Zondag 2 eindigt 2016 met nederlaag

Zondag 2 eindigt 2016 met nederlaag

Op zondag 11 december; naamdag van de heilige Nicon de Uitgedroogde of de Verschrompelde; de 434e sterfdag van Fernando Álvarez de Toledo y Pimentel, beter bekend als Alva, derde hertog van Alba, een Spaanse generaal en landvoogd van de Nederlanden aan het begin van de Tachtigjarige Oorlog; een dag na de Dag van de Kleine Schrijver; speelden we de tiende competitiewedstrijd en alweer voor de zevende keer thuis. We hebben opnieuw een vreemd programma dit seizoen. Op veld 2 wachtte ons koploper Moerse Boys 6.

Frank L.: “Gezien het doelsaldo van Moerse Boys ga ik wel vlaggen.” “Hi, ik ben helaas te geblesseerd aan mijn achilles om te spelen. Voor mij nog even vlagger. Gr, Arie.” Kenneth: “Hoi JW, ga het na de winterstop weer hopelijk proberen. Wellicht kom ik even kijken…. Succes met de afstraffing. Groet, Kessi.” Edwin: “Ben weekend weg.” Op 11-12-2016 om 01:53 uur: “Boys, ik ga het nog niet redden morgen. Wellicht dat het ook afgelast wordt met al die regen. Met vriendelijke groet, Luciën.” Op 11-12-2016 om 08:55 schreef Wim: “Het gaat door.”

Johan kwam kleedkamer 5 aangesteveld met plekkers op zun ulle. Volgens eigen zeggen deed hij de dag ervoor mee aan een schaatstoertocht op de 3 km lange kunstbaan bij Biddinghuizen. Na 45 km zat hij erdoor en had hij geen zin meer om verder te schetsen. Hij simuleerde dè ij meej zen bakkes oep nkaai en veinsde gabbes door ketchup op zijn gezicht te smeren. En om het geheel te voltooien plakte hij daarna zijn gezicht vol met pleisters.
De voorbereiding begon weer ouderwets. Arie kieperde zijn voetbaltas om omdat hij zijn scheenbeschermers nergens kon vinden. Jan Willem wees hem erop dat hij ze allang om had. Rob U. had alle sportboksen die hij in de wasmand had kunnen vinden, in zijn valies gedaan. Hij had ze bij zich in alle soorten en maten, maar een rode zat er uiteraard niet bij. Dus kreeg hij een reserve-exemplaar van Arie. Toen de wedstrijd op punt van beginnen stond, vond Rob U. dat de broek wel erg groot was voor hem. Hij probeerde iedereen te bewegen van broek te wisselen, maar daar had uiteraard niemand zin in. Dus ging hij na het aanvangssein maar in de weer met de niessels van zijn lederen botten.

Dat beloofde niet mundig, maar het tegendeel was waar. Rob U. zei van tevoren dat hij het leuk zou vinden als hij nog één keer zou kunnen spelen alsof hij 20 was. Dat leverde uiteraard veel gelach op, maar het moet gezegd: het leek er vandaag wel verdraaid veel op. Rob U. begon als spits, maar waar hij normaal alsmardeger aan het figgelen is, is ne vette foef, ging hij nu als een Houwmouw tekeer op de waai. Aoerig, maar dat is echt geen beuzelpraat. De gasten waren nog zonder puntenverlies, maar onder aanvoering van een keigoie Rob U. overrompelden we ze in de beginfase volkomen. Hij hielp de Braobantse defensie in de verdèsterwering.  Het is bekan ni oan te nemen, maar zijn spel bleef aan de ribben plakken. Daddis, jom! Hij zou dat dikkelder moeten doen. We waren echt vreit over hem. Hij moest antididdens, al voor de break, naar de kant met een hamstringblessure. Normaalgesproken tot opluchting van ons, maar deze keer was dat echt een aderlating. Zonder het te optietematooien en blaaskes te verkopen moeten we hem echt bestoefen voor zijn excellente opvoering.
In een aai en draai kregen we een pingel na een handsbal van een tegenstrever in het vijandelijke strafschopgebied. Deze werd a-la-bonneur benut door Frank G. Da hemme kik ni gedaan, zenne!
Dankzij ons aanaavende sambavoetbal stond het na een kwartier zowaar 2-0. Rutger stuurde Peter links van het midden de diepte in. De gelouterde routinier stond d’romhaer met opposanten, maar met een werkelijk fantastische beweging wist hij ruimte voor zichzelf te creëren. Vanuit stand lifte de helveg de boemeket paanachtig met een schitterende boog over de verbouwereerde doelverdediger in de verre hoek. Een absolute wereldgoal.

Onze tweede treffer was voor de visiteurs reden om uit hun pijp te komen. Aan alle schone liedjes komt een eind. Daardoor stonden we na een uur niet meer met twee doelpunten voor, maar met twee doelpunten achter. Sapperlipopetten! Op zich overeenkomstig het spelbeeld, maar de goals werden jammer genoeg wel weer heel makkelijk weggegeven. De helft van tegentreffers vielen vanaf de 11meterstip. Beide pienanties waren overigens volledig terecht gegeven. Eén keer ging dankzij Eric, nogal een plompe mens, een tegenstander daul dieje flapte gelijk nen patattenzak. Beide keren zat doelman Frank Cillessen er dichtbij, maar hij kon de inzetten niet keren. Waar hebben we dat vaker gezien.
Kort na het begin van het tweede bedrijf vond een merkwaardig incident plaats. Scheidsrechter Patrick B., die overigens een prima partij blies, liep opeens naar de kant op zoek naar een leuzze omdat de batterij van zijn stopwatch het begeven had.
We rechtten de ruggen en gingen er vaar of vrees tegenaan om nog tot een draw te komen. We gingen zelfs druk zetten tot ver op de helft van de opponenten. Op die manier veroverden we halverwege de bal op de wederpartij. De ronde knikker kwam terecht bij Wilco die de aansluitingstreffer op het scorebord liet aantekenen. Tien minuten later was het verschil weer twee toen de bal uit de kluts ongelukkig voor de voeten viel van een oranjehemd die het lederen monster via de dwarsligger tegen de touwen peerde. Door het enorme hoge tempo en het gebrek aan wissels lagen wij ook tegen de touwen, hoewel ze langs de kant probeerden ons aan de ges te houden. We waren volledig aan den ols, naar de vaantjes, naar de zjanollen. In de slotfase gebeurde duiver niets noemenswaardig meer. Op één ding na. De kamp duurde een paar minuten minder dan gebruikelijk omdat de leidsman vanwege een te ledigen hoge nood het laatste fluitsignaal al om 10 over half 12 liet klinken. Nadat hij de geit verpint had, liep hij met ons dun bleik af.

Ondank de 3 – 5 nederlaag kunnen we tevreden terugkijken op een prima ochtend. Het was weer een leuke pot mannen. Dè ge bedankt voor het kajotten zèt dè witte! Patrick B. is scheidsrechter, Arie Grensrechter, Kenneth Supporter en Peter Man van de Week.
Na afloop kreeg Jan Willem te horen dat hij er opnieuw aangetujeteld bijliep, maar Alex kon er ook wat van. Hij had de door Luciën geschonken trainingspak aan, een trainingsjas van Drechtstreek – of was het een gaberdiene – en verder louter baalzakken die uit de reek waren.

In de kantine had babbelier Frank G. zoals altijd het hoogste woord, een je-m’en-foutist dieje koerskemel met z’n streken. Maar hij ging deze keer snel weg vanwege een familiedag in Arnhem, Hae geuf zich mit allerlei luuj aaf. De rest bleef aan de klap en liet een patatje Tonegido aanrukken, op advies van de Zondagveteranen. Zij hadden dat jaren terug gekregen bij de gelijknamige voetbalclub en het daarna bij ons geïntroduceerd. Het betreft een schaal patat met daarop allerlei hapjes. Das goe binne te houwe, zeker geen pitsen. We gingen het naar binnen karelen, moesten wel oppassen voor gaffelen en smoutpoten. Iedereen deed zijn best om de schaal te ydelen.

We hebben nu minstens zes weken wèntjerstop. Iedereen alvast fijne feestdagen gewenst, tot volgend joar en houje wâ.

Opstelling: Frank L.; Marcel, Wim (76. Jan Willem), Johan en Eric; Alex, Rutger, Peter (69. Herman) en Herman (46. Wilco); Frank G. en Rob U. (34. Rainier).

Commentaren zijn niet meer mogelijk.