Papendrecht 3 – HZ’75 3: 3 – 4

Papendrecht 3 – HZ’75 3:  3 – 4

Op zondag 19 januari; naamdag van de heilige Germanicus van Smyrna, 225 jaar na het uitroepen van de Bataafse Republiek; 105 jaar nadat de Franse ingenieur, chemicus en uitvinder Georges Clause octrooi kreeg op de neonlamp; de 184e geboortedag van de Schotse ingenieur en uitvinder James Watt; tijdens de Benefiet-Brunch voor de Samenloop voor Hoop Papendrecht; de Internationale Dag van de Sneeuw; startte voor Papendrecht Zondag 3 op veld 4 van het Slobbengors het tweede deel van de competitie. HZ’75 3 was de tegenstander.

Het nieuwe kalenderjaar begint altijd op de eerste zaterdag van het nieuwe jaar met de Veteranenwedstrijd, gevolgd door de Nieuwjaarsreceptie. Typisch een moment om je hart voor de club te tonen. Dat betekent over het algemeen, dat alleen uw verslaggever aanwezig is. Maar die was deze keer zowaar niet alleen. Op die dag worden namelijk ook de jubilarissen gehuldigd en dit keer waren daar liefst drie teamleden onder, die allen 25 jaar achter elkaar lid zijn van VV Papendrecht. Kenneth was – uiteraard – niet aanwezig, maar Marcel en Edwin wel. Zij zijn overigens al veel langer lid, maar na hun jeugdjaren zijn ze de nodige tijd geen lid meer geweest en als je daarna opnieuw lid wordt, begint de teller weer op nul. Beiden straalden met het fraaie speldje op hun overhemd. Al kan dat ook te maken hebben met de goedgevulde bierpullen.

Uw verslaggever kreeg de vraag, waarom er geen verslag op de website stond van de laatste wedstrijd voor de winterstop. Ik heb eerlijk gezegd geen zin meer om de wekker te zetten en vroeg op te staan voor een wedstrijd, waarvan je van tevoren weet, dat je die gaat verliezen tegen een matige tegenstander, terwijl dat volslagen onnodig is. En aangezien verder niemand zin heeft om ook maar iets te doen, laat staan iets vertellen over een wedstrijd, dus geen wedstrijdverslag. Ik kan wel uiteenzetten, hoe dat de afgelopen jaren steevast gegaan is.

Een blik op de ranglijst leerde, dat de tegenstander een laagvlieger was. Dat betekent automatisch, dat de meerderheid denkt, dat eenvoudig zonder enige inzet gewonnen moet kunnen worden. De teammanager waarschuwde daar veelvuldig voor, maar dat werd altijd lachend weggewuifd. De teammanager had daarnaast voor een opstelling en speelwijze gekozen, waarbij de kans op een goed resultaat maximaal zou zijn. Ook daar werd minachtend over gedaan Vervolgens werden veranderingen doorgevoerd, die voor de teammanager onbegrijpelijk waren. Hij wees daar dan op en gaf aan, dat we op die manier zouden gaan verliezen. Als reactie kon hij een uitbrander verwachten en daarna toegesnauwd worden, dat hij niet zo negatief moest zijn. Vanzelfsprekend verliep de wedstrijd vervolgens precies volgens de voorspellingen van de teammanager met een verliespartij tot gevolg. En, oh, oh, oh, wat wist iedereen na afloop goed, wat er misgegaan was, waarbij allerlei punten opgenoemd werden, die vooraf al aangegeven waren door de teammanager en waarvoor hij toen uitgelachen was. Maar de volgende keer zou het allemaal beter zijn.

Die volgende keer was op de derde zondag van 2020. Het was twee dagen na de Wereld-Fetishdag. Frank kon daardoor logischerwijs geen hele wedstrijd spelen. Het was twee dagen voor de Lelijke-Truiendag, waarvoor al duidelijk geoefend werd. Tijdens de eerste helft werd tegenstander HZ’75 3 volledig zoek gespeeld. In plaats van de wedstrijd al definitief in het slot te gooien, vonden de Papendrechters een 2 – 0 ruststand wel voldoende. Je weet dan al precies, wat er na de rust gaat gebeuren. Iedereen denkt, dat de wedstrijd gespeeld is, doet niet veel meer, hooguit blind naar voren hollen in een poging een doelpunt te maken, waardoor de tegenpartij heel eenvoudig kan scoren. Iets waar de teamanager tig keer tevergeefs voor gewaarschuwd heeft. Nog voordat de Zondagveteranen op veld 2 aan hun tweede helft waren begonnen, had de tegenpartij de aansluitingstreffer al in het mandje liggen.

Uw verslaggever hoorde van de trainer-coach van de minipupillen, dat daar enkele voetballers van 4 jaar in lopen, die het leuk vinden om de bal in hun handen te pakken en die keihard in het doel te schieten. Die spelers laat de leiding van JO7-1 maar niet aan wedstrijden meedoen. Bij Zondag 3 lopen er precies zulke voetballers rond. Wil de ploeg nog punten halen dit seizoen, kun je die voetballers voortaan ook maar beter alleen laten trainen, ze elk een bal geven en maar op een doel laten rammen

Na de 2 – 1 kwamen de gasten er wederom lange tijd niet aan te pas. Het was wachten op de 3 – 1 en die viel dan ook. Bij dergelijke situaties wilde de inmiddels ex-teammanager, dat de ploeg zou spelen volgens een tactiek, waarbij succes verzekerd is. Namelijk achterin wat extra zekerheid inbouwen, geen onnodige risico’s meer nemen, loeren op dat kansje om de wedstrijd definitief te beslissen, inzet tonen op momenten dat het moet en rust pakken als het kan. Ga desnoods over op een handbalverdediging of parkeer in het uiterste geval de bus. Doe in elk geval iets om de overwinning over de streep te trekken. Velen verliezen echter liever dan zich iets aan te trekken van de voormalige teammanager en doen juist het tegenovergestelde. Ook deze keer. Acties werden, terwijl de doelman al uit positie was, tot in den treure voortgezet in plaats van af te drukken. Schoten waren zonder enige overtuiging. Alleen voor de vijandelijke goalie ging de bal er nog niet in. De tegenstanders kwamen nauwelijks voorin, maar als dat toch gebeurde, rondden ze wel resoluut af. Ook deze keer zag je de tegentreffers een halve minuut van tevoren aankomen, maar niemand voelde zich geroepen ook maar te proberen ze te verhinderen. Een vrije trap van onze rechterkant was eindeloos onderweg, maar desondanks kon de kleinste van het veld vogeltjevrij en ongehinderd binnenkoppen. Daarna konden de tegenstanders diverse keren rustig richting ons strafschopgebied lopen, de hoek uitzoeken en van afstand afdrukken, zonder dat iemand van plan was de schotpoging te verhinderen. Eindstand: 3 – 4.

Persoonlijk zie ik de lol daar niet van in. De rest ziet dat kennelijk anders, anders zou er wel wat aangedaan worden. Ook deze keer zal de smoes wel weer geweest zijn, dat de tegenstanders jonger waren (toen wij vroeger verloren van tegenstanders, die ouder waren, was het excuus altijd, dat dat kwam door hun ervaring, maar dat terzijde). Ook deze maal is die smoes echter flauwekul. Het overgrote deel van de wedstrijd verliep op slentertempo en we heersten bijna 90 minuten lang. Maar als je je weigert te gedragen als teamspeler en het zelfs verdomt om de meest elementaire, verdedigende taken uit te voeren, als je directe tegenstander opzoeken en zijn doelpoging verhinderen, bijvoorbeeld door een stap naar voren te zetten om zo voor de bal te gaan staan – dat zijn toch echt geen zware inspanningen – dan monden de meeste wedstrijden vanzelf uit in nederlagen. En zo gaat dat bij ons in driekwart van de gevallen. Mij ontgaat volkomen, wat daar leuk aan is, maar dat zal wel aan mij liggen.

Persoonlijk wil ik altijd voor het beste resultaat gaan. En als we verliezen van een tegenstander, die duidelijk beter was, heb ik daar geen enkele moeite mee. Dat was de laatste jaren echter maar zelden het geval. Meestal waren de tegenstanders beduidend minder of hooguit gelijkwaardig aan ons. Ik vind, dat je dan als ploeg in de subtop dient mee te draaien. Zo fanatiek ben ik nog wel. Desondanks bungelen we op het allerlaagste niveau steevast onderaan de ranglijst. In tegenstelling tot mezelf vindt iedereen dat prima, anders zou er wel actie ondernomen worden, nietwaar. De meesten zijn echter alleen nog maar fanatiek, als tijdens de derde helft de kan of de hapjes op tafel komen.

Edwin is Man van de Wedstrijd. Hij ging er als één van de weinigen volledig voor en bleef zich maar voor de bal werpen. Desondanks werd hij regelmatig uitgescholden door mensen, die medeverantwoordelijk waren voor de onthutsende nederlaag. Edwin trekt zich daar echter niets van aan. Echt klasse Ed! Mij lukt dat niet meer, nadat me dat zelf ook bijna wekelijks is overkomen.

Het betekent allemaal, dat uw verslaggever zijn zondagochtenden op een andere wijze dient in te vullen dan dat hij als trouw lid van het team 30 jaar lang gedaan heeft. Wordt er op het Slobbengors gespeeld, dan kom ik, als het enigszins kan, om wat voor mezelf te trainen. Dan kan ik gewoon ballen, zonder dat ik belachelijk word gemaakt en overal de schuld van krijg van mensen, die zowel binnen als buiten het veld niets uitvoeren. Lekker is dat hoor. Maar in geval van nood wil ik uiteraard best als noodinvaller fungeren. Een paar speelminuten op zijn tijd blijft natuurlijk gewoon leuk. Maar niet goed ook goed hoor. Verliezen hoeft niet met 11 man. Dat kan ook prima met zijn tienen.

Op andere dagen ga ik bij slecht weer waarschijnlijk aan voetbalsquash, teenworstelen of antizwaartekrachtyoga doen. Het kan ook nog punniken of macrameeën worden. Bij mooi weer wordt het mogelijk iets als stokduwen, eenwielerhockey, kaasrollen, fietsbal, extreemstrijken, elliptisch fietsen, stokpaardrijden, kanopolo, zwerkbal, of toch gewoon scheenschoppen of moddervoetbal. Daar moet ik nog over nadenken.

 

Laat een bericht achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *