Dramatische reeks Papendrecht Zondag 2

Dramatische reeks Papendrecht Zondag 2

Na een serie aardige wedstrijden volgt altijd een aantal onbegrijpelijk zwakke optredens. Dit begon op zondag 23 september, toen we tijdens onze vijfde competitiewedstrijd alweer voor de vierde keer thuis speelden. We hebben weer een merkwaardig programma dit seizoen. RSV 5, de nummer 2 uit de stand, kwam op visite. We begonnen niettemin heel aardig. Wat zeg ik, de tegenstanders werden het grootste deel van de wedstrijd volkomen van de mat gespeeld. Leuk en aardig allemaal natuurlijk, maar om te winnen moet je meer doelpunten maken dan de tegenpartij. En dat is zoals bekend al jaren ons grootste probleem.

We hadden zo ontzettend veel mogelijkheden dat ze allemaal opnoemen ondoenlijk is. Belangrijkste overeenkomst: ze leverden allemaal niets op. Gelukkig scoorde Rutger wel, zodat we in elk geval met een 1 – 0 voorsprong de rust in konden. We moesten onze doelman wel eerst wakker maken voordat we naar de kleedkamer konden. Hij had werkelijk niets te doen gehad en was daarom maar een tukje gaan doen.
In de rust hoorde je allerlei hooghartige geluiden. “Hoe kan dat nou dat die gasten tweede staan, daar begrijp ik echt niks van.” “Dit potje gaan we er met gemak uithalen.” Dan voel je ‘m al aankomen. Na rust veranderde het speelbeeld niet met dat verschil dat waar de tegenstanders in de eerste helft niet één keer in de buurt van ons doel gekomen waren, ze in het tweede bedrijf vier keer in ons strafschopgebied kwamen. Eindstand: 1 – 4.

Na afloop komt dan weer het bekende gemekker en gezeur en weten we allemaal precies wat er fout ging en wat de volgende keer beter moet. Waarom iedereen dat dan altijd feilloos weet, maar zelden uitvoert op het veld, blijft een raadsel. En al dat hopeloze commentaar. Op de grensrechter van de gasten bijvoorbeeld. Dat het enkele keren geen buitenspel was. Hij zal er heus weleens naast gezeten hebben, maar die paar keer dat we alleen voor de RSV-doelman kwamen, vlagde de assistent-scheidsrechter toch ook niet? En toen wij de bal er nog niet in kregen terwijl het vijandelijke doel praktisch leeg was of de keeper al op de grond lag, werd toch ook niets gezegd? Als je zulke enorme kansen mist, dan past het niet om iets tegen een tegenstander of vlagger te zeggen, als hij een keer iets niet goed doet.

Onze scheidsrechter werd ook door deze opponenten uitgeroepen tot Man van de Wedstrijd. Maar het was toch echt niet zijn schuld dat wij halverwege de tweede helft achterin enorm blunderde, zodat het 1-1 werd, terwijl RSV 5 zelf niet één mogelijkheid had weten te creëren. En het was ook niet de schuld van het arbitrale trio dat wij na de compleet onnodige gelijkmaker opeens volledig uit positie gingen lopen, dat iedereen voor zichzelf ging spelen, dat iedereen massaal naar voren holde en niet meer verdedigde waardoor we dik verloren, terwijl we de gasten het overgrote deel van de ochtend volkomen zoek gespeeld hadden. Dat is ook een kwaliteit, of beter gezegd in ons geval een volkomen gebrek aan kwaliteit.

Een week later reisden we naar Achtmaal, gemeente Zundert. Onze doelman zag de bui al hangen en had daarom maar besloten thuis te blijven. Edwin was zijn vervanger. Achtmaal 4 had nog maar 1 punt, veruit het minste aantal treffers voor en veruit het meeste aantal treffers tegen. “Een eitje”, was de gedachte dus. Zo gingen we ook het veld op. Voordat we door hadden dat we ons toch echt moesten inspannen om niet met lege handen naar huis te gaan, stond het al 2 – 0. En opnieuw twee weggegeven doelpunten. Enkele spaarzame hoogtepunten leidden zowaar tot drie doelpunten. De eerste was van Rutger, de tweede (benutte strafschop) en derde waren van Frank G. Frank G. hinkte een groot deel van de wedstrijd over het veld, volgens eigen zeggen omdat hij geblesseerd was. Het blijft raadselachtig hoe het dan kan dat zijn tweede goal een uithaal was van 40 meter in de kruising die zo hard was, dat het doel ontzet raakte. De terreinknechten zijn een week bezig geweest om de schade te herstellen.
Ondertussen hadden de gastheren opnieuw twee keer geprofiteerd van ontstellend geflater van onze kant, waardoor we met een 4 – 3 nederlaag naar huis dreigden te gaan. Het moet gezegd dat we wel ons best bleven doen, maar het leek absoluut nergens op. De gastheren waren zo ontdaan door ons aandoenlijke, maar vooral onthutsende gepruts dat de gasten besloten de zoveelste mislukte voorzet, deze keer van Eric, dan maar zelf in hun goal te schieten, waardoor we in elk geval nog met een punt huiswaarts konden keren.

Op zondag 6 november stond op veld 4 van het Slobbengors de tweestrijd met Schijf 5 op het programma. De zondag begon met stortregen waardoor de velden vele drassige modder/bagger-plekken hadden. In het doelgebied kwam het water bijna tot je enkels. Normaalgesproken wordt het thuis dan afgelast. Deze keer niet. Dat hadden we pas door toen het weer droog werd. Maar toen stonden we al wel met 0 – 3 achter. In een uiterste poging een nieuwe nederlaag te vermijden hadden we met Johan onze vierde doelman van het seizoen onder de lat gezet. Veel kon hij echter niet doen aan de tegentreffers.
Na het derde doelpunt speelden we een hele tijd heel behoorlijk. In plaats van dat het nu waterdruppels regende, regende het kansen voor ons. Maar ja, zet benutten hè? En ja, die kans van jou Rob U., was wel bijzonder lastig te benutten. Het valt niet mee om de stilliggende bal in het net te krijgen, als je recht voor het doel staat, een meter van de doellijn, terwijl de doelman uitgeteld op de grond ligt. Om te beginnen ben je daar helemaal naartoe moeten lopen, waardoor je flink moe bent. Daarna moet je kijken waar de bal ligt, moet je er goed achter gaan staan, moet je besluiten waar je heen moet schieten – het doel is immers maar klein, slechts 7,32 meter breed – en moet je ook nog eens heel hard uithalen, anders kan de voetbal de enorme afstand van een meter niet overbruggen. En al die dingen moet je allemaal tegelijkertijd doen. Dat valt om de drommel niet mee. Vandaar dat de bal er niet inging natuurlijk.

Na een uur voetballen kwamen we na een prachtige aanval via Duintje op 1 – 3. We waren weer helemaal terug in de wedstrijd en de aansluitingstreffer leek in de maak. Dat was naast de verdediging gerekend die twee minuten later massaal stond te slapen, waardoor het 1 – 4 werd. Over de rest van de voetbalmatch zullen we het maar niet hebben. Eindstand: 1 – 7.
Iedereen vroeg zich de laatste tijd af waarom Jan Willem steeds maar niet opgesteld werd door de teammanager, maar na de voetbalpot tegen Schijf 5 lijkt ons dat wel duidelijk. Hij legde inderdaad een fraaie, verdedigende sliding op de mat, maar met een speler die in 45 minuten maar één goede actie weet te maken, pak je echt geen punten. Maar het moet gezegd: die laatste zat er wel schitterend in, staalhard en strak in het hoekje naast een kansloze Johan die meestal de Tikkie-Terug-Bokaal in de wacht sleept, maar dit seizoen nog op nul staat. Jan Willem staat nu naast Marcel, maar de 1 – 7 maken is toch wel van een minder niveau dan de gelijkmaker binnen rossen in een gelijkopgaande wedstrijd. Vooralsnog heeft Marcel dus een streepje voor.

Calvin K. is de Supporter van de Week. Hij was komen kijken hoe zijn vader het ervan zou brengen als doelman en dat Johan heel aardig. Hij is daarom Man van de Week. Peter B. is Scheidsrechter van de Week.
Met Schijf 5 hadden we voor het eerst dit seizoen een tegenstander getroffen die duidelijk beter was dan wij. Dat we desondanks slechts 7 puntjes hebben uit evenzoveel voetbalmatchen zegt genoeg. Positief was wel dat Herman voor het eerst dit seizoen twee keer een halfje heeft meegedaan en dat nu iedereen weer een rood-zwart voetbaltenue heeft dankzij Luciën. Bedankt weer meneer de hoofdsponsor.

Ondanks alle ellende bleef het gelukkig een vrolijke boel. Met uiteraard Frank G. als middelpunt. In de rust van de wedstrijd tegen Schijf ging hij zich omkleden omdat hij vanwege een blessure niet meer verder kon. Met alleen zijn voetbalshirt nog aan pakte hij een plastic bekertje met thee. Deze bleek echter zodanig heet dat hij het uit zijn handen liet vallen. Op zijn knollentuintje. Dus vlug naar de kraan om zijn klok- en hamerspel met koud water af te koelen. Om daarna ijs te leggen op zijn kroonjuwelen. Daarna ging het wel weer met zijn edele delen. In de kantine trakteerde Frank G. ons nog op gehaktstaven met bitterballen. Heel toepasselijk.

De derde helft maakten de Brabanders het ons bijzonder lastig, maar vooral dankzij een ontketende Alex sleepten we die er wel uit. Alex was er vlak voor tijd ingekomen toen het nog 1 – 4 stond, maar dankzij zijn entree kon Schijf 5 er in de slotfase nog drie in schieten. De gasten waren dan ook bijzonder content over zijn optreden en vroegen of Alex tijdens de terugwedstrijd niet gewoon 90 minuten zou kunnen meedoen. We zullen erover nadenken.

Commentaren zijn niet meer mogelijk.