SC Emma 6 – Papendrecht 4: 2 – 3

SC Emma 6 – Papendrecht 4:  2 – 3

Op de eerste zondag van september begon het seizoen net als vorig jaar in Dordrecht tegen SC Emma 6. Toen werden we compleet zoek gespeeld. Tijd dus om dat beter te doen. Op voorhand leek dat toch een bijzonder moeilijke klus te gaan worden.

Hoewel we op papier liefst 25 man hebben, stonden om 10 uur slechts 11 rood-zwarten op het veld, waarvan meer dan de helft het vorige seizoen meer niet dan wel had gespeeld. Zo had Silvester slechts twee keer 90 minuten gespeeld. Klasse dat hij er was vanuit het verre Amsterdam, terwijl vele Papendrechters niet de moeite genomen hadden om het korte stukje naar het Gemeentelijk Sportpark Reeweg af te leggen. Nieuwkomer Teus had afgelopen voorjaar nauwelijks speelminuten gemaakt. Johan en Arie waren wel vaak aanwezig geweest, maar veel verder dan een invalbeurt of hooguit een halfje waren ze niet gekomen. En Peter had 9 maanden geleden voor het laatst met ons meegedaan.
Gelukkig konden we wel vrijwel in onze sterkste opstelling aantreden. Zo hadden we liefst 4 voormalige eerste-elftalspelers in de gelederen, met Teus als linkshalf, Peter en Silvester centraal op het middenveld en Anton daar vlak achter. Aan onze rechterkant liep een niet te stuiten wervelvind, die maar bleef gaan en continu van achterlijn naar achterlijn rende.

Maar wacht eens even…  Euhhhh… Sinds wanneer hebben wij een kilometervreter in ons team? Wie was die brok mannelijkheid eigenlijk van zo te zien een jaar of 25? Zeker een mij onbekende nieuwkomer. In de rust toch maar eens navragen, wie dat was.
Voetballend liep het de eerste helft geweldig. Het oogverblindende combinatievoetbal leidde tot drie treffers van achtereenvolgens Silvester, Wilco en Peter. En die van Peter was vanzelfsprekend weer van ongekende schoonheid. Vanaf de middellijn dribbelde hij voorbij een groot aantal Dordtenaren om vervolgens met een weergaloze stift de doelman kansloos te laten.
Verdedigend zat het potdicht. De Dordtenaren konden geen enkele kans uitspelen. Toch gingen we niet met twee doelpunten voorsprong rusten. De oplettende lezer weet al, waardoor dat kwam. Uw verslaggever schreef immers dat we vrijwel in onze sterkste opstelling aantraden. En dan weet u het al: Edwin deed mee en net zoals één plus één twee is, kunt u al raden naar de tegentreffer. Inderdaad: direct in de eerste wedstrijd van het seizoen maakte Edwin meteen duidelijk, dat hij wederom de Tikkie-Terug-Bokaal wil veroveren. Met een streep waar Ronald Koeman nog een puntje aan kan zuigen, zorgde hij voor de tegentreffer, tevens het absolute hoogtepunt van deze ochtend. Maurice zag de bal pas weer, toen die al in het netje lag. Rust: 1 – 3.

Nu het rust was, kon uw verslaggever eens rustig kijken, welke indrukwekkende mannetjesputter nou eigenlijk onze volledig rechterkant bestreek. Wie was nou die geweldenaar, dat loopwonder, die spierbundel met die brede torso, dat sixpack en benen als boomstammen? Een kruising tussen Usain Bolt, Maarten van der Weijden en Rico Verhoeven? Zeg, wacht nou eens even, is dat niet euhhhhhh… Zie ik dat nu goed… Toch maar even navragen bij de anderen, maar inderdaad: het bleek toch echt om Rob S. te gaan. “Hûh, Rob S.???”, hoor ik u denken. “Dat was dat toch vogel met dat afdakje halverwege, die zijn schoenen alleen kon zien, nadat hij ze had uitgedaan? Die gozer met die worstvingers, driedubbele onderkin, slobberarmen, spekrollen, klutsknieën en O-benen? Die waggelende gabber die voortdurend het idee wekt op elk moment om te kunnen vallen en die het beste rendeert achter een rollator? Die knakker met de snelheid van een schildpad, de actieradius van een slak, de conditie van een luiaard en de draaicirkel van een mammoettanker? Die gast die ’m alleen nog maar raakt in de kantine en niet meer op het veld? Die Rob S.?” Ja inderdaad, die Rob S. Hij was 50 kilo vet kwijt en 20 kilo spiermassa rijker. Wat was hier gebeurd? Een maagverkleining, een maagband, liposuctie, anabolen, dope of andere verboden hulpmiddelen? Volgens trainingsmaatje Edwin niets van dat al en hadden Rob S. en hij de hele zomer keihard doorgetraind

Edwin vertelde dat ze eerst een paar weken met de commando’s hadden meegetraind, gevolgd door dagelijkse vechtsporttrainingen, het afwerken van alle oefenapparaten in de sportschool en zware fietstrainingen. De afgelopen weken zouden ze alle Alpenpassen van boven de twee kilometer bedwongen hebben, in het geval van Rob S. vaak met volle bepakking. Aangezien daar bij Edwin – uiteraard – niets van te merken was, twijfelde uw verslaggever sterk aan dit verhaal, maar Edwin bezwoer, dat het de waarheid is. Het zal wel.

Inmiddels was Jan Willem gearriveerd. Hij had het hele eind van de kleedkamer naar het veld lopend afgelegd. Riskant. Té riskant blijkbaar, want hij was direct geblesseerd geraakt. Hij is nog blessuregevoeliger dan Arjen Robben, al zijn zijn voetbalkwaliteiten het tegenovergestelde van die van Robben. Jan Willem nam na rust daarom maar weer zijn bekende plek in, namelijk langs de lijn met de vlag in zijn hand. Toch zijn sterkste plek.

Ook in de tweede helft waren we de bovenliggende partij. Ons spelpeil bleef hoog en wederom kregen we de nodige kansen, maar het vizier stond helaas niet meer op scherp. De verdediging onder leiding van een opnieuw ijzersterk keepende Maurice bleef geconcentreerd, maar één onachtzaamheid was voldoende voor de onverwachte aansluitingstreffer. We bleven gelukkig rustig en bleven geduldig rondspelen, waardoor de tegenstander nauwelijks aan voetballen toekwam. Op die manier trokken we de verdiende zege over de streep, eindstand: 3 – 2. Van onze kant trouwens een bedankje naar de uitstekende scheidsrechter, die na rust hooguit 5 keer hoefde te fluiten, hetgeen trouwens ook veel zegt over het sportieve karakter van de wedstrijd. Bedankt allemaal.

Edwin is Eigendoelpuntenmaker, Jan Willem Vlagger en Rob S. vanzelfsprekend Speler van de Week. Silvesters moeder en dochter zijn de Supporters van de Week. Normaal kleedden de meesten zich na afloop snel om om zich vervolgens naar de kantine te haasten. Dat was deze keer volledig anders. Niemand ging vlug weg, omdat iedereen zich jaloers zat vergapen aan het blinkende, imponerende ontblote bovenlijf van Rob S. Die indrukwekkende borstkas werd in het geheugen gegrift. Benieuwd of meer teamleden zijn voorbeeld gaan volgen.
Uw verslaggever heeft helaas weinig meegekregen van de derde helft. Ik moest na het douchen snel op mijn fietsje stappen vanwege belangrijke verplichtingen als de was doen, visite en op verjaardagsbezoek. Volgende keer beter.

Opstelling: Maurice; Arie, Luciën, Anton en Johan; Edwin, Silvester, Peter en Teus; Rob S. en Wilco.
Assistent-scheidsrechter tweede helft: Jan Willem.
Aantal toeschouwers: 36.

“Leuk wedstrijdverslag 👍. Op naar de volgende match. Groet, Silvester.”

Eén antwoord op “SC Emma 6 – Papendrecht 4: 2 – 3”

  1. anoniem schreef:

    Ha JW,

    Wat een prachtige ode aan een groot sportman. Dat heeft hij wel verdiend na jaren van malheur, blessures, relatieperikelen, verdachte werkomstandigheden, foute vriendschappen, een lifestyle van drugs en rock ’n roll en een beetje gore seks. Maar een groot sportman weet ook, er komen is 1 ding, maar er blijven is iets van heel andere grootte. Zijn nieuwste motto is gezond oud worden!
    We gaan hem volgen!

    Bedankt voor de prachtig stimulerende bewoordingen. Hij heeft ze op geslagen.