Achtmaal 3 – Papendrecht 2: 1 – 3

Achtmaal 3 – Papendrecht 2:  1 – 3

Op zondag 15 oktober; naamdag van de heilige Elisabeth van Erlisburen; de 409e geboortedag van de Italiaanse wis- en natuurkundige Evangelista Torricelli; de 453e sterfdag van de Brabantse arts Andreas Vesalius, de gelatiniseerde naam van Andries van Wesele, één van de grondleggers van de anatomie, speelden we de verste uitwedstrijd van het seizoen en wel in Achtmaal, vlak bij de grens met België.

Achtmaal, in het Brabants Achmaol, is een dorp in de gemeente Zundert met ruim 1.600 inwoners. De plaats werd voor het eerst aan het eind van de 13e eeuw genoemd als Achtmal. In de Middeleeuwen werd in de omgeving turf gestoken. Het dorp is vooral bekend vanwege het
ruim 100 ha grote landgoed en natuurgebied Wallsteijn met gelijknamig landhuis. Grote evenementen zijn de Trekkertrek in mei, de Weidefeesten tijdens het pinksterweekend, de Ostaayense Kermis in juli en het Dorpsfeest in september. Achtmaal telt 20 inschrijvingen in het rijksmonumenten en 8 gemeentelijke monumenten.

De zware wedstrijd van vorige week had er flink ingehakt en had tot de nodige blessures geleid. “JW, kan er helaas de aankomende weken niet bij zijn. Heb mijn knie verdraaid. Met vriendelijke groet, Peter.” “Hi JW, ben helaas geblesseerd. Zondag ben ik niet van de partij, uitgesloten i.v.m. liesblessure. Groet, Arie.” Ook Maurice haakte af. Dat betekent normaal gesproken dat Edwin dan op het doel gaat. Dat is immers de enige reden dat wij hem nog gedogen als teamlid. Hij had echter geen zin om te keepen en meldde zich af met het flauwe voorwendsel dat hij zou gaan verhuizen. Dat verzinsel gebruikt hij onderhand elk jaar, dus dat geloofde geen hond. Aangezien Johan vanwege een blessure niet kon spelen, ging hij maar onder de lat.

Achtmaal stond puntloos onderaan. Wij staan erom bekend bijzonder behulpzaam te zijn om dergelijke ploegen aan hun eerste punten te helpen. Zo moesten we enige seizoenen terug naar een elftal dat de eerste acht competitieduels kansloos had verloren. Na 9 wedstrijden had het team 3 punten. Om een vergelijkbaar scenario te voorkomen had de teamleiding van Zondag 2 zich teruggetrokken in de bossen van Zeist om de koppen bij elkaar te steken. Dit had geleid tot een bijzonder vernuftig en ingenieus strijdplan. Hier kon al onderweg naar Noord-Brabant een streep doorgezet worden. Het is niet verwonderlijk dat Rob U. hier debet aan was. Hij belde teammanager Johan op met de mededeling dat hij met een zachte band bij het tankstation langs de A16 bij Dordrecht-Zuid stond. Je zou denken dat voor een werktuigbouwkundige ir. die honderden miljoenen kostende projecten in goede banen leidt waarbij de knapste koppen uiterst ingewikkelde en uitdagende problemen met ontzettend veel technisch vernuft weten op te lossen, een peulenschil zou moeten zijn een simpel klusje te klaren als het verwisselen van een autoband. Dat geldt echter niet voor Rob U. Hij kan zelfs zijn neus niet snuiten zonder de hulp van Petra en had dus geen idee wat hij moest doen. Vandaar dat Rob U. met een vrijwel lege band naar huis reed om Petra dit enorm zware en lastige pechgeval te laten oplossen.

Zeven minuten na aanvang van de wedstrijd kon het strijdplan helemaal de prullenbak in toen Wim gigantisch de fout inging. Hij kwam in de verdrukking, maar in plaats van de bal weg te rammen, wilde hij het als een verdediger van Oranje voetballend oplossen. Dus raakte hij de bal kwijt aan de spits van Achtmaal 3. Vervolgens schoot het bij Wim in zijn bovenbeen waarna zijn tegenstander de bal tegen de touwen schoot: 1 – 0.
Aangezien de beoogde vervanger van Wim, Rob U., zoals gezegd niet was komen opdagen, zaten we met een enorm probleem. Wat doen we nu? Maar verrek? Wie kwam daar aangelopen? Arie!? Dat is toch die man die gemaild had dat hij niet zou komen? Zaterdagavond op de bank hadden zijn vrouw en dochters hem gevraagd wat ze zouden gaan doen met een prachtige zondag in het vooruitzicht. Eerst uitslapen en dan een leuke herfstwandeling maken of naar het strand bijvoorbeeld. Maar tot hun stomme verbazing gaf Arie aan dat hij vroeg zou opstaan om naar het sportpark in Achtmaal te gaan om te supporteren en vlaggen. De dames vonden dat geen goed idee, maar gelukkig voor ons trok Arie zich daar niets van aan. Dus kwam Arie het veld in voor Wim.

Vanwege zijn blessure speelde Arie met de handrem erop zoals hij beweerde, maar daar was niets van te zien. Hij speelde een berepartij. Dat gold ook voor Marcel op rechtsachter en Eric op linksachter, waardoor laatste man Luciën verdedigend weinig te doen had. Dit gaf hem de gelegenheid om regelmatig in te schuiven. Zo ook na 35 minuten. Hij haalde verwoestend uit en zette zo de gelijkmaker op de borden.
We waren de hele wedstrijd de bovenliggende partij. Melvin, Jan, Ramon en Rob S. heersten op het middenveld. En het spitsenduo, dat afwisselend gevormd werd door Kenneth, Frank en Wilco, was steeds aanspeelbaar, stichtte continu gevaar en verstoorde de opbouw van de tegenpartij voortdurend. We kregen de nodige kansen, maar voor rust kwamen we niet verder dan een geweldige pegel van Frank op de kruising.
Na de rust was de eerste de beste echte kans wel raak. Een aanval over rechts met Marcel en Kenneth leek afgeslagen te worden door de verdediging van de gasten, maar door goed doorzetten van onze kant kwam de bal toch voor, op het hoofd van Rob S. die naar links kopte. Het was gewoon een bijzonder slechte kopbal die absoluut nergens op leek, maar juist daardoor was de Achtmaal-goalie zo verrast dat hij als aan de grond genageld bleef staan, waardoor de bal toch het doel in hobbelde: 1 – 2. Een bijzonder lelijke treffer, maar die tellen ook. Hoe vaak zagen we dit jaar niet een schitterende doelpoging op het aluminium eindigen of gered worden door een (doel)verdediger? Liever een lelijk doelpunt dan geen doelpunt.

Het gebeurt nogal eens dat we na een voorsprong tegen een mindere tegenstander gaan denken dat de buit binnen is, waarna de tegenpartij alsnog met de winst aan de haal gaat. Deze keer bleven we geconcentreerd en gedisciplineerd voetballen. We bleven geduldig rondspelen en aanvallen, op zoek naar de genadetreffer, zonder de verdediging te verwaarlozen.
De gasten waren aanmerkelijk jonger dan wij. We verwachtten dan ook dat zij ons op kracht en conditie in de problemen zouden kunnen brengen, maar dat gebeurde niet. We bleven hard werken, waardoor Achtmaal 3 slechts spaarzaam in ons strafschopgebied kwam en de paar keer dat de bal richting ons doel ging, stond daar onze betrouwbare reservegoalie Johan, die kennelijk de afgelopen tijd goed naar Maurice gekeken heeft. Duidelijk is in elk geval dat Edwin ook zijn taak als reservedoelman kwijt is en dat daarmee in feite zijn rol als lid van Zondag 2 uitgespeeld is. Wat ons betreft mag zijn ‘verhuizing’ een maand of zeven duren.

Een minuut of 12 voor tijd schoten we de bal voor de derde keer tegen het doelnet. Rechts voor het doel, op een meter of 20, kregen we een directe vrije trap. De manier waarop we die vorige week genomen hadden, was Luciën bijzonder goed bevallen. Hij schoof de bal daarom schuin vooruit naar Ramon die zich aan onze rechterkant prima had vrijgelopen had, waarna hij binnenschoot. De scheidsrechter telde de treffer echter niet omdat hij wilde dat we de vrije trap pas zouden nemen na zijn fluitsignaal. In tweede instantie probeerden we hetzelfde trucje als daarvoor, maar dit keer werd de doelpoging van Ramon onschadelijk gemaakt. Een paar minuten later was het alsnog raak toen Ramon de bal wederom aan de rechterkant in het strafschopgebied de bal kreeg, deze keer na een voorzet vanaf links. Dit buitenkansje liet Ramon zich niet ontnemen: 1 – 3. De slotfase speelden we rustig en geroutineerd uit en pakten zo de eerste driepunter van deze competitie.
Johan is Doelman, Arie Invaller, Alex Grensrechter en Rob S. Speler van de Week.

De overwinning werd uitgebreid gevierd. De kantine van Achtmaal heeft ongetwijfeld een recordomzet behaald. Vooral Frank was zo door het dolle heen dat hij ons maar bleef trakteren op hapjes en patat. Al was het wel met Johans portemonnee, aangezien Frank zelf geen geld meegenomen had. Johan kan waarschijnlijk fluiten naar zijn centen. We kregen nog wel de schrik van ons leven toen Kenneth het had over ‘te jong’. Die woorden hebben we hem nog nooit in de mond horen nemen. Hij wordt toch echt oud.
Rob S. was eerder in de week naar het bos getrokken om van de fraaie herfstkleuren te genieten. Hij was echter alleen maar groene bomen tegengekomen. Hij ging daarom niet volgens de kortste en snelste route naar huis, maar koos een toeristische bomenroute door Brabant en Vlaanderen om langs zoveel mogelijk bomen in herfstkleuren te rijden. Daarbij hield hij een uitgebreide verhandeling over het verkleuren van de bomen. We weten nu dat het fenomeen voorkomt bij veel bladwisselende bomen en struiken en dat door het dalen van de gemiddelde temperatuur het chlorofyl in de bladgroenkorrels wordt afgebroken, waardoor de pigmenten zichtbaar worden. Afhankelijk van het blad worden hierdoor kleuren zichtbaar als geel, oranje, rood en bruin. Interessant. Weer wat geleerd. Bedankt Rob!

Opstelling: Johan; Marcel, Luciën, Wim (8. Arie, 76. Jan Willem) en Eric; Rob S., Ramon, Jan en Melvin;
Frank (46. Wilco) en Kenneth (76. Frank).

Commentaren zijn niet meer mogelijk.