Eindelijk weer punten

Eindelijk weer punten

Op zondag 23 november gingen we naar het uiterste zuiden van het land om te proberen of we in Wernhout één of meerdere punten zouden kunnen pakken. We kunnen kort zijn: dat lukte niet. We deden ons uiterste best, speelden geweldig, maar Wernhout 5 toonde aan niet voor niets tweede te staan en was net iets beter dan wij, eindstand: 3 – 1.

Wernhout 5 speelde bijzonder sterk, zowel individueel als collectief. We verweerden ons echter kranig. Verdedigend stond het uitstekend. We dekten kort en gaven voortdurend rugdekking, waardoor de gasten er niet doorkwamen. Hun aanval toonden zich echter dodelijk effectief. Eén keer kregen ze een kans toen na een ongelukkige kluts de bal voor de voeten kwam van een Wernhout-spits. Hij haalde van 25 meter verwoestend uit en de bal vloog onhoudbaar voor Frank L. in de rechterbovenhoek: 1 – 0.
We probeerden van alles om in het vijandelijke strafschopgebied te komen, maar dat werd ons bijzonder moeilijk gemaakt. Na een fraaie aanval kon Antony iets voorbij de strafschopstip uithalen, maar hij wist helaas niet te scoren.

In en net na de rust waren we gedwongen de nodige omzettingen te plegen vanwege enkele blessuregevallen. Voordat iedereen zijn plek gevonden had, stond het 3 – 0. We waren met 17 man in Wernhout, maar door alle blessures hadden we binnen het uur al geen wissels meer. Dat weerhield ons niet om verwoed te pogen het resultaat te verbeteren. We gooiden alles op de aanval. Dat zorgden achterin voor de nodige hachelijke situaties, maar de verdediging gaf geen krimp meer. Voorin kregen we flink wat mogelijkheden, maar het zat weer eens niet mee. De bal viel steeds net verkeerd, doelpogingen misten net het doelkader en als we de Wernhout-keeper dan eindelijk uitgespeeld hadden, was daar steeds net een verdediger om redding te brengen.
Een paar minuten voor tijd kregen we dan toch onze beloning, toen Wilco in de zestienmeter werd neergehaald. Hij voltrok zelf het vonnis vanaf 11 meter, eindstand: 3 – 1.

Weliswaar opnieuw een nederlaag, maar prima gespeeld tegen een ontzettend leuke tegenstander en met een uitmuntend arbitraal trio. Bedankt allemaal. Het enige minpunt was dat Jan Willem tijdelijk niet over zijn rood-zwarte sokken kon beschikken en toen maar een stel stokoude, ooit rode kousen uit de kast had gehaald in de hoop dat niemand dat zou merken. Dat was uiteraard ijdele hoop. Door de psychedelische kleur van zijn sokken waande iedereen zich terug in de jaren 70. Groovy man.

Een week later hoopten we op het Slobbengors het goede spel van de week ervoor voort te zetten in de wedstrijd tegen Zundert 5. Dat lukte ook, al zag het daar van tevoren niet naar uit gezien de ontwikkelingen in de kleedkamer. Terwijl de meesten nog de slaap uit hun ogen aan het wrijven waren, kwam Frank G. weer met zijn bekende praatjes die bij sommigen de voorbereiding volledig in de war schopte. Wim was zo confuus van Franks gebabbel, dat hij prompt met zijn sportbroek binnenstebuiten wilde gaan voetballen.
Johan had een goede tip om de negatieve reeks te doorbreken: “JWDM, zullen we weer eens in het wit spelen, misschien helpt dat! Gr Johan.” De teamleider was dat toch al van plan aangezien Zundert in het rood-zwart speelt. Direct na afloop van de uitwedstrijd tegen Wernhout hadden we dan ook een mail gekregen, dat we vandaag in het wit zouden spelen. In de dagen erna kwamen nog heel wat mails langs, zodat iedereen toch wel zou moeten weten dat we in ons uittenue zouden aantreden. Dat gold echter niet voor Rutger die zich kennelijk inmiddels volledig aan ons niveau heeft aangepast. Zijn smoes: zijn telefoon was al een week stuk. En dat voor iemand die voor de Benelux de topman is van een wereldwijd opererend elektronicaconcern. Je zou denken dat bij zo’n groot bedrijf wel ergens een aan het internet verbonden computer zou staan waar hij zijn mail zou kunnen checken. Kennelijk niet.

We vroegen ons af hoe Rutger zijn correspondentie verzorgd zou hebben de afgelopen week. Zou hij zijn opdrachten aan een secretaresse gedicteerd hebben, die ze vervolgens op een typemachine uit diende te werken? Uiteraard met twee A4-vellen met carbonpapier ertussen zodat je gelijk een kopie hebt. En zou zijn post verstuurd zijn per buizenpost, postduif, trekschuit of diligence? Of zou hij de telegraaf, telex of fax uit de kast gehaalde hebben? En hoe zou hij gebeld hebben: vanuit een telefooncel of zou hij met een telefoon met draaischijf contact gezocht hebben met een telefooncentrale om vervolgens doorverbonden te worden? Of zou hij telegrammen hebben verstuurd? “Telefoon stuk – stop Stuur nieuwe – stop Rutger”
Aangezien Jan Willem niet verwachtte te kunnen spelen, gaf hij zijn witte tenue aan Rutger. Eindelijk zou onze nummer 5 weer eens ouderwets vlammen.

Bij het oplopen van het veld bleek onze vaste scheidsrechter onherkenbaar veranderd te zijn. Hij zag er opeens tien jaar jonger uit. Hij had kennelijk een facelift ondergaan en had dankzij haarimplantatie opeens een weelderige bos haar. Of was het een pruik? Qua fluiten merkten we echter geen verschil met normaal.

We overrompelden Zundert 5 in de openingsfase. Vooral Arie bleef vanuit het middenveld maar de diepte ingaan. Tot tweemaal toe dook hij alleen op voor de Zundert-goalie. Daarnaast kreeg hij een prima schietkans, maar al zijn doelpogingen werden gekeerd. Verder kon Rob S. uithalen vanaf een meter of zes voor het doel, maar hij kwam niet verder dan een slapstickachtige poging. En je weet het: als je de kansen niet benut, dan doet de tegenstander het wel: 0 – 1. We rechtten vervolgens de ruggen om nog voor rust de gelijkmaker te scoren en dat lukte ook. Frank G. benutte een strafschop die toegekend was na hands van Zundert in hun strafschopgebied.

Na rust gingen we op dezelfde voet verder, maar kansen benutten bleef een probleem. Arie had door dat we nooit zouden scoren, als hij zou blijven staan en dus ging hij het veld af.
We hadden 16 man, maar binnen het uur hadden we alleen Jan Willem nog over als mogelijke invaller. Hij had echter geen wit aan, omdat Rutger in zijn tenue speelde. Dus ging Jan Willem naar de kleedkamer om daar het tenue van Rob S. aan te trekken die in de rust niet meer verder bleek te kunnen. Toen Rob S. na 45 minuten van het veld liep, was zijn tenue nog net zo droog en schoon als toen hij het uit de kast gehaald had. Om toch de indruk te wekken dat hij wat gedaan had, had hij zijn shirt onder de kraan gehouden zodat het bezweet leek en had hij zijn schoenen schoongemaakt met zijn broekje en kousen, zodat die enigszins bemodderd waren.

Het uit het veld gaan van Arie en het wisselen van tenue van Jan Willem misten hun uitwerking niet. Dankzij twee treffers van Wilco werd het 3 – 1. Daarna ging Zundert alles of niets spelen. Dat zorgde voor de nodige onrust en zelfs de 3 – 2, zodat het nog spannend werd. In die fase werden we gelukkig overeind gehouden door Frank L. die een paar miraculeuze reddingen uit de hoge hoed toverde. Een paar minuten voor tijd mocht Frank G. vanaf links een hoekschop nemen, die fraai werd binnengelopen door Johan: 4 – 2, tevens de eindstand.

Arie is Grensrechter, Frank L. Doelman, Ernst Supporter en Peter ‘Alex’ B. Scheidsrechter van de Week. Opvallend: tot nu toe werd na vrijwel elke thuiswedstrijd onze scheidsrechter door de tegenpartij uitgeroepen tot Man van de Wedstrijd, maar deze keer niet. Alex is de Openbaring van de Week. Eerst zetten we hem altijd maar ergens ver weg, bij voorkeur rechtshalf. Daar kan hij geen kwaad. Maar hij blijkt steeds meer onvermoede kwaliteiten te hebben en op steeds meer plaatsen uit de voeten te kunnen. We blijken steeds meer aan die man te hebben. We zijn benieuwd wat hij volgende week in petto heeft.
Het was een bijzondere dag, in die zin dat vooraf al de Man van de Week bekend was, namelijk Eric. Hij is opa geworden van een prachtige kleindochter. Gefeliciteerd Eric, dat geldt natuurlijk ook voor je dochter en schoonzoon.

Na afloop vroegen Rutger en Frank G. zich af wanneer Jan Willem nou eindelijk eens kleren zou gaan kopen bij Frank G., aangezien Jan Willem er weer uitzag als een slonzig, onverzorgd, armoedig, shabby, achenebbisj, afgeleefd, laag-bij-de-gronds, deerniswekkend, luizig, sjofel, armetierig, nooddruftig, schamel, armzalig, morsig, zwerverachtig type met haveloze, flodderige, voddige, slobberige, tot de draad toe versleten kleding. Maar hier was toch wel duidelijk sprake van de pot die de ketel verwijt dat die zwart ziet. Want dat Rutger met C-merk voetbalschoenen speelt die ontzettend afgeven, is wel overduidelijk. Eén keer prachtig witte voetbalkousen uitgeleend en nu zit ik met roetveegkousen waarvan de voeten blauw zijn. Leuk hoor.

In de kantine dacht Wim E. dat we verloren zouden hebben omdat hij vond dat bij ons een grafstemming heerste. Johan antwoordde dat we inderdaad in mineur waren omdat Luciën na afloop gelijk naar huis gegaan was zodat we geen hapjes hadden. Het was op zich een wonder dat Luciën überhaupt nog een bal geraakt had vandaag. Vooraf, tijdens het omkleden, was hij nog volop in de weer met zijn telefoon voor zijn werk, iets wat doorging tijdens de wedstrijd. Hij schoot de bal daarom steeds keihard en zo ver mogelijk weg, zodat hij wat meer tijd had om met zijn telefoon in de weer te gaan. Wim E. deed de suggestie dat we ook zelf de hapjes kunnen halen. Briljant! Nooit aan gedacht. Kan dat dan? Ja hoor. Het lukte Johan om een schaal met heerlijke hapjes aan te laten rukken. Zo werd het toch nog gezellig.

“Lachen joh dat stukje …. Hoe laat kon ik je morgen ook alweer ophalen voor de super make-over bij KING? Gr Johan.”

Commentaren zijn niet meer mogelijk.