Papendrecht 2 eindigt als 6e

Papendrecht 2 eindigt als 6e

Op zondag 27 mei; naamdag van de heilige Martelaren van Haarlem; twee dagen na de gezellige bingoavond in het clubgebouw van Speeltuinvereniging De Zonnebloem; twee dagen nadat prof. dr. Edward van den Heuvel, emeritus hoogleraar aan de Universiteit van Amsterdam, in het Streeknatuurcentrum Alblasserwaard de lezing ‘Leven na de dood van sterren – neutronensterren, witte dwergen en zwarte gaten’ hield; twee dagen voor het afscheid van vier Papendrechtse wethouders; speelden we op veld 3 van het Slobbengors tegen
Sprundel 6.

Om de vijfde plek veilig te stellen, moesten we winnen tegen de nummer 10 uit de stand. Dat klinkt gemakkelijker dan het is. Sprundel is een soort angstgegner, waar we de afgelopen jaren niet van hebben kunnen winnen. Eerder dit jaar verloren we met 7 – 2 in Sprundel. We waren in elk geval massaal aanwezig tijdens de laatste competitiewedstrijd van het seizoen 2017-2018 inclusief de nodige geblesseerden. Zelfs Silvester was er weer. Hij zou de 90 minuten volmaken. Daarnaast werden we aangemoedigd door vele familieleden. Wat een feest.

In de openingsfase hadden we het bijzonder lastig tegen Sprundel 6. Na een kwartier slalomde een aanvaller door onze defensie. Maurice kon nog net de vingertoppen van zijn linkerhand achter het schot krijgen, maar de bal dreigde desalniettemin naast de linkerpaal in het doel te verdwijnen. Een instormende Brabander wilde het beslissende duwtje geven, maar Jan Willem dacht daar anders over. Met een ultieme sliding lifte hij met zijn linkervoet de bal over de voeten van zijn tegenstander. Via de paal bleef de bal gewoon in het speelveld. Het was absoluut dé verdedigende actie van een veldspeler van het seizoen. Zijn actie gaf Jan Willem kennelijk zoveel veel energie, dat hij ouderwets naar voren ‘sprintte’ en zelfs tot twee keer toe een voorzet gaf. Meer dan in alle voorgaande wedstrijden bij elkaar. Dat hij daarna tot de rust geen fatsoenlijke bal meer wist te raken, laten we maar even buiten beschouwing.

In het tweede deel van het eerste bedrijf waren we duidelijk de bovenliggende partij. Na een half uur begon Ramon aan de linkerkant aan een solo. Even binnen het strafschopgebied werd hij onreglementair gestuit door een Sprundel-verdediger. De toegekende elfmeter werd feilloos binnengeschoten door Wilco: 1 – 0. Na de voorsprong hadden we geen kind meer aan de tegenstander. We waren voortdurend in balbezit. Helaas deden we daar voorin te weinig mee. Het leidde tot een hele reeks hoekschoppen en afstandsschoten, maar tot echt grote kansen kwamen we niet, doordat we te veel aan het breien waren.

We rekenden op onze bijzonder sterke defensie, die geen enkele kans weggaf, om de 1 – 0 over de streep te trekken. Het nadeel van zo’n krappe voorsprong is natuurlijk, dat één moment voldoende is voor de gelijkmaker. En een paar minuten voor tijd viel die dan ook uit het niets. Op 25 meter van het doel, rechts van het midden, kreeg Anton de bal na een rare stuit tegen zijn kin. De tot dan toe uitstekende leidsman zag daar tot vrijwel ieders verbazing een directe vrije trap in vanwege hands. Na afloop zou de arbiter verklaren, dat Jan aangegeven had, dat het zuiver hands geweest zou zijn van Anton, hetgeen complete onzin is. Fijne ploeggenoot die Jan. Overigens was de actie van Jan dankzij een hond niet zonder consequenties. Dat krijg je ervan. Eigen schuld dikke bult.

De sterke centrale middenvelder van de gasten nam de vrije trap en schoot de bal richting de linkerhoek. Maurice kon nog net zijn linkerhand achter de bal krijgen, maar dat was niet voldoende om de bal uit het doel te houden: 1 – 1.
De laatste minuten probeerden we het nog wel, maar de tijd was te kort om alsnog de winnende te maken. Dat betekende dat 1 – 1 de uitslag was. Hierdoor kon Schijf 5 op de slotdag in de stand alsnog over ons heen wippen, waardoor die ploeg op doelsaldo (+2 om +1) als 5e is geëindigd en wij als 6e. Dus Wim, zoals ik enige tijd terug al voorspelde: als wij de thuiswedstrijd tegen Schijf met twee doelpunten verschil gewonnen zouden hebben in plaats van met een doelpunt verschil, zouden wij als 5e geëindigd zijn.

Direct na afloop van het voetballen bedankte Addy vd K namens Zondag 2 en de Zondagveteranen Aad en Cees voor hun inspanningen, zodat wij het afgelopen seizoen op het Slobbengors hebben kunnen spelen en overhandigde hen namens ons allemaal een presentje. Nogmaals dank Cees en Aad!

Doordat we op het allerlaatst de vijfde plek uit handen gaven, was sprake van een lichte domper, maar ook niet meer dan dat. Het is immers al weer jaren geleden, dat we nog in het linkerrijtje eindigden. Met 34 punten uit 22 wedstrijden hebben we het prima gedaan. Vooral de verdediging deed het met 55 tegentreffers veel beter dan de afgelopen seizoenen. Jarenlang incasseerden we ongeveer 4 tegendoelpunten per wedstrijd tegen 2,5 dit seizoen. Dat kwam mede, doordat Johan elk seizoen de bal een flink aantal keer in eigen doel roste. Vanwege zijn blessure kwam hij dit jaar niet zo vaak in actie en als hij al meedeed, kwam hij gelukkig nauwelijks in ons strafschopgebied. Dat scheelt een hoop. Overigens is Edwin moeiteloos in Johans voetsporen getreden. Met liefst drie eigen doelpunten, waaronder een nu al legendarische tegentreffer tegen de Zondagveteranen, sleepte hij verdiend de Tikkie-Terug-Bokaal in de wacht.

Wat ook hielp, is, dat we eindelijk weer eens een echte topscorer in huis bleken te hebben in de persoon van Wilco, die in 27 wedstrijden (competitie, beker en oefen) 22 keer wist te scoren. Arie was de laatste, die zo’n aantal wist te halen. Mede daardoor haalden we lang geleden onze enige titel binnen. Dit seizoen wist onze voormalige topscorer niet één keer het vijandelijke net te vinden. Zijn verval is compleet.

De derde helft was van hoog niveau. Ik heb nog nooit zoveel teamgenoten na de wedstrijd in de kantine gezien en zolang. De tegenstanders hielden het met drie man lange tijd vol, maar ze waren uiteindelijk kansloos.
Het was 13 dagen voor de Bunkerdag en dat was waarschijnlijk de reden, dat de hapjes maar bleven komen. Halverwege de middag vond uw verslaggever het welletjes, maar hij was zeker niet de laatste, die naar huis ging. Sommigen wilden voor de laatste maal dit seizoen profiteren van een goed excuus om laat thuis te komen. Hopelijk waren ze voor het avondeten thuis.

Tot volgend seizoen!

Commentaren zijn niet meer mogelijk.