VVR 6 – Papendrecht 2: 2 – 4

VVR 6 – Papendrecht 2:  2 – 4

Op zondag 25 september; naamdag van de heilige Firmius de Oude; de dag waarop de Mat’64, het elektrische treinstelmaterieel dat ook bekend staat als de ‘apekop’, met een groep genodigden zijn allerlaatste ritje reed van Maastricht naar het Spoorwegmuseum in Utrecht; 54 jaar nadat in Algerije de onafhankelijke republiek werd uitgeroepen; 60 jaar na de ingebruikname van de eerste trans-Atlantische telefoonkabel;
de 73e sterfdag van de Oostenrijks-Nederlandse natuurkundige
Paul Ehrenfest; de 46e sterfdag van de Duits-Amerikaanse schrijver Erich Maria Remarque; de 55e verjaardag van de vooral bij Kenneth bekende Heather Locklear; reden we naar Rijsbergen voor de eerste uitwedstrijd van het seizoen.

Op het veld maakt Frank G. al jaren weinig meer klaar, daarbuiten des te meer. Afgelopen week stond een paginagroot interview met onze regionale modekoning in het Papendrechts Nieuwsblad.
“Beste JWDM, welk tenue spelen we? Dan kan ik dat namelijk doorgeven aan de strijkvrouw. Gr Johan.” “VVR speelt in blauwe shirts en witte broeken. Ik zou daarom zeggen gewoon in het rood-zwart spelen. Groeten, JWDM.”

Een week geleden hadden we zowat twee kleedkamers nodig om alle aanwezigen te huisvesten. Maar zie, een thuisnederlaag later en we hadden maar net genoeg man. Opeens was iedereen ziek, zwak, misselijk en geblesseerd. Het lijkt wel een lager pupillenteam. Onze doelman hoefde afgelopen zondag maar vijf keer in actie te komen, namelijk toen hij de bal uit het doel moest halen. Desondanks meldde hij: “JW, ik heb aan de wedstrijd van afgelopen zondag een gekneusde rib overgehouden. Ik wil me dus afmelden voor a.s. zondag. Gr FrankL.” Hoe hij dat voor elkaar gekregen heeft, geen idee. Ramon: “Heren, ik heb nog te veel last van mijn ondefinieerbare blessure en moet helaas afzeggen voor zondag. Grt, Ronaldinho.”
Vorige week was tijdens de eerste helft al duidelijk dat Kenneth zoveel last had van zijn vaste vriend Achilles zoals hij het zelf omschrijft, dat het onverantwoord zou zijn om de tweede helft te starten. Dit zei de teammanager dan ook en wilde Kenneth ernaast zetten. Meneertje eigenwijs wilde desondanks per se geen wissel, daarin gesteund door onze leider, ondanks dat Kenneth nauwelijks kon lopen en daardoor nog geen bal had geraakt. Met als gevolg dat Kenneth de komende weken niet kan spelen. Dom dom dom, eigen schuld dikke bult.

Daarna volgde nog een hele reeks afmeldingen waardoor we nog maar 13 man over hadden. Waaronder de niet geheel fitte Wim en Marcel (“Weer fit genoeg voor zondag, … hoop ik. Groet, Marcel”), Jan Willem, die nog steeds herstellende is van een hersenschudding, en Eric, die ziek geweest was en daarom maar kort zou kunnen mee voetballen. Om genoeg veldspelers te hebben, begonnen we met Eric als doelman.
Dit seizoen hebben Jan Willem, Eric en Herman nog niet kunnen voetballen. Daarom was het steeds een heel gedoe om een linksback te vinden. Vorige week mochten Rob U. en Edwin het op die plek proberen, maar zij bakten er werkelijk helemaal niks van. Een onderschatte positie, die van linksback. Alleen de echten kunnen daar excelleren. Deze keer was Wim linkerverdediger. Een absolute openbaring.

Wim had vorige week de opstelling gemaakt, hetgeen een belangrijke reden voor de nederlaag was. Daarom had de teammanager het maar weer zelf gedaan en dat was direct terug te zien op het veld. Op veld C van sportpark De Laguiten begonnen we furieus. De meesten hadden nog geen bal geraakt toen we al op 0 – 1 kwamen. Na prachtig combinatievoetbal vond Rutger Frank G. even buiten het strafschopgebied, rechts naast de halve cirkel. Met een droge knal in de linker benedenhoek opende Frank de score. Een paar minuten later was het echter alweer gelijk. Na een Brabantse aanval kwam de bal op onze rechterpaal. We kregen de bal niet weg, waarna een VVR-speler een nieuwe kans kreeg die er wel inging: 1 – 1.

De vele toeschouwers kregen een waar spektakel voorgeschoteld, met aan beide kanten prima voetbal. Na een half uur kon Wilco na een actie uithalen vanaf 20 meter, maar zijn schot viel in de handen van de VVR-goalie. Niet veel later kregen we vanaf onze linkerkant een hoekschop. De bal werd prima voorgebracht door Frank G. Rutger kreeg de eerste schietkans, maar die smoorde in een woud van benen. De rebound van Rob U. werd van de doellijn gehaald. Vervolgens kon Wilco naar de rechterhoek koppen. Daar stond een Brabander die zich echter liet verrassen door de laagstaande zon en door de verraderlijke curve die Wilco aan de bal had meegegeven. Via het hoofd van de VVR-verdediger verdween de bal in het doel, rust: 1 – 2.

Ook na de rust was smullen geblazen voor de voetballiefhebber. De gastheren begonnen fel aan het tweede bedrijf. In de eerste minuten kwamen we enkele keren goed weg, mede dankzij sterk optreden van Eric. Daarna wisten we VVR van ons doel te houden en kwamen we er enkele keren uitstekend uit, rekenend op de snelheid van onze jonge spitsen Wilco en Antony. Ze kregen de nodige mogelijkheden, maar die gingen er niet in.
Na ruim een uur voetballen moesten we even gas terugnemen. Door het hoge tempo en de brandende zon begon bij de nodige spelers de tank wat leeg te raken. Om ook in de slotfase krachten over te houden, lieten we ons iets verder terugzakken. Het gevolg was wel dat we niet meer aan aanvallen toekwamen en we VVR de mogelijkheid gaven in de buurt van onze goal te komen. We leken het goed onder controle te hebben, tot van onze linkerkant een bal voor het doel werd gezet.
Bij Marcel schoot in een flits door zijn hoofd dat hij ondanks verwoede pogingen nog nooit de Tikkie-Terug-Bokaal gewonnen heeft, zelfs niet in ons kampioensjaar toen hij tijdens onze kampioenswedstrijd de score geopend had met een werkelijk fantastisch eigen doelpunt van ruim 35 meter. Om zijn kansen dit jaar gaaf te houden, ramde hij de bal tegen de touwen, wat niet alleen de 2 – 2 betekende, maar hem tevens de leiding bezorgde in de strijd om de Tikkie-Terug-Bokaal 2016/2017.

Na de gelijkmaker hadden de gastheren enige tijd het betere van het spel en meer balbezit dan wij. De Papendrecht-fans waren bang dat ze van het momentum gebruiken zouden maken en zouden doordrukken en dat wij zouden instorten. Maar niets van dat alles. Na ruim 70 minuten mocht Eric in zijn strafschopgebied een vrije trap nemen. Hij verstuurde een fantastische bal op Wilco die op de linkerkant de diepte ingegaan was. Hij gaf de bal op Antony die op rechts mee gesprint was. Alleen voor de VVR-doelman bewaarde Antony de rust en schoof de bal beheerst in de verre hoek. Niet veel later werd Wilco opnieuw diep gestuurd. Ook hij bleef koel alleen voor de VVR-goalie en schoot de bal in de rechter bovenhoek: 2 – 4.

In de slotfase kregen we nog te maken met de nodige fysieke tegenslagen. Rob U. ging tot tweemaal toe door zijn enkel, maar verbeet de pijn en maakte de 90 minuten vol. Marcel kreeg zoveel last van zijn enkel, dat hij eruit moest. Frank G. nam zijn plaats in. Desondanks speelden we de wedstrijd zonder problemen uit. Toen de uitstekend fluitende arbiter voor het laatst op zijn fluitje blies, hadden we de eerste drie punten van het seizoen in de knip, eindstand: 2 – 4.
Vorige week, toen Edwin en Rob S. meededen, leek het af en toe helemaal nergens op. Maar zodra ze er niet zijn, spelen we de sterren van de hemel. Het lijkt me duidelijk wie de komende weken op wisselbeurten kunnen rekenen.
Het hele team is dit keer Man van de Week. Vandaag was duidelijk sprake van een ongekende teamprestatie. De posities waren voortdurend goed bezet, we bleven in de organisatie spelen en de spelers ondersteunden elkaar van begin tot eind. We coachten elkaar op een uitstekende manier en de goede opmerkingen werden nog opgevolgd ook. Zodra de tegenstanders gevaarlijk dreigden te worden, werd kort gedekt en continu werd rugdekking verleend. Kortom, niets dan lof voor onze inzet en ons spel.

De dag was dubbel geslaagd omdat Luciën ons van nieuwe voetbaltassen voorzag. Geweldig bedankt weer Luciën. Een Dordtenaar was zo blij met zijn nieuwe voetbaltas, dat hij zijn spullen gelijk in de nieuwe tas deed en zijn oude op het sportpark achterliet. Die Dordtenaar was sowieso goed bezig, want hij begon na binnenkomst in kleedkamer 2 met het breien van een bruine trui zonder dat dat zijn sporen naliet. Wie doet hem dat na.
De echtgenote en zoon van Rainier zijn de Supporters van de Week. Mevrouw W. vertrok tegelijkertijd met Rob U. Rainier vertrouwde dat niet erg want hij liep mee tot aan de parkeerplaats. Lijkt mij in dit geval wat overbodig. Als het nou Kenneth geweest was…
Normaal kan uw verslaggever uitgebreid verslag doen van de derde helft. Vanwege zijn trieste leven heeft hij meestal toch niets te doen, zodat hij tot het einde blijft. Deze keer echter een snelle terugkeer vanwege drukke activiteiten. Niemand die dat geloofde. Begrijpelijk.
Luciën heeft uiteraard de snelste auto, maar onze Dordtenaar wilde tonen dat zijn wagen ook bijzonder snel kan optrekken. Iets wat onze reservedoelman niet op zich wilde laten zitten. Maar tegen Luciën zijn ze uiteraard kansloos.

Opstelling: Eric; Marcel (80. Frank G.), Luciën, Rainier en Wim; Alex, Johan, Rutger en Rob U.; Frank G. (46. Antony) en Wilco.
Grensrechter: Jan Willem.
Toeschouwers: 14.

Commentaren zijn niet meer mogelijk.