4 duels in 11 dagen

4 duels in 11 dagen

Op donderdagavond 12 april reisden we voor de tweede keer dit jaar naar Sprundel, waar we om half 8 zouden moeten aantreden tegen Sprundel 6. Met de nadruk op zouden. Want waar wij op een werkdag gewoon aantraden met ons eigen team, gold dat niet voor de tegenpartij. Tel daarbij op dat al na 20 minuten drie man met blessures naar de kant waren gegaan, waardoor Arie ondanks een blessure 70 minuten moest spelen en twee anderen die in de tweede helft geblesseerd raakten, gewoon de 90 minuten moesten volmaken en de 7 – 2 nederlaag is verklaard.

Drie dagen later gingen we naar Zundert voor de confrontatie met Zundert 5. Aangezien deze wedstrijd gewoon op zondagochtend was, hadden we gelukkig genoeg fitte spelers. Dat betekende dat we een vuist konden maken in deze leuke pot voetbal met een 0 – 1 ruststand tot gevolg na een treffer van Melvin. Na rust golfde het spel op en neer, maar gelukkig wisten we aan het langste eind te trekken, onder meer door een fraaie treffer van Johan, eindstand: 1 – 3.

Vier dagen later speelden we alweer, de derde wedstrijd in iets meer dan een week en weer op een donderdagavond. Net als de week daarvoor misten we de nodige mensen vanwege werkzaamheden. De meesten van ons zijn in de 50 of tegen de 50 en zijn daardoor lichamelijk echt niet meer in staat drie keer 90 minuten in een week te voetballen, iets waar zoals altijd de KNVB geen rekening mee wenst te houden. Het gevolg was dat meer dan de helft van onze spelers niet mee kon voetballen. En dat betekende dat we op zoek moesten naar gastspelers. Wij wensen dit uiteraard netjes en volgens de regels te doen, maar om nou spelers van Zaterdag 7 als gastspelers vast te leggen, verwonderde uw verslaggever eerlijk gezegd nogal. Waarom nou niet met goede gastspelers voetballen? Zoals bekend is Zaterdag 7 veruit het slechtste team van de gemeente Papendrecht. Maar ja, de heer Erwin S. is bestuurslid en het is uiteraard beter om de verstandhouding met het bestuur optimaal te houden. De andere gastspeler was een zekere Van Toor, een soort kruising tussen een clown en een slechte acrobaat. Die geweldige grap zal hij vast nog nooit gehoord hebben, hahaha!

We werkten hard op het Slobbengors tijdens de confrontatie met Unitas’30 7. Die ploeg heeft slechts 1 keer gelijkgespeeld en alle andere duels gewonnen en is dus titelkandidaat nummer 1. Dat bleek al snel, want de paar foutjes die we maakten, werden genadeloos afgestraft. We kregen bijna net zoveel kansen als de tegenpartij, maar op beslissende momenten wilde het bij ons zowel voorin als achterin niet lukken of hadden we veel pech. Zo belandde een vrije trap van Ramon op de lat, terwijl aan de andere kant Jan Willem een schot van een aanvaller probeerde te blokken, maar in plaats daarvan veranderde hij de doelpoging dusdanig van richting, dat Maurice volslagen kansloos was. Daarmee is de 0 – 7 nederlaag verklaard. Dat bedierf de stemming na afloop in de kantine echter niet. De derde helft werd dan ook ruim gewonnen.

Op zondag 22 april moesten we weer aan de bak en weer op ons thuiscomplex. Dit keer was DSE 5 de tegenstander, de nummer 4 uit de stand. Gezien het voorspelde weer (veel zon, temperatuur iets boven de 20 °C) leek het de assistent-teammanager beter om niet in het zwarte voetbalshirt aan te treden, maar in het witte. Gezien het tenue van DSE moest wel het rode broekje aan. Tevens werd ervoor gekozen om gewoon de rood-zwarte voetbalkousen aan te doen. Voor de zekerheid had iedereen beide tenues meegenomen. Bij Jan Willem zijn de witte voetbalkousen niet meer bepaald wit, sinds hij ze een keer heeft uitgeleend aan Rutger. Die kousen zijn echter een stuk witter dan de exemplaren van Kenneth die een soort groezelig kleur blauw blijken te hebben. Misschien wordt het nou eindelijk eens tijd voor Kenneth om voor een vrouw te gaan, die voor hem op een goede manier de was kan doen.

Of het aan de alternatieve voetbaluitrusting lag waarin we aantreden is niet duidelijk, maar onze eerste helft zou de volmaaktheid benaderen. Tijdens de heenwedstrijd traden de gasten aan met ijzersterke spitsen, die maar een klein kansje nodig hadden om te scoren. Daar hadden we van geleerd en we speelden daarom achterin met een ijzersterk centraal duo, namelijk Luciën en Rutger. Geen wonder dat we de rust haalden zonder tegentreffer.
Ons spel was het eerste bedrijf werkelijk oogverblindend. Afhankelijk van de spelsituatie werd rustig rondgespeeld of tempo gemaakt. De linies speelden compact op elkaar, zodat we geen onnodige meters hoefden te maken. Achterin gaven we geen ruimte weg, zodat de gasten geen vrije man konden aanspelen. Bij verdedigende acties werd steeds goed rugdekking gegeven en in balbezit bood steeds iemand zich aan.

Al na tien minuten kwamen we op voorsprong. Na een fraaie aanval over onze rechterkant werd Kenneth alleen voor de DSE-doelman gezet. Kenneth ging linksom de goalie heen, waarna hij de bal in het lege doel schoof. Een minuut of 8 later verdubbelden we de voorsprong. Ramon kwam aan onze rechterkant even over de middellijn in balbezit. Hij speelde de bal diep op Kenneth, die richting de DSE-keeper ging. Kenneth wachtte even en legde toen de bal naar links naar de goed meegelopen Ramon, die voor leeg doel niet kon missen. Na een minuut of 25 werd na een nieuwe prachtige aanval de bal op links gespeeld naar Kenneth. Hij zette voor op Tom die de bal in een keer op zijn linkerslof nam. De bal plofte in de rechter benedenhoek. En een minuut of 10 voor tijd werd de bal na een nieuwe schitterende combinatie voorgezet op Kenneth. Een DSE-verdediger kon een nieuwe treffer alleen voorkomen door Kenneth vast te houden. De toegekende strafschop werd genomen door Frank. Hij stuurde de doelverdediger naar links en schoof de bal met de binnenkant van zijn rechtervoet in de andere hoek: 4 – 0, tevens de ruststand. Wat een ongekende weelde.

Na rust liep het bij fasen wat minder dan voor rust. Het was onze vierde wedstrijd in elf dagen en dat vele voetballen begon zijn tol te eisen. Bij de meesten begon de vermoeidheid toe te slaan en sommigen moesten vanwege blessures voortijdig de strijd staken. Het lukte ons gelukkig wel om 11 man binnen de lijnen te houden, maar een enkeling kon vanwege fysieke ongemakken zeker niet voluit spelen. Daarnaast wilden we soms te gretig op jacht naar een nieuwe treffer, waardoor we dusdanig ver uit elkaar gingen spelen, dat het voor de middenvelders niet meer aan te lopen was. Van de geboden ruimte profiteerde de tegenpartij en bracht de stand terug tot 4 – 1. De gasten roken bloed en kwamen diverse malen gevaarlijk door, maar met enkele fantastische reddingen voorkwam Maurice nader onheil.

Na de tweede drinkfase herpakten we ons. Ruim een kwartier voor tijd produceerden we de mooiste aanval van de wedstrijd. Na combineren over vele schijven, in een kleine ruimte, op hoog tempo en steeds één keer raken, kon Kenneth aan de rechterkant opnieuw alleen naar de DSE-keeper. Net als in de eerste helft wachtte Kenneth even om vervolgens de bal naar links te leggen naar de wederom uitstekend meegelopen Ramon, die opnieuw voor leeg doel niet miste. En in de laatste minuut werd na de zoveelste schitterende combinatie de bal vanaf linkerkant teruggelegd op Ramon, die vanaf de zestienmeter, recht voor het doel, de bal op de onderkant van de lat knalde. De teruggesprongen bal werd door Frank tegen de touwen geramd: 6 – 1. Ongelofelijk. Het is wel duidelijk dat als we in onze sterkste opstelling spelen, we ijzersterk voor de dag kunnen komen.

Iedereen had een fantastisch optreden achter de rug, waardoor het moeilijk was om een Speler van de Week aan te wijzen. Onze prominenten noemden echter Alex, de stille kracht op onze rechterkant, nooit verzakend, continu aanspeelbaar, niet te passeren, voortdurend de rest ondersteunend, gewoon een foutloos en bijna perfect optreden. En wie ben ik om dat tegen te spreken.
We konden weer veel toeschouwers begroeten. Naast onze trouwe fan Ernst en de geblesseerde Rob U. waren dat onder andere de heer en mevrouw Bosselaar. Goed om ze weer eens te zien.
Zoals bekend is Frank eigenlijk altijd wel iets kwijt. Het heeft er mede mee te maken, dat hij na afloop van het voetballen eerst zo snel mogelijk het veld en daarna zo snel mogelijk de kleedkamer wil verlaten, zodat hij niets hoeft mee te nemen, op te ruimen of schoon te maken. En in je haast vergeet je weleens wat. In dit geval zijn trainingsjas. Gelukkig zette Johan het gevonden voorwerp op de groepsapp, zodat Frank toch met zijn trainingsjas in zijn voetbaltas ons sportcomplex kon verlaten.

De wedstrijd was in een hoop tempo afgewerkt, maar dat was niks vergeleken bij het tempo van de derde helft. Het was voor uw verslaggever niet bij te houden allemaal, waarvoor mijn excuses. Ik heb na de nababbel toch wel een andere kijk gekregen op de witte smurrie op de skihellingen. Verder het advies om een soesje goed te onderzoeken, voordat je het in je mond steekt. Met de hapjes na afloop was gelukkig niets mis, al viel wel op, dat ze alleen gedoopt werden in de currysaus of tomatenketchup, terwijl de witte saus onaangeroerd bleef. Je kunt immers maar beter het zekere voor het onzekere nemen.

Commentaren zijn niet meer mogelijk.