Eerste competitiezege Zondag 4

Eerste competitiezege Zondag 4

Op zondag 14 oktober; naamdag van de heilige Saturninus van Cappadocië; 155 jaar nadat de Zweedse chemicus en industrieel Alfred Bernhard Nobel octrooi verkreeg op nitroglycerine; 71 jaar nadat de Amerikaanse piloot Chuck Yeager in een Bell X-1 als eerste de geluidsbarrière doorbrak; 6 jaar nadat de Oostenrijkse skydiver en basejumper Felix Baumgartner als eerste mens in een vrije val vanaf bijna 39 kilometer hoogte de geluidsbarrière doorbrak; enkele uren na afloop van de vijfde karaokeavond bij Café De Trap Af, Smooth Sunday in het Sportcentrum Papendrecht; stond voor ons de derde competitiewedstrijd van het seizoen op het programma.

Tot nu toe hadden we steeds aangetreden tegen sterke ploegen en was het weer nogal eens beroerd. Steevast hadden we zo weinig mensen, dat we in de rust al geen fitte wissels meer over hadden. Vandaag speelden we thuis onder schitterende, zonnige weersomstandigheden tegen een team, waarvan we zouden moeten kunnen winnen. Opeens hadden we zoveel mensen, dat we bijna een onderlinge wedstrijd hadden kunnen organiseren. Toeval? Lijkt me niet.
Het betekende wel, dat we meer spelers hadden dan dat er officieel mee mogen doen en dat enkele mensen dus buiten de lijnen dienden te blijven. Dit leidde tot de vraag aan de teamleiding, waarom dit niet eerder duidelijk op de groepsmail en groepsapp gemeld was, zodat mensen thuis hadden kunnen blijven. Dit onderwerp is in het verleden veelvuldig aan bod geweest tijdens de verslaggeving, maar voor de nieuwkomers wil ik het nog wel een keer behandelen. Kort gezegd: in het verleden is dat wel gedaan, maar dat leidde tot overwerk voor de teamleiding, liep volledig uit de hand en werd een compleet fiasco.

Zo gebeurde het regelmatig, dat, nadat aangegeven was, dat we mogelijk zoveel spelers zouden hebben, dat een enkeling thuis zou kunnen blijven, het overgrote deel van de mensen zich daarvoor spontaan aanmeldde met als gevolg, dat we niet eens meer 11 man over hadden. Waarna de teamleiding de hele zaterdag bezig was om iedereen te benaderen en aan te geven gewoon te komen om op die manier voldoende mensen voor de naderende wedstrijd bijeen te schrapen. Verder zou eenieder zo langzamerhand wel moeten weten, dat een beperkt aantal doordeweekse afmeldingen niet automatisch betekent, dat we de zondag daarop over voldoende mensen beschikken. Regelmatig is het voorgekomen, dat we op vrijdagavond op papier nog 17 of 18 man hadden, waardoor de teamleiding met de handen in het haar zat, hoe dat opgelost zou moeten worden. Om 24 uur later, in plaats van het benaderen van 1 of 2 spelers met het aanbod om thuis te kunnen blijven, na een half dozijn late afmeldingen 1 of 2 gastspelers te moeten benaderen om een volwaardige ploeg op de been te kunnen brengen.

Het belangrijkste probleem was echter, dat het onmogelijk bleek het concept van het opnemen van een dubbele wisselbeurt uit te leggen aan menig teamlid. Het aanvragen van een dubbele wisselbeurt betekent namelijk niet automatisch, dat je zomaar kunt wegblijven. De dubbele wisselbeurt wordt pas definitief, als tijdens het omkleden in de kleedkamer, voorafgaand aan de wedstrijd, blijkt, dat we ruim in de spelers zitten. Tot dat moment dient de persoon in kwestie zich beschikbaar te houden. Mochten op het allerlaatste moment mensen afhaken, iets wat regelmatig is voorgevallen, dient die persoon gewoon te komen. De praktijk was echter anders. Die personen waren na het aanvragen van de dubbele wisselbeurt kennelijk ondergedoken en waren volstrekt onbereikbaar, met als gevolg, dat we menigmaal met een krappe selectie aantraden, terwijl we eigenlijk ruim in de spelers zaten. Die personen kwamen pas enkele dagen later weer boven water en antwoordden steevast op de vraag, waarom ze niet gereageerd hadden op de oproep om alsnog te komen, met de dooddoener: “ik had toch een dubbele wisselbeurt en mocht dus wegblijven”. Daarna werd de procedure nogmaals geduldig uitgelegd, maar dat had geen enkel succes, want de keer daarop was het precies hetzelfde laken en pak.

Het absolute dieptepunt was tijdens de uitwedstrijd tegen SCO/TOFS 6, een ploeg, die, totdat wij daartegen moesten aantreden, stijf onderaan stond en alles dik verloren had. Wij leken ruim in de spelers te zitten, waarop iemand aanbood zich op te offeren en thuis te blijven. Op het laatst meldden echter zoveel mensen zich af, dat de opofferaar gemaand werd te komen. Dat weigerde hij echter, omdat hij in De Efteling zat. Wie dit zelfs voor Zondag4-begrippen ongeloofwaardige verhaal weigert te geloven, moet het archief van de website maar raadplegen, want ook dat is echt gebeurd. Het einde van het liedje voor wie het niet wil opzoeken: we werden gedwongen met een uiterst krappe groep af te reizen, waarvan de helft niet fit was. Bovendien hadden we geen keeper. Na een redelijk begin verloren we uiteindelijk met 8 – 1, mede doordat de scheidsrechter, in een poging het doelsaldo van de gastheren op te vijzelen, een blessuretijd van bijna een half uur hanteerde, waarin we volledig instortten, omdat de meerderheid geblesseerd was en zich naar het einde sleepte, terwijl de tegenpartij maar verse krachten bleef aanrukken. Na deze dramatische ervaring werd door de teamleiding besloten geen duidelijke oproep tot opofferen meer uit te laten gaan. Thuis wonnen overigens gewoon van SCO/TOFS 6.
Dit betekent uiteraard niet, dat het niet mogelijk is, om thuis te blijven en een dubbele wisselbeurt op te nemen, wanneer we meer dan 16 spelers hebben. Maar in een dergelijk geval dient het initiatief te komen van de potentiële opofferaar. De teamleiding zal zich gedeisd houden. Maar nog steeds geldt, dat pas op het allerlaatste moment besloten wordt, of de aanvraag wordt gehonoreerd of niet.

Tijdens de wedstrijd tegen SVW 2 werden recordtemperaturen gemeten voor 12 oktober. Of het daaraan lag, is onduidelijk, maar we waren in de openingsfase in elk geval niet vooruit te branden. De tegenpartij trouwens ook niet. De mensen langs de kant, die op hun gemakkie een wandelingetje maakten, aan het warmlopen waren of op een sukkeldrafje een balletje trapten, deden aanzienlijk meer dan de acteurs binnen de lijnen. Enig pluspunt was scheidsrechter Marco, die ons voor het eerst floot en dat uitstekend deed. Patrick had ervoor gezorgd, dat hij ons kwam fluiten. Zondag 4 bedankt beide heren daar hartelijk voor.
Het eerste half uur werd de bal alleen maar een beetje doelloos rondgespeeld of wat daarvoor moet doorgaan. Elke vorm van diepgang ontbrak. Bij ons kwam dat mede, omdat Frank op papier spits was, hetgeen in de praktijk uiteraard betekende, dat alleen Kenneth voorin liep. De paar keer dat Kenneth de achterlijn naderde, had het geen enkele zin om een voorzet te geven, aangezien niemand zich in de buurt van het doel bevond. Dat gold dus ook voor de aan de rechterkant geposteerde Rob S., die aan het begin van het seizoen zo geweldig gevoetbald had. Zijn prestatie was nu het tegenovergestelde. Toen hij zag, dat zijn vader op weg was naar veld 3, wendde Rob S. gelijk een blessure voor om zijn vader te behoeden voor een mogelijke hartverzakking als gevolg van Robs abominabele optreden.

Het begon pas te draaien, nadat onze ‘aanwinsten’ – nou ja, aanwinsten – Teus en Mark het veld verlaten hadden. Zij hadden ook wel door, dat zij er helemaal niets van bakten en veinsden, of ze geblesseerd geraakt waren om een complete afgang te voorkomen. Ooit waren ze toch echt dragende krachten van Zaterdag 1, dat destijds op het twee-na-hoogste niveau actief was. Iets wat heden ten dage maar moeilijk te geloven is. In elk geval gelooft Teus’ zoon Guus daar helemaal niets van. Het betekende wel, dat Peter en Wilco binnen de lijnen kwamen, waardoor we eindelijk wat diepgang in ons spel kregen. Wilco nam direct zijn plaats in de spits in en dat betaalde zich al snel uit. Hij zorgde voor de 1 – 0 ruststand.

Met de komst van Tom na rust konden we eindelijk echt op de aanval spelen en kon Kenneth zijn voorzetten op meer dan één speler kwijt. Dit leidde dan ook tot de 2 – 0. Na de mooiste aanval van de wedstrijd over de linkerkant trok Kenneth de bal bij de achterlijn prima terug. De inkomende Tom schoot de bal strak in de verre hoek. Niet veel later kwam de bal na een afgeslagen aanval wederom bij Tom. Van 25 meter legde hij de bal op knappe wijze in de linker benedenhoek.
Tien minuten voor tijd kregen we een directe vrije trap even buiten het strafschopgebied, aan de rechterkant. Tom wilde voor een echte hattrick gaan en onze benjamin stuurde daarom onze gerenommeerde specialisten brutaal weg. Hij krulde de bal met links fraai over de muur, maar via de binnenkant van de rechter paal vloog de bal het veld weer in.

Vijf minuten voor het einde kwam Alex nog binnen de lijnen voor Frank. In die periode bewoog Alex meer en beter, zorgde hij voor meer goede voortzettingen, liep hij zich beter vrij, was hij zowel in aanvallende als verdedigende zin bij meer acties betrokken, passeerde hij meer tegenstanders en zorgde hij voor meer gevaar dan Frank in de 85 minuten daarvoor. Vrijwel iedereen zou zich diep schamen na een dergelijke wanprestatie, maar Frank kennende vond hij zichzelf waarschijnlijk weer de absolute uitblinker.
Uw verslaggever meende, dat in de slotfase niet meer gescoord werd en dat de uitslag dan ook 3 – 0 was. Op het wedstrijdformulier stond echter 4 – 0. Het was bij tijd en wijle een bijzonder slaapverwekkende vertoning. Waarschijnlijk ben ik even ingedut, toen de vierde gemaakt werd. Maar hoe dan ook: eindelijk de eerste competitiezege en de nul gehouden. Kan niet beter.
Wim, Jan Willem en Marcel zijn de Opofferaars en Mark en Teus de Flops van de Week. Maurice is De Nulhouder, Patrick Regelaar, Marco Scheidsrechter, de heer Van Wijngaarden Supporter, Johan Vlagger en Tom Speler van de Week.

Na afloop was het wederom goed toeven op het Rood-Zwarte Plein. Jan Willem bleef maar heen en weer gaan naar de kantine voor drinken en hapjes. Hij liep daarbij aanzienlijk meer dan menig speler tijdens het voetballen. Ook deze keer kwamen bijzonder interessante onderwerpen ter tafel. Mark introduceerde een nieuwe uitleg voor het begrip kantelpunt. Hij ging daarbij steeds dichter naast Johan zitten, wiens hoofd steeds roder werd. Frank blijkt een bij ons onbekende hobby te hebben, namelijk het ruiken aan van alles en nog wat. Hij heeft beloofd de volgende keer zijn verzameling geurlapjes meer te nemen. We zijn reuze benieuwd.

Commentaren zijn niet meer mogelijk.