Papendrecht 3 – HZ ’75 3: 1 – 8

Papendrecht 3 – HZ ’75 3:  1 – 8

Op zondag 29 maart, naamdag van de heilige Eustaas van Luxeuil;
201 jaar na de aanname van de Nederlandse Grondwet; 46 jaar nadat Lenny Kuhr met het lied ‘De troubadour’ samen met 3 andere deelnemers het 14e Eurovisiesongfestival won; de 91e geboortedag van de Nederlandse liedschrijver, componist, pianist en zanger Jules de Corte; twee dagen na House of the Proms in de Oostpolderhal en een dag na het Koffieconcert in De Wieken uit de serie Aangenaam Goud; tijdens het Landelijke Ligfietsweekend; bonden we op veld 4 van het Slobbengors de strijd aan met HZ ’75 3.

“Hallo Jan Willem, zondag 29-03-2015 ben ik er niet bij. Groeten Wilco.” “Jan Willem, ik ben er a.s. zondag wel bij maar heb nog te veel last van mijn bovenbeen om te spelen. Noteer mij maar als wissel c.q. noodinvaller. Met vriendelijke groet, Luciën.” “Luciën: Ik laat je zondag wel uit de basis. Dan kijken we in de loop van de wedstrijd wel of je erin komt / wilt, net zoiets als ik afgelopen zondag. Groeten, Jan Willem.” “Dag JW, voorlopig is voetballen uit den boze. Groet, Gerrit.” “Hallo Gerrit, sterkte. Groeten, Jan Willem.” “Beste JW, ik doe voorlopig niet meer mee met de wedstrijden. Ik heb te veel last van blessures en de zondagochtend wordt steeds moeilijker vanwege werk e.d. Ik meld me wel zodra het weer gaat. Groeten Patrick.”

De heer Veldhuis sr., de grote man van Zondag 3 achter de schermen, heeft de afgelopen tijd intensief overleg gehad met zijn adviseurs over de aanpak van de sportieve problemen bij Zondag 3. Het ontslag van de technische staf en de teammanager bleek financieel onhaalbaar vanwege de hoge afkoopsommen. Hij bleek nog wel een potje te hebben voor het aantrekken van nieuwe spelers. Altijd een gemakkelijke oplossing als je het niet meer weet. Allereerst ging hij op zoek naar een tweede doelman aangezien Gerrit dit seizoen niet meer in actie zal komen. De heer Veldhuis sr. kwam terecht bij de penningmeester van onze Supportersvereniging, de heer Frank L. Het waren overigens moeizame onderhandelingen.
Frank L.: “Oh ja, we moeten het nog wel over tekengeld hebben maar daar komen we wel uit. 🙂 .” “Hoi Frank, ik hoop je niet op kosten te jagen, maar je moet naast een recente pasfoto liefst € 7,60 meenemen: € 2,60 voor de spelerspas en € 5,00 inschrijvingskosten. Ik hoop dat je dat kunt ophoesten van je salaris. Wat het tekengeld betreft: we zullen met de pet rondgaan. En anders kan Luciën wel voor een mooi trainingspak zorgen of zo.” Frank L.: “Toe maar en wij maar actie voeren voor een beter salaris. Maar gaat nog wel lukken. Trainingspak is nooit weg 🙂 .”
De onderhandelingen zijn gelukkig met succes afgerond, waardoor we vanaf 1 april over een tweede doelman beschikken. Tijdens de zomerstop zullen speciale wedstrijden ingelast worden om te kijken wie volgend seizoen eerste en wie tweede keeper gaat worden. Een optie is om de ene doelman de competitiewedstrijden te laten spelen en de andere de beker-, vriendschappelijke en internationale duels.
Frank L. blijkt overigens de e-mails van de teammanager in zijn spambox te laten verdwijnen. Geen beste beurt van onze nieuwe doelman. Het aantrekken van Frank L. betekent wel dat de gemiddelde leeftijd van ons team flink de hoogte ingaat. Om die wat naar beneden te krijgen werd een jonge veldspeler aangetrokken in de persoon van Kevin. Welkom bij onze ploeg, heren. Hierdoor werd Wim wel onder grote druk gezet. Het betekende namelijk dat hij gedwongen werd om een touwtje in het voetbalbroekje met nummer 18 te doen.
“Hallo allemaal, zondag doet een nieuw lid mee genaamd Kevin Bakker. Arie: neem jij voor hem voetbalshirt nummer 18 mee plus de bijbehorende voetbalkousen? Wim: neem jij voor Kevin voetbalbroekje nummer 18 mee? Wim berichtte: “Ik ben erbij Jan Willem en neem de broekjes mee met touwtje!” “Hoi JW, shirt en sokken neem ik mee. Ik ben fit voor 90 minuten. Gr, Arie.”

Op het laatst werd het nog krap. Eerste meldde Ramon: “Ik ben volledig hersteld!”, maar op zaterdagmiddag mailde hij: “Hoi JW, ik loop al een tijdje te tobben met mijn rug. Vanmiddag ben ik er weer doorheen gegaan. Helaas moet ik me voor morgen dus afmelden. Ik houd je op de hoogte van verdere ontwikkelingen. Grt, Ramon.”
Hallo allemaal, nadat Gerrit, Gerardo, Herman, Kenneth, Edwin, Patrick en Wilco aangegeven hadden niet mee te doen, heeft nu ook Ramon afgezegd met rugklachten. Van de andere mensen die ziek of geblesseerd waren (Marcel, Rob U.) heb ik niets meer gehoord. Ik ga er voorlopig maar vanuit dat ze gewoon kunnen spelen. Het betekent dat we net als vorige week 13 man hebben, dat is inclusief de licht geblesseerde Wim (hamstrings), Luciën (hij komt gelukkig wel en is beschikbaar als noodinvaller), Eric (storingsdienst) en mezelf (niet helemaal fit, maar ik ga wel starten). Groeten, Jan Willem.” “JW, ben er morgen bij. Groet, Marcel.” “Rob komt gewoon spelen morgen! Succes morgen, Groetjes Petra.”

Wim schreef op 29-03-2015 om 07:15 uur: “Het gaat door.”
Niemand van ons was vergeten de klok een uur vooruit te zetten. Iedereen was op tijd voor een goede warming-up. Dat viel dan weer mee. Bij de tegenstanders waren kennelijk enkelen vergeten dat het zomertijd geworden was, waardoor zij aan de late kant waren. Gelukkig voor ons waren zij in het eerste deel van de wedstrijd dan ook niet erg wakker, iets waar wij volop van profiteerden door het initiatief naar ons toe te trekken. Dit leidde tot de 1 – 0 van Johan die met een afstandspegel in de rechter kruising de openingstreffer liet aantekenen. Pas het eerste doelpunt dit seizoen van de normaal zo trefzekere middenvelder.
Na zijn goal liep Johan juichend naar de zijlijn, vroeg aan een ballenjongen om een bal, deed de voetbal onder zijn shirt, liep naar één van de vele camera’s en ging demonstratief in de camera staan kijken met zijn duim in zijn mond. In de roddelbladen lezen we binnenkort ongetwijfeld over de achtergronden van die actie.
Voor het eerst sinds tijden konden de belangstellenden weer eens genieten van een ouderwetse rush van achteruit van onze linksback. Iedereen kon zien dat de rechtsback van de tegenpartij een pass wilde geven op de rechtshalf, die op dat moment niet goed stond op te letten en tijdens een situatie waarbij de tegenstanders niet goed gepositioneerd stonden. Een ideaal scenario dus op een goede mogelijkheid. Rob U. stond ongeveer een meter van zijn directe tegenstander. Het was dus eigenlijk zijn taak die aanval op te zetten. Het was echter vanaf de eerste minuut duidelijk dat Rob U. ook vandaag weer niet van plan was zich ook maar één keer in te spannen en het duel met een tegenstander aan te gaan. Daarom deed Jan Willem dat maar, hoewel hij 15 meter van de situatie verwijderd was. Hij pikte de bal van de voet van de Brabantse rechtshalf af, passeerde enkele tegenstanders en ging langs de linker zijlijn op weg naar de achterlijn. Onderweg wist de rechtsback van HZ’75 de bal af te pakken, maar evenzo vele keren wist Jan Willem de bal te heroveren en kon uiteindelijk vanaf de achterlijn een fraaie voorzet produceren. Om vervolgens tot zijn verbijstering te constateren dat de enkeling die mee naar voren gelopen was, niet op de voorzet reageerde. Het was al weer enige jaren geleden dat Jan Willem op deze wijze naar voren gestormd was en kennelijk had niemand van ons er rekening mee gehouden dat hij een voorzet zou afleveren. Leuk hoor.

Na de openingstreffer waren we overduidelijk de betere ploeg en het leek wachten op de 2 – 0. Maar zoals zo vaak werden we overmoedig op het moment dat we de bovenliggende partij waren. Iedereen rende blind naar voren en de verdediging werd verwaarloosd. De tegenstanders maakten hier genadeloos gebruik van door na twee counters fraai te scoren: 1 – 2. We lieten ons niet ontmoedigen en gingen op jacht naar de gelijkmaker. Een prima schot van Frank ging via een been van een Brabantse verdediger net naast. Na een hard genomen vrije trap van Frank ontstond een scrimmage voor het doel van HZ’75 3. Voor ons doel zou dat tot een treffer geleid hebben, maar wij slagen in een dergelijke situatie er niet in om te scoren. Opnieuw ontbrak bij ons de wil om echt te willen winnen. Bij de tegenstander was dat echter niet het geval. Vlak voor rust kregen ze hun derde mogelijkheid en wederom was het raak: 1 – 3, tevens de ruststand.
Na de rust gingen we aanvankelijk verwoed op jacht naar een beter resultaat. Jan Willem zette met een prachtige dieptepass Frank in scoringspositie, maar zijn schot werd gestopt door de HZ-goalie. Arie kreeg tot drie keer toe een uitstekende scoringskans, maar hij faalde telkenmale.
Nee, dan de tegenstanders. Zij kregen maar iets meer kansen dan wij, maar scoorden aan de lopende band. Waarom? Nou gewoon, omdat zij, zodra zij een mogelijkheid zagen, direct en met veel overtuiging voor hun kans gingen, terwijl dat bij ons halfzacht of niet gebeurde. Daar kwam nog bij dat ons prima positiespel uit de eerste helft tijdens het grootste deel van het tweede bedrijf volledig weg was. Een deel van ons team haalde een behoorlijk niveau en deed zijn best, terwijl het andere deel door elke ondergrens heen zakte. Terwijl bij de tegenstanders iedereen zich 90 minuten lang inzette voor een goed resultaat, werden de goedwillenden aan onze kant nadrukkelijk in de steek gelaten door de anderen die werkelijk abominabel slecht waren, eindstand: 1 – 8. En dat tegen een ploeg uit het rechterrijtje die maar twee plaatsen boven ons op de ranglijst staat. Als het zo doorgaat, kunnen we binnenkort een nederlaag met dubbele cijfers verwachten.

De schuld voor de ruime nederlaag werd door de aanvallers bij de verdedigers gelegd. Nu stond de verdediging inderdaad enkele keren nadrukkelijk te schutteren en waren enkele tegentreffers het gevolg van geblunder, maar ik wil hier toch wel wat aan toevoegen. Zo is het bijzonder lastig als verdediger om gemotiveerd en actief te blijven als enkelen voortdurend van afstand staan toe te kijken en de situatie van commentaar voorzien in plaats van de helpende hand toe te steken wanneer de verdediging in ondertal is. Als het open huis is achterin doordat de meerderheid niets meer doet, is het voor die enkeling die zich nog wel wil inspannen op een gegeven moment niet meer aan te lopen met vele tegentreffers tot gevolg.
Kennelijk heeft niet iedereen het begrepen, maar voetbal is een teamsport en dat betekent dat je elkaar dient te ondersteunen. Dat begint al bij de aanvallers. Als de tegenstanders aan het opbouwen zijn, hoeven de spitsen echt geen 90 minuten lang te storen, maar zij kunnen wel door de juiste positie in te nemen, de opbouw bemoeilijken. En als wij in de aanval zijn, de verdedigers aansluiten en een spits in kansrijke positie de bal heeft, moet hij naar het vijandelijke doel toe draaien en voor zijn kans gaan. Dat doen aanvallers van tegenstanders ook altijd, dus waarom de onze niet? En een spits moet al helemaal niet opeens de bal keihard naar onze helft toe schieten in de voeten van een tegenstander die vervolgens eenvoudig een counter kan opzetten waaruit gescoord kan worden, omdat het voor de verdedigers gewoonweg niet meer mogelijk is de compleet onverwachte, onnodige en door een spits van ons ingeleide tegenaanval te onderbreken. En dan moet die spits al helemaal niet een grote mond opzetten en de schuld in de schoenen van de verdediger schuiven.

Het gepruts van de spitsen en de verdedigers haalde het echter niet bij het werkelijk erbarmelijke optreden van enkele middenvelders. Het is geloof ik al tig keer gezegd, maar enkelen blijven maar die plank voor hun kop houden, dus roep ik het nog maar weer eens:

GA DE DUELS NOU EENS AAN EN VERDEDIG NOU EENS EEN KEER MEEEHEEEE.

Dus als je links- of rechtshalf staat, ondersteun nou eens je back. Scheid er nou eens mee uit om met je krachten te smijten als wij in de aanval zijn om vervolgens te vermoeid te zijn om mee terug te lopen. Verdeel je krachten nou eens. Dus als het merendeel van ons al in de aanval is en voor de bal loopt, stop nou eens met ook naar voren te hollen. Dat heeft toch geen enkele zin. Het wordt dan zo vol voorin, dat je toch niet aanspeelbaar bent en we toch niet kunnen scoren. Kijk nou eens een keer om je heen en schat de situatie nou eens goed in. Neem nou bijvoorbeeld eens een plek centraal op het veld in, zodat je aanspeelbaar bent. En als onze aanval afgeslagen is, sta je daar goed gepositioneerd om de counter te kunnen onderbreken of ophouden. En ook deze keer werd gezeurd over het feit dat de gemiddelde leeftijd van de tegenstander aanzienlijk lager was dan die van ons. Nou en? Met een beetje goed positiespel en de juiste momenten kiezen hoeft dat geen enkel probleem te zijn. Het was dezelfde ploeg als uit de heenwedstrijd en die verloren we nipt en onverdiend met 2 – 1. Helaas heeft menig minipupil meer voetbalinzicht dan een flink deel van de spelers van Zondag 3 en zeker meer dan een bepaalde, voormalige Hoofdklassevoetballer. Sinds zijn terugkeer is het gemiddeld aantal tegentreffers meer dan verdubbeld. Kan geen toeval zijn, lijkt me. Ik had me voorgenomen er niets meer over te zeggen, maar als je roept wel lekker bezig geweest te zijn terwijl je van de eerste tot de laatste seconde geen enkele positieve bijdrage aan ons spel geleverd heb, dan begrijp je er werkelijk niets van. Dus nog maar weer eens keer voor die personen met een balk in hun oog:

VOETBAL IS EEN TEAMSPORT!!!!!

Maar wat het belangrijkste was: we speelden vandaag tegen een uiterst correcte en sportieve tegenstander en met een uitstekend arbitraal trio. En voor zover er nog plooien waren uit de heenwedstrijd, werden die plat gestreken. Super mannen, klasse en bedankt voor de leuke wedstrijd. Eric is Aanvoerder, Luciën Grensrechter en Invaller, Peter Bosselaar Arbiter en Johan Doelpuntenmaker en Speler van de Week. Het aantal supporters was dit keer minimaal. De meesten kwamen niet veel verder dan de ingang van het Slobbengors (zie foto).

Het werkelijk schrijnend gebrek aan ook maar enige vorm van interesse bleek wel uit het feit dat het merendeel na afloop eenvoudigweg geen flauw benul had wie de tegenstander van vandaag nou eigenlijk was. Met zo’n volkomen gebrek aan beleving is het niet gek dat we geen punten meer pakken. Het zegt ook alles dat menigeen zich na het ter tafel verschijnen van de wekelijkse schaal patat meer inspande dan tijdens de wedstrijd. Zagen we tijdens het voetballen maar een fractie van de gretigheid waarmee de mensen zich op de frietjes stortten, dan zouden we om het kampioenschap meedraaien.

Eén antwoord op “Papendrecht 3 – HZ ’75 3: 1 – 8”

  1. Rene van der Gijp schreef:

    Maakt toch niet uit man, 8-1 verliezen. Is toch leuk joh, beetje in de regen lopen, hamstringetjes scheuren, over balletje heen duiken, voor open doel missen. Geeft niks man. Anders zit je de hele dag bij je schoonouders koffie te drinken. Ken je beter biertje met frites nemen toch, is toch lachen man, hahahahaha.