Raamsdonk 4 – Papendrecht 2: 4 – 0

Raamsdonk 4 – Papendrecht 2:  4 – 0

Op zondag 8 november, naamdag van de heilige Johannes Duns Scotus; 120 jaar nadat Wilhelm Conrad Röntgen röntgenstraling ontdekte; de 359e geboortedag van de Britse astronoom Edmond Halley; de 168e geboortedag van de Ierse schrijver Abraham Stoker; de 159e geboortedag van de Zweedse natuurkundige Johannes Robert Rydberg; de 131e geboortedag van de Zwitserse psychater Hermann Rorschach; de 357e sterfdag van de Nederlandse Zeeheld Witte Corneliszoon de With; reden we naar sportpark Den Uilendonck in Raamsdonk, gemeente Geertruidenberg.

Aanvankelijk viel het mee met de afmeldingen. Rob U. op 1 november: “JW… vergeten te melden, maar kan volgende week niet meedoen.. Durf het haast niet te zeggen, maar heb hetzelfde als Johan vandaag heeft….een familiedag…Rob 2.” “Hallo JW, knie is nog dik. Ben bij de dokter geweest, die denkt aan een verstuiking van de knie, opgerekte banden. Ik moet maandag terug voor verdere test. Loop nu op krukken. Kan voorlopig niet voetballen. Groet, Marcel.” “Hi, zondag ben ik er niet. M’n knie is nog niet voldoende hersteld om zondag te spelen, meld me bij dezen af. Kind regards, Rainier.”
Het betekende dat we op zaterdag aan het begin van de middag nog liefst 17 man hadden. Jan Willem was de vrijdagavondtraining niet helemaal goed doorgekomen. Hij was niet af te stoppen voor de tegenpartij en om dat een halt toe te roepen was Addy vd K. op zijn linkervoet gaan staan. De kleine teen van zijn linkervoet was daardoor zo opgezwollen dat hij zijn linkervoet slechts met moeite in een schoen gepropt kreeg. Het leek Jan Willem daarom zinvol om thuis te blijven. Maar ja, 17 man op zaterdagmiddag, dat zegt niks bij Zondag 2 natuurlijk. Dan komt de mailtjesstroom pas op gang. Ramon: “Tot mijn spijt moet ik morgen ook aan mij voorbij laten gaan. De nederlaag van vorige week heeft toch meer impact gehad dan ik had verwacht.” Rutger: “Hoi Jan Willem, ik moet me voor morgen helaas ziek afmelden … buikgriep. Succes.” Daarop reageerde Jan Willem met: “Oké, dan kom ik toch. Ik begin met vlaggen. Met mij hebben we er 15. Eric haalt mij op. Heeft iedereen zijn vervoer geregeld? Groeten, Jan Willem.” Rob S.: “Goed idee. JW. Ik ben ook geen zekerheidje. Moet mezelf nog testen morgen.”

Niet iedereen kon geloven dat we een week terug ruim gewonnen hadden. Antony: “We hadden toch gewonnen vorige week?” “Dat klopt Antony. Met 1-6 van de onderste die tot nu toe alles verloren heeft. Tot morgen. Groeten, Jan Willem.” Antony: “Lekker bezig mannen, ben benieuwd naar morgen. Tot morgen.” Tja, de ene wedstrijd is de andere niet natuurlijk. De fans hadden er in elk geval na het afmelden van Rutger en Ramon totaal geen vertrouwen in. De supportersbussen stonden tevergeefs op mensen te wachten en konden linea recta terug naar de remise. Iets waar wij vandaag voor zouden tekenen.

Acht jaar geleden, om precies te zijn op zondag 16 december 2007, hadden we voor het laatst in Raamsdonk gespeeld. Het was om meerdere redenen een legendarische dag. Om te beginnen, ik citeer uit het wedstrijdverslag van Eric H. dat gewoon op deze website te vinden is: “Voor het eerst in zijn voetbalcarrière moest Wim Veldhuis voor straf 5 minuten toekijken vanaf de zijlijn, na een onschuldige actie op een tegenstander, om de gelijkmaker te voorkomen.”
In de nacht van zaterdag 15 op zondag 16 december 2007 had het ’s nachts stevig gevroren. Toen wij ons gingen warmlopen op het tweede veld van sportpark Den Uilendonck bleek dat totaal onbespeelbaar te zijn. De ondergrond was knalhard en enorm hobbelig, levensgevaarlijk om op te spelen. Het hoofdveld lag er iets minder slecht bij, maar ook daarop was voetballen onverantwoord. De twee teams die daar zouden moeten spelen, weigerden daarom om te gaan voetballen en uiteindelijk besloot de leidsman om de wedstrijd niet door te laten gaan. Voor onze scheidsrechter het sein om ons naar het hoofdveld te dirigeren en ondanks hevige protesten van ons ging de wedstrijd gewoon door. Uiteindelijk wonnen we, lang vervlogen tijden dus. Ik citeer wederom uit het wedstrijdverslag: “Na doelpunten van Frank Glimmerveen (2x) en Ed Duinhouwer was het uiteindelijk Johan Keizer die voor de knock-out zorgde. Einduitslag: 2 – 4.” Dus Johan en Edwin, jullie konden het je niet herinneren, maar jullie zijn toch echt eerder in Raamsdonk geweest.

Ons bezoek aan Raamsdonk in 2007 was vooral legendarisch omdat Roland Driece ruim drie kwartier te laat kwam aanzetten. Zijn excuus: “Ik kon heel Raamsdonk niet vinden, ik zat in het verkeerde Raamsdonk.” Bijzonder vreemde smoes aangezien er maar één Raamsdonk is. Jan Willem greep die anekdote aan om eenieder erop te wijzen zich goed voor te bereiden en van tevoren te kijken waar we naartoe zouden moeten. Dat kan bijvoorbeeld heel simpel door op onze prachtige, door Kenneth gebouwde, website naar het ‘Programma’ te gaan en de desbetreffende wedstrijd aan te klikken. Bij ‘Locatie’ staat het adres van het sportpark plus een kaartje waar het ligt. Makkelijk. Een paar minuten werk en dan weet je gelijk waar je moet zijn. Heel handig gedaan van Kenneth. Jan Willem had dat uiteraard gedaan en reed daarom samen met chauffeur Eric zonder navigatieapparatuur zonder problemen in één keer naar Raamsdonk toe. Al moet gezegd dat het in Raamsdonk even fout ging. Door de mist kwamen ze op de parkeerplaats van de begraafplaats terecht, maar uiteindelijk waren ze prima op tijd in kleedkamer 5 van sportpark Den Uilendonck. Net als 9 anderen. “9 anderen?”, horen wij u denken. Ja inderdaad, 9 anderen. Johan met passagiers Antony, Kevin en Kenneth was in geen velden of wegen te bekennen. “Maar wacht eens even”, horen wij u denken. “Kenneth, dat is toch die man die op de website voor die handige landkaarten heeft gezorgd waardoor je heel simpel je bestemming kunt vinden?” Inderdaad, dat klopt. Maar kennelijk kijkt hij er zelf niet naar.
Pas toen de scheidsrechter om 10 uur naar de middenstip liep, kwamen de laatkomers aanzetten. De smoes van Johan? Een oud navigatiesysteem waardoor ze op een doorlopende weg waren beland. Op zich toepasselijk want Johans passagiers bleken tijdens de wedstrijd ook op een doodlopende weg te zitten. Hé Johan, je kan tijdens het autorijden ook gewoon op de verkeersborden kijken. Eric en ik waren ook gewoon de borden ‘Sportpark’ gevolgd en als er een verkeersbord L8 (101a) langs de weg stond, dan reed Eric die weg niet in. Dat deed hij pas toen we vlakbij onze bestemming waren.

Verkeersbord Doodlopende Weg
Speciaal voor Johan: Verkeersbord Doodlopende Weg

Gelukkig voor de laatkomers begon de scheidsrechter op het hoofdveld met de verplichte pasjescontrole. Daardoor konden ze zich alsnog een paar minuten warmlopen. Helaas voor ons was dat voor Kenneth kennelijk tekort om warm te draaien.
Het eerste half uur golfde het spel op en neer. Beide defensies begonnen niet sterk wat voor ons tot enkele flinke mogelijkheden leidde waaronder twee 100%-kansen. De tegenpartij kreeg slechts 1 kans. Dit leidde tot een tussenstand van 2 – 0. Niet bepaald verrassend voor de Zondag2-watchers.
Al na een halve minuut schoof een Raamsdonk-verdediger de bal in de voeten van Kenneth die rechtsom de keeper ging. Het leidde echter niet tot een succesvolle afronding. Tien minuten later gebeurde precies hetzelfde. Dit keer besloot Kenneth alleen voor de doelman van de gastheren gelijk met rechts uit te halen, maar de bal ging ruim naast. Op dat moment was Raamsdonk 4 nog geen enkele keer dreigend geweest, maar het stond al wel 1 – 0.
Onderweg hadden Eric en Jan Willem een geanimeerd gesprek over de onbegrijpelijke eigen doelpunten van de laatste weken, waarbij Veltman en Van Beek een hoofdrol speelden. Vooral de vijfde en laatste eigen goal van de Feyenoorder was onbegrijpelijk. Terwijl er niemand in de buurt was, schoot hij in pure paniek de bal in eigen doel. “Ervaring, hè!”, zei Eric. U kunt wel raden wat er gebeurde toen een Raamsdonker de bal vanaf onze rechterkant voorzette, terwijl er geen Raamsdonker in de buurt van ons doel te bekennen was: Eric besloot al zijn ervaring in de strijd te gooien: 1 – 0.
Pas halverwege de eerste helft kwam er voor het eerst een Raamsdonker in schietpositie. Het was nog een bijzonder lastige kans met een woud van mensen voor zich, het was lang niet zo’n eenvoudige kans als die van Kenneth, maar het betekende wel 2 – 0. Gelijk voor Kevin het bekende sein om de zijlijn op te zoeken waardoor Herman koud het veld in moest, hetgeen hem in de tweede helft nog zou opbreken.
In de slotfase van de eerste helft besloten de gastheren het tempo op te schroeven en nog meer de aanval op te zoeken teneinde de wedstrijd al voor rust te beslissen. Ze toonden zich fitter, beter en feller dan wij. Bij onze schaarse uitvallen ontbrak de aansluiting volledig waardoor ons spitsenduo steeds tegenover een overmacht stond en waardoor we aanvallend onmachtig waren. We konden ons nauwelijks onder de druk ontworstelen. Het uitvallen van Arie, waardoor we de opstelling opnieuw moesten omgooien, hielp daar niet bij. De derde tegentreffer was een kwestie van tijd en die viel dan ook. Jan Willem toonde zich nog optimistisch en riep: “Kom op mannen, De Graafschap wist tegen PSV ook van een 3 – 0 achterstand terug te komen.” Dit tot grote hilariteit van de bank en supporters van Raamsdonk.

We waren met 15 man, maar in de rust waren de wissels al op. Rob S. bleek helemaal het veld niet in te kunnen en bij Alex begon zijn achillespees weer op te spelen. Het belette ons niet om met een aanvallende opstelling de wei in te gaan. De strategie kon volledig de prullenbak in na de 4 – 0 en het uitvallen van Herman, waardoor we met zijn tienen de partij moesten volmaken. Vaak is dat voor sommigen het sein om er dan maar helemaal de brui aan te geven met een monsterscore tot gevolg. Het positieve van vandaag was echter dat iedereen bij ons bleef knokken. Enkelen zaten totaal niet in de wedstrijd, maar dat belette ze niet om te blijven werken. Echt klasse, mannen. Hierdoor bleef het bij 4 – 0, al dient hier onmiddellijk bij gezegd te worden dat uitblinkers Frank L. en Luciën, respectievelijk Doelman en Speler van de Week, hierin een belangrijk aandeel hadden. Arie is Grensrechter van de Week. Het was overigens wederom een ontzettend leuke wedstrijd tegen een uiterst sportieve tegenstander en met een uitstekend arbitraal trio. Bedankt allemaal.
Normaal zijn we bijzonder sterk tijdens de Derde Helft, maar ook deze ging verloren. De kantine van Raamsdonk kende overigens een kinderhoekje. Goed idee voor onze eigen kantine.
Rob S. blijkt toch echt volledig verloren te zijn. In het verleden kon hij zelf zijn eigen auto uitkiezen en reed hij een stoere mannenbak. Tegenwoordig heeft hij niets meer te vertellen en bezit hij daarom een gezinswagen. Gezien de grootte ervan is gezinsuitbreiding aanstaande. Rob S. ontkent dit overigens ten stelligste. We zullen meer weten over 9 maanden.

Opstelling: Frank L; Wim, Luciën, Edwin en Eric; Alex (46. Jan Willem), Johan, Arie (34. Antony) en Kevin (23. Herman); Wilco en Kenneth.
Grensrechter eerste helft: Jan Willem.
Grensrechter tweede helft: Arie.
Toeschouwers: 21.

Commentaren zijn niet meer mogelijk.