Papendrecht 3 – VCW 4: 2 – 0

Papendrecht 3 – VCW 4:  2 – 0

Op zondag 24 november; naamdag van de heilige Colman van Cloyne; 377 jaar nadat Abel Tasman Tasmanië ‘ontdekte’; een dag voor een spellenavond bij Spellenvereniging The Meeples; een dag voor de workshop Geef kleur aan je Karakter bij Parelss; twee dagen voor de bingo bij Inloop De Spil; twee dagen voor de Business & Bites op De Markt; de Nationale Verander-Je-Wachtwoord-Dag; stond op veld 4 van ons sportcomplex de wedstrijd tussen Papendrecht Zondag 3 en VCW 4 op het programma.

Uw verslaggever heeft zich een jaar geleden op de gastspelerslijst van de zondagafdeling van VV Papendrecht laten zetten. Zondag 3 was daar blij mee en ik ben blij, dat ik niet steeds dat ‘stomme gedoe’ hoef mee te maken. Een win-winsituatie dus. Mijn afwezigheid betekent wel, dat de website praktisch niet meer wordt bijgehouden. Want stel je eens voor, dat je iets zou moeten doen voor het team en de club. Dat is voor Gekke Henkies als ondergetekende. De doelpuntenmakers en het aantal wisselbeurten worden daarom niet meer getoond op de website.
Uw verslaggever had zich voorgenomen om af en toe te komen op zondag om voor zichzelf te trainen en tegelijkertijd een wedstrijdje te bekijken. Het was echter het afgelopen jaar voortdurend steendruk en keihard werken voor de club voor Gekke Henkies. Als iemand van Zondag 3 nou ook eens iets zou doen, zou ik wellicht tijd hebben gehad voor een paar minuutjes speeltijd. Dat vooruitzicht betekende echter, dat de Zondag3-leden helemaal weigerde om ook maar iets te doen.

Op de laatste zondag van november was het eindelijk relatief rustig en aangezien het de laatste thuiswedstrijd van Zondag 3 van 2019 was, was uw verslaggever weer eens richting het Slobbengors afgezakt. Ik moest echter eerst aan de slag voor de voetbal, zodat ik pas in de rust aankwam. Zoals verwacht was de opkomst massaal. De tegenpartij had nog geen punt gehaald, vandaar. De week ervoor was koploper SC Emma 5 in Dordrecht de tegenstander. Toen was met pijn en moeite een elftal bij elkaar geschraapt. Twee weken terug werd thuis met 7-0 gewonnen van een laagvlieger en was de opkomst vanzelfsprekend groot. Over een week zou gevoetbald worden tegen nummer 2. Die wedstrijd diende uitgesteld te worden wegens een gebrek aan spelers. Ook dit jaar ligt het er niet dik bovenop.

Het was chocoladeletter versieren bij de Kinderboerderij. Vandaar dat Teus en Eric er niet waren. Het was een dag na de Dag van de Drankenhandelaar. Vandaar dat de nodige spelers snel uitvielen of helemaal niet mee konden doen. Maar goed, zij waren er in elk geval als toeschouwer. Klasse. Van de vele fans kreeg uw verslaggever te horen, dat de eerste helft van onze kant briljant geweest was. De opponenten hadden nauwelijks iets te vertellen en waren tureluurs geworden van het onetouchvoetbal. We werden aan de hand genomen door voormalige Spelers van het Jaar Rutger en Anton. Rutger hamerde de bal uit een rechtstreekse vrije trap van 40 meter staalhard in de kruising. Het doel staat nog scheef. En ook Anton wist de bal na een Maradona-achtige actie tegen de touwen te rossen. Met een 2-0 voorsprong was het theetijd. Dat wil zeggen: als Johan zich tijdig naar ons verenigingsgebouw had weten te haasten. Tegenwoordig moeten de teams alles zelf verzorgen en dat dient in principe door de reserves gedaan te worden. Maar ja, daar voelen de meesten zich uiteraard te goed voor. Mijn stoppen betekende, dat het zoeken was naar een nieuw slofie en dat is Johan geworden. Dus bent u op zoek naar een goede vlagger, regelaar, theezetter etc., dan moet u tegenwoordig niet meer bij mij zijn, maar bij Johan.

Toen de Zondag3-spelers zagen, dat ik als toeschouwer aanwezig was, werd pardoes besloten om na rust uit een ander vaatje te tappen, zodat ik niet opeens zin zou kunnen krijgen om binnenkort weer eens als noodinvaller te fungeren. De sfeer in de groep schijnt dit jaar in tijden niet zo geweldig geweest te zijn en de resultaten zijn navenant. Dus waarom iets veranderen door mij weer sporadisch toe te laten, nietwaar? Eén ding was in elk geval niet veranderd. De speelbal rolde richting de slootrand en het was vanzelfsprekend aan mij om die bal te halen.

Mede door de vele uitvallers was in de tweede helft er totaal geen touw aan vast te knopen, wat opstelling nou was. Niemand stond op een vaste positie en bewoog schijnbaar wat doelloos over het veld. Nou ja, bijna niemand. Wat dat betreft is het fijn, dat Rob U. bij het begin van de tweede helft binnen de lijnen stond. Hij heeft altijd als doel zoveel mogelijk op een vaste plek te blijven staan en pas echt te gaan bewegen, als hij gewisseld wordt. Gelukkig bleef ook Maurice op zijn vaste plek staan. Als enige was hij de hele tijd geconcentreerd en dat was hard nodig ook, want ondanks dat hij nauwelijks iets te doen kreeg, maakten de Brabanders enkele keren goed gebruik van de chaos aan onze kant en doken een paar maal vanuit het niets voor onze doelman op, maar met enkele miraculeuze reflexen wist Maurice zijn doel schoon te houden.

Vrijwel iedereen liep meer over het veld te zwerven dan Frank. Dat zegt toch alles. Heel verwarrend voor uw verslaggever. Het was toch al een verwarrende ochtend, want Frank behoorde zowaar tot de beteren. Zelden vertoond. Nu denkt u waarschijnlijk, dat dat zou moeten betekenen, dat de rest als een krant gespeeld zou moeten hebben, maar dat was zeker niet het geval. Het was weliswaar bij tijd en wijle een janboel, maar niemand was superslecht. Iedereen deed echt wel zijn best om de drie punten binnen te slepen. Het was gewoon zo, dat Frank geen een keer in de weg liep, als aanvaller opeens volkomen onnodig in de defensie opdook, de bal zomaar ergens heen knalde of zijn bekende rare fratsen uithaalde. Dat hebben we decennialang niet meer meegemaakt. Frank deed weliswaar niet echt iets goeds, maar dat zou toch wel een beetje te veel gevraagd zijn.

Anton behoorde tot de actiefste spelers. Dat leverde enkele hoekschoppen op. Het was alleen jammer, dat hij meende die zelf te moeten nemen. Bij de eerste, vanaf onze rechterkant, gleed hij uit, waardoor de bal in de voeten van een VCW-speler huppelde. De tweede, vanaf de andere kant, ramde hij rechtstreeks over de achterlijn tegen de ballenvanger. De derde, weer vanaf onze rechterkant, kwam nauwelijks het strafschopgebied in. Nou gebiedt de eerlijkheid te zeggen, dat meesten de bal uit een hoekschop niet meer voor het doel krijgen. Dat geldt zeker voor uw verslaggever. Het wordt op ons niveau tijd voor pupillencorners.

Het was een leuk, gezapig potje, waarin niets gebeurde. Scheidsrechter B. hoefde slechts een enkele keer te fluiten. Des te jammer dat na een niemendalletje enkelen uit hun plaat gingen. Dat deed Edwin niet eens, toen hij, nadat hij ten val gekomen was, na een nogal lompe actie op zijn rechterpols geraakt werd, met een schreeuw tot gevolg. Zoals mevrouw Veldhuis – Verzijl vervolgens zei: “Als Edwin zo schreeuwt, moet het wel ernstig zijn. Als het nou Frank geweest zou zijn, weet je, dat er niets aan de hand is.” Desondanks wilde bikkel Edwin gewoon doorgaan, maar dat liet reserve Arie niet toe. Hij stuurde Edwin het veld uit en nam zijn plaats in. Arie wilde graag aan zijn wederhelft zijn lenigheid demonstreren en tonen, dat hij nog steeds tot elke gewenste inspanning in staat is. Arie ging op een gegeven moment als linksback spelen om aan uw verslaggever te laten zien, dat zijn positie binnen het veld toch echt definitief bezet is en dat ondergetekende zich moet bezighouden met de ballen oppompen, vlaggenstokken opruimen, de doelnetten omhoog halen en dergelijke.

We kregen nog diverse mogelijkheden, maar na rust stond het vizier niet meer op scherp. De grootste kans ontstond onverwachts, toen de VCW-goalie uitgleed en de bal richting het doel huppelde. Een speler met het minste geringste beetje snelheid had de bal zo in het lege doel kunnen lopen. Helaas stond alleen Rob S. in de buurt van de bal. Maar het dient gezet: niet veel later won Rob S. zowaar een sprintduel met een tegenstander. U denkt waarschijnlijk, dat dat het gevolg was van pootje haken of een flinke duw van Rob S., maar dat was echt niet het geval. Waarschijnlijk kreeg de tegenstander een krampaanval.
Verder gebeurde er niets noemenswaardigs meer, eindstand: 2 – 0.

Bij de derde helft was Frank aanwezig. Uw verslaggever had zich daar de afgelopen maanden uitgebreid op voorbereid middels het bezoeken van een tantrakring, mindfulnesscursussen, pilates, compassietraining, affirmatiesonderricht, transcendente meditatie en cognitieve defusie-, neurolinguïstische, integratieve, holotropische, transactionele, gedragsanalytische, interactionele, rationeel-emotieve, acceptatie-, zelf-als-context-, toegewijde actietherapie. Het bleek allemaal niet nodig, want net als tijdens de eerste twee helften had Frank zich bijzonder sterk verbeterd. Ik heb geen enkel orentuitend woord uit zijn mond horen komen. Het is Jules dus eindelijk gelukt Frank te temmen. Vandaar die striemen. De redenen om tijdig weg te gaan, waren trouwens weer ouderwets. Rob U. had een etentje, voorafgegaan door een potje jeu-de-boules. En Silvester moest naar Nieuw-Vennep om zijn dochter op te halen. Dat betekende voor hem 300 km rijden voor 10 minuten voetballen. Je moet het er maar voor over hebben.

Het halen van het drinken ging me overigens nog steeds uitstekend af. En de hapjes smaakten prima. Dat smaakt naar meer.

Commentaren zijn niet meer mogelijk.