Geen bekerstunt Zondag 4

Geen bekerstunt Zondag 4

De tweede bekerwedstrijd in de poulefase was thuis op veld 4 tegen SSW 3. Vlak voordat we naar ons sportcomplex vertrokken, hadden we 14 man. Dat zou toch genoeg moeten zijn. Op het allerlaatst moest Rutger echter afhaken vanwege ziekte. Na 20 minuten spelen moest Johan het veld verlaten vanwege een blessure, 20 minuten later gevolgd door de eveneens geblesseerd geraakte Teus. In de rust kon Kenneth niet meer verder en na een uur spelen ging Peter eruit na een stevige overtreding. Dat was overigens de enige in een verder bijzonder sportieve wedstrijd.
Het betekende wel, dat we met een 0 – 4 achterstand met 9 man verder moesten tegen tegenstanders, die niet alleen gemiddeld 20 jaar jonger waren, maar ook fysiek veel sterker, fitter en sneller. Een nederlaag met grote cijfers dreigde derhalve. Maar niets van dat al. De overgebleven 9 Papendrechters vochten voor elke meter.

De tactiek was bijzonder simpel: compact spelen, achterin de boel dichthouden en waar mogelijk onze enige spits, de wederom bijzonder bedrijvige Wilco, in stelling brengen. De tactiek werkte bijzonder goed. De tegenpartij kreeg nauwelijks kansen. Sterker nog, de beste kansen waren voor ons. Een minuut of 8 voor tijd werd Wilco onreglementair gestopt in het strafschopgebied door een SSW-verdediger. De wederom uitstekend fluitende arbiter Patrick B. kende ons volledig terecht een strafschop toe en toonde de Dordtenaar de gele kaart, waardoor we in de slotfase nog maar tegen 10 tegenstanders hoefden te voetballen. Wilco zette de penalty feilloos om: 1 – 4. Jammer genoeg werd in de slotseconde alsnog gescoord door de gasten, waardoor 1 – 5 de eindstand was. Wel een uiterst groot compliment voor de 9 rood-zwarte bikkels voor hun weergaloze inzet. En nog een extra pluim voor Arie die, naar later bleek, aan een botsing gekneusde ribben had overgehouden, maar toch de 90 minuten had volgemaakt.

Door de nederlaag waren we nog niet uitgeschakeld voor de beker, maar het betekende wel, dat we de laatste bekerwedstrijd met ruime cijfers dienden te winnen om de poulefase te overleven. Tegenstander ZBC’97 had slechts een kleine zege nodig om verder te gaan. De belangen waren dus bijzonder groot. Spektakel verzekerd.
Ook deze keer was de autorit naar de voetbal geen rustige. Het leek wel of Johan een hotlijn beheerde, zoals hij zelf terecht zei. Zo belde Luciën op om te zeggen, dat hij eerst nog even langs zijn zaak in Capelle aan den IJssel moest. Verder meldde een Brabander, dat hij later zou komen, omdat hij door de afsluiting van de Drechttunnel om moest rijden. Wat een voorbereiding. Die van een andere Brabander was echter nog hopelozer. Hoewel de wedstrijd al eind juli aangekondigd was, had de persoon in kwestie – zijn naam noemen lijkt ons overbodig – geen idee, waar hij naartoe moest. Johan gaf door, dat we op weg waren naar Voltastraat 1 in Zwijndrecht. Het navigatieapparaat van de gloednieuwe auto van die kale kon dat echter niet vinden en dus wist bolletje niet, hoe hij moest rijden. Op de bestemming sportcomplex Bakestein is die gabber al tientallen keren geweest, maar desondanks kon hij het niet vinden. Net of het complete sportpark plotseling naar de andere kant van Zwijndrecht verplaatst zou zijn.

Het was goed te merken, dat Frank weer aanwezig was, want uw verslaggever had zijn schoenen nog niet uit, of Frank had alweer een verhááááááál verteld… Hij bleef dat maar herhalen, zodat de laatkomers het ook meekregen. Ik heb me nog nooit zo snel omgekleed om vervolgens naar het voetbalveld te hollen. Met als gevolg dat mijn warming-up twee keer lang zo duurde als normaal.
Ondanks alle beslommeringen was iedereen gelukkig op tijd aan de aftrap voor de bekerkraker, die plaatsvond op een fantastische grasmat. Zoals gezegd hadden we een ruime zege nodig en begonnen dus furieus. Al in de openingsfase voetbalden we een handvol uitstekende kansen bijeen, die we echter niet wisten te benutten. De gastheren kwamen precies een keer in de buurt van ons doel, toen na een pass vanuit de middencirkel hun enige speler die op onze helft stond, ongehinderd rechtdoor kon lopen richting Maurice en beheerst afrondde: 1 – 0.

Daarna regen we de kansen aaneen. Het waren er zoveel, dat opnoemen ondoenlijk is. Eén ervan wil ik toch beschrijven, aangezien het een uitstekende aanvallende actie van uw verslaggever betrof, die tot mijn eerste kans in vijf jaar leidde. Nadat ik helemaal van de linkerkant van ons strafschopgebied de enorme afstand had ‘gerend’ naar de vijandelijke helft, kreeg ik de bal aangespeeld. Ik omspeelde een tegenstander en zag op een afstand van ruim 20 meter schuin links voor de punt van het strafschopgebied, dat de doelman te ver voor zijn doel stond. Ik probeerde hem met een lob te verrassen, maar de boogbal belandde bij de verre paal op het dak van het doel. Het verbaasde me eerlijk gezegd ontzettend, dat ik van die gigantische afstand de bal nog over wist te krijgen. Wat een schotkracht!

Halverwege de eerste helft viel de gelijkmaker. Na een fraaie aanval bleef de bal op een meter van de doellijn liggen. Frank stond op 30 cm van de bal, maar hij vond de inspanning te groot om de bal in het doel te schieten. Gelukkig kwam Kenneth van de rand van de 16m aangesneld en met een sliding schoot hij de 1 – 1 binnen. Daarna zakten we even in, waardoor de gastheren voor de tweede keer wisten door te dringen tot ons strafschopgebied. Een pegel leek hun tweede treffer in te luiden, maar met een weergaloze reactie tikte Maurice de bal met zijn vingertoppen tegen de lat. Via de doellijn stuiterde de bal het veld weer in.
We waren gelijk weer wakker en dat leidde tot de 1 – 2. Kenneth omzeilde aan de rechterkant de buitenspelval. Hij legde de bal breed op Wilco, die simpel kon binnentikken. Daarna kregen we nog een stel enorme kansen, maar wisten niet meer te scoren.

In de rust hadden we wederom geen wissels meer over. Alex was aan het eind van de eerste helft met een blessure van het veld gegaan en Eric zocht zijn auto op, omdat hij moest gaan werken. Het betekende dat alle 11 overgebleven spelers tot het einde op het veld moesten blijven, dus ook Ramon, die met een hamstringblessure kampte, maar dat was niet te merken.
Omdat we nog enkele malen dienden te scoren om verder te kunnen bekeren, nam Frank de tactiek door. Hij had het over penetreren, er stevig tegenaan gaan, het initiatief nemen, tot het gaatje gaan, de opening zoeken, doordouwen, het doel bereiken, achterlangs gaan, blijven pompen, druk zetten, eroverheen beuken, blijven bewegen, breed houden en nog veel meer goede tips. Jammer genoeg dat hij zelf niets deed met die tips. Lag zeker aan die bobbel op zijn hamstrings.

Het eerste kwart van het tweede bedrijf kregen we zoveel mogelijkheden, dat het wel dubbele cijfers hadden kunnen worden, maar de voorwaartsen hadden het vizier jammer genoeg niet meer op scherp staan. Dat was bij de tegenpartij wel anders: één kans en het was gelijk raak. Maar eerlijk is eerlijk: daar ging wel een weergaloze solo van de ZBC-spits aan vooraf. Daarna kregen we nog genoeg kansen om alsnog de zege te pakken, maar ze benutten, ho maar. Aan de andere kant mochten we blij zijn, dat we niet op achterstand kwamen. ZBC’97 4 dook slechts een enkele keer voor ons doel op, maar als dat gebeurde, was dat direct bijzonder gevaarlijk. In die fase werden we op de been gehouden door de bijzonder sterk verdedigende Jan Willem en de wederom uitstekend keepende Maurice.
We hadden gewoon moeten winnen, maar toen onze voormalige topspeler aangaf geen zin meer te hebben om hard te werken, wisten we, dat het gelijk zou blijven. Al was Rutger nog dicht bij de 2 – 3, maar zijn uithaal belandde via de vingertoppen van de doelman op de lat.
Zo bleef het bij 2 – 2. Het was opnieuw een bijzonder leuke pot voetbal geweest, waarbij het publiek de grote winnaar was. Johan is Assistent-scheidsrechter en Maurice Doelman van de Week. Volgens zowel de scheidsrechter als de tegenstanders was uw verslaggever Man of the Match. Dat ga ik uiteraard niet tegenspreken. Kennelijk had Wim behoefte aan inspiratie, want in de kleedkamer stopte hij stiekem het rode broekje van uw verslaggever in zijn voetbaltas. Kennelijk om thuis een tijdje lekker aan te ruiken. Desondanks beloofde Wim het broekje te zullen wassen en het terug te geven. Benieuwd of dat inderdaad gebeurt en zo ja, in welke staat het dan verkeert.

Door de nederlaag zijn we uitgeschakeld voor de beker, maar verder kunnen we tevreden terugkijken op ons vertoonde spel, op de leuke wedstrijden tegen over het algemeen sportieve tegenstanders en de prima arbitrage. Nou maar hopen, dat we het tijdens de competitie ook zo goed treffen als tijdens de bekercampagne.
Na afloop was het prima toeven op het terras voor de kantine met zicht op het hoofdveld, waar we een boeiende wedstrijd konden aanschouwen. Onze voormalige topspeler functioneert op het veld tegenwoordig niet echt meer, maar als ober bleek hij wel prima te functioneren. Laten we dat erin houden.
We waren van plan nog geruime tijd te blijven zitten, maar Frank besloot dat te verpesten door voor de zoveelste keer ‘dat verhaal’ ten gehore te brengen. Toen hij zelfs willekeurige voorbijgangers begon aan te klampen om ‘dat verhaal’ kwijt te kunnen, vonden Alex en uw verslaggever het welletjes en vertrokken zij huiswaarts. Een aantal diehards bleef echt gewoon zitten. Achteraf bleek, dat zij met het oog op de komst van Frank hun oordopjes hadden meegenomen. Moeten we de volgende keer maar standaard gaan invoeren.

Commentaren zijn niet meer mogelijk.