Bolle Gijs te hangen. En dan te bedenken dat in de Efteling 10 Holle Bolle Gijzen zijn en drie collega’s. Maar goed, waar voor sommigen van ons 13 keer in een jaar al veel is, draait Kenneth zoals bekend zijn hand niet om voor 13 keer op een dag, net als Frank trouwens. Frank vertelde dat hij tegenwoordig alleen nog maar een sigaret opsteekt “na afloop”, maar dat hij nog minstens een pakje per week rookt.

We speelden op het hoofdveld van VV Oosterhout. De tegenstander werd daardoor geïnspireerd, wij niet. We speelden alleen goed in de tweede kwart van de wedstrijd, toen het al 2-0 stond. We kregen toen een reeks kansen, maar wisten niet te scoren. Over de tweede helft kunnen we kort zijn: de tegenstanders waren goed, wij bar slecht, eindstand 9-1. In de voorgaande wedstrijden bleven we tot het laatste fluitsignaal strijden, ook al stonden we hopeloos achter. Nu gaven de meesten van ons helaas niet thuis. Alleen Eric vocht als een ware krijger door tot het bittere einde. Hij werd daarom, ondanks enkele foutjes, uitgeroepen tot speler van de week.
Ondanks dat bijna iedereen slecht was, was er één speler die met afstand de slechtste was. Eigenlijk hoef ik niet eens te melden wie dat was, u kunt het zo ook wel raden, dat was uiteraard voormalig hoofdklassespeler Rob U. Maar ook deze week vond Rob dat hij goed gespeeld had en fanatiek was geweest. Luister nou eens Rob, als je tegenstanders je aan alle kanten voorbij lopen zonder dat je ook maar een poging onderneemt daar iets tegen te doen omdat je met je ogen dicht van het zonnetje staat te genieten, als je directe tegenstander continu vrijstaat, twee assists geeft en twee keer scoort, dan heb je toch echt niet goed gespeeld. Maar Rob had een goed excuus: hij mocht de hele week niet van Petra, omdat hij zijn quotum voor de maand oktober al bereikt had. Hij had zich moeten beperken tot kijken en een beetje voelen. Nou Rob, weet je ook eens hoe Rob Sig. zich dag in dag uit voelt. Maar het moet gezegd: voor het eerst waren de ballen in orde en Rob U. had de waterzak gevuld én mee naar het veld genomen. En na afloop had hij de ballen en de lege waterzak keurig in de speciale tas gedaan om deze mee naar huis te nemen. Hiervoor hulde.
Twee momenten uit de tweede helft dienen nog gemeld te worden. Ten eerste is duidelijk dat Woudenberg senior en junior uitstekend met elkaar overweg kunnen. Bij 7-0 stuurde vader Herman zoon Timo uitstekend diep. Timo speelde zich knap vrij, waardoor hij alleen voor de keeper kwam te staan, deze rustig uitspeelde en de eretreffer kon aanteken. Bedankt dat je mee hebt willen doen, Timo. Ten tweede deed bij de stand van 8-1 gelegenheidskeeper Edwin “penaltykiller” Duinhouwer zijn bijnaam weer eens eer aan. Tijdens ons kampioensjaar had hij uit bij Hoeven al eens een strafschop gestopt, dat deed hij vandaag dunnetjes over. Klasse.
We eindigden de overigens opnieuw sportieve wedstrijd met 10 man omdat Frank 10 minuten voor tijd uit het veld gestapt was, volgens hem met een blessure. Hij doet dat om de zoveel tijd en heeft dan na afloop nergens last van. Wij nemen hem dan ook al jaren niet meer serieus. Nu kon Frank volgens eigen zeggen na afloop niet meer op zijn linkerbeen staan, om een minuut later opeens niet meer op zijn rechterbeen te kunnen staan. Daarom bewoog hij zich strompelend, hinkend, kruipend of op handen en voeten voort en riep hij voortdurend en luid “AU, AU, AU”. Bij elke ander zouden we dan zeer bezorgd zijn, in dit geval leidde het alleen maar tot lachsalvo’s. Vooral maatje Johan kreeg kramp in zijn kaken van het lachen. Best zielig, eigenlijk.

De wedstrijd hadden we weliswaar dik verloren, de derde helft wonnen we met overmacht. Terwijl wij nog rustig in de Oosterhoutse kantine zaten, waren de tegenstanders al in geen velden of wegen meer te zien. Zij hadden met zijn allen na afloop een paar minuten buiten de kantine gestaan en waren daarna vertrokken. Dat is dus die befaamde Brabantse gezelligheid. Frank moest overigens ook op tijd weg. In het kader van zijn Brabantse inburgeringscursus moest hij met zijn vriendin naar een blaasconcours. Je moet er maar zin in hebben. Frank had er ook eigenlijk geen zin in, maar als hij braaf mee zou gaan, zou Jules na afloop kijken of er in Frank zijn toeter nog muziek zit. Als Frank niet braaf mee zou gaan, zou ze klaarstaan met de taser. De keuze was dus snel gemaakt.
Ook Johan had niet veel zin om naar huis te gaan. Daar waar we normaal de kortste route naar huis nemen, besloot hij tot een uitgebreide, toeristische en voor hem nostalgische route door de Alblasserwaard. Hij wilde zijn passagiers Jan Willem en Rob U. eens laten zien waar hij ruim 10 jaar lang met zijn familie de zomervakanties heeft doorgebracht, namelijk op camping De Put. Deze heeft een grote speelweide, waterpartijen, tennisbanen en de voetbalvelden van VVAC liggen ernaast. Heel leuk.
Tenslotte nog dit: enkelen vinden dat twee van onze hoofdsponsors een rare naam hebben, namelijk Duinhouwer en Knipscheer. Zij komen echter niet voor in de lijst met gekste Nederlandse namen. Fokje Modder is uitgeroepen tot schaamnaam 2009, de opvolger van Stanley Messie. Voor de volledige lijst, ga naar:

http://www.3fm.nl/page/3fm09_schaamnaam

Een aanrader.

Opstelling:  Edwin; Marcel, Wim (72. Timo), Eric, Jan Willem; Rob S., Johan (55. Rob U.), Herman, Luciën; Wilco en Rob U. (46. Frank).

Commentaren zijn niet meer mogelijk.