Papendrecht 3 – Beek Vooruit 13: 5 – 1

Papendrecht 3 – Beek Vooruit 13:  5 – 1

Op zondag 26 januari; naamdag van de heilige Paula van Chelles;
88 jaar nadat de Amerikaanse natuurkundige en Nobelprijswinnaar
Ernest Orlando Lawrence octrooi aanvroeg op het cyclotron; 37 jaar nadat in Californië de Nederlandse kunstmaan IRAS gelanceerd werd; Australia Day; de 197e sterfdag van de Engelse arts Edward Jenner,
de ontwikkelaar van het pokkenvaccin; twee dagen voor de lezing over weidevogels in Papendrecht bij het Streekcentrum Papendrecht;
speelde Papendrecht Zondag 3 op veld 3 van het Slobbengors tegen Beek Vooruit 13.

Het was een graad of 7, weinig wind en een lekker zonnetje, uitstekend voetbalweer derhalve. Het niveau van het voetbal van Zondag 3 was lange tijd echter het tegenovergestelde. De eerste helft verliep voor een groot deel zoals de meeste wedstrijden. Slappe hap. Met veel geluk stond het na 45 minuten 1 – 1.

Vroeger zorgde de onvolprezen Cees in de rust voor de thee. Hij is daar afgelopen voorjaar mee gestopt. De huisregels van VV Papendrecht zijn, dat de wissels ruim voor het rustsignaal naar binnen dienen te gaan om voor de thee te zorgen. Van eenieder wordt verwacht, dat hij zich een goede gastheer toont. Uiteraard hebben de meesten van Zondag 3 daar lak aan. Theezetten is onder hun stand en dat weigeren ze simpelweg te doen. Dat is iets voor slofies als de voormalige teammanager, die overigens tegenwoordig De Deserteur genoemd wordt. Het is dan ook niet verwonderlijk, dat verwacht wordt, dat De Deserteur de positie overneemt van Cees en dat geëist is, dat hij elke zondagochtend vroeg op het Slobbengors aanwezig dient te zijn om van tevoren alles op te ruimen, de kleedkameraccommodatie schoon te maken, de gasten en scheidsrechters met koffie en thee te ontvangen, de telefoon aan te nemen etc. Dat is het enige, waar De Deserteur nog goed voor is. Dat wordt er dus mee bedoeld, als door mensen van Zondag 3 gezegd wordt, dat ze De Deserteur graag op zondag weer zouden zien.

Om weer een nieuwe nederlaag te voorkomen was nieuw bloed nodig, iemand die geen vast teamlid (meer) is.
De Deserteur was volop voor zichzelf aan het trainen en stond te popelen om mee te doen, maar dat mocht vanzelfsprekend niet. Daarentegen mocht wel een speler van Zondag 2 invallen. Op zichzelf nou ook weer niet zo gek. Om de winst veilig te stellen kun je beter een goede speler inzetten en zeker niet De Deserteur. De laatste keren, dat hij meedeed, stond hij vaak als verdediger moederziel alleen tegen een overmacht aan tegenstanders wanhopig te proberen een nieuwe tegentreffer te voorkomen. Ruim 25 jaar geleden was dat nog wel gelukt, maar de jaren gaan tellen. Dat werd dan ook duidelijk gemaakt door anderen, die met de handen in de zij op een afstandje stonden toe te kijken en vervolgens De Deserteur de schuld gaven van het tegendoelpunt.

Aan De Deserteur is beloofd, dat hij altijd kan terugkeren, maar de eerste de beste keer, dat dat zou kunnen gebeuren, neemt een gastspeler zijn plek in. Duidelijk een geval van opgestaan plaatsje vergaan. Persoonlijk probeer ik beloftes altijd na te komen, maar dat geldt kennelijk niet voor de teamleden van Zondag 3. Al ben ik er al aan gewend, dat ze het ene zeggen en het andere doen. Zo werd afgelopen voorjaar tot drie keer toe een wedstrijd liever op papier afgedaan dan die te spelen na het inroepen van de hulp van De Deserteur. Het gaat om de daden hè, niet om de woorden, zoals de wijsheid van Rotterdam-Zuid luidt.

Tijdens de tweede helft was het lange tijd eenrichtingsverkeer richting ons doel. De gasten konden vanwege pure luiheid van onze meeste verdedigende spelers ongehinderd richting ons strafschopgebied oprukken, maar dat was deze keer geen enkel probleem. Zou Beek Vooruit 13 een goalgetter in de gelederen hebben gehad, zouden ze makkelijk de dubbele cijfers hebben kunnen halen. Alleen voor Maurice, onze doelverdediger al uit positie, vrij kunnen inschieten van een paar meter afstand, het maakte allemaal niet uit. De gasten kregen de bal niet meer tegen de touwen. De andere goalie kreeg bijna niets te doen, aangezien Zondag 3 nauwelijks in staat was om voorin te geraken. Maar als het gebeurde, was het onder aanvoering van onze gastspeler vrijwel elke keer raak. Zelden waren we zo effectief. Van de vijf kansen werden er vier benut. Tussendoor schoot Wilco op de paal. Het betekende een uiterst geflatteerde 5 – 1 zege. Dat geluk mogen we ook wel eens een keer hebben.

Scheidsrechter Wim E. was de absolute uitblinker en dus de Man van de Wedstrijd. Als enige bleef hij maar lopen.
Hij bevond zich voortdurend dicht bij de bal – daar kunnen onze verdedigers nog wat van leren – en was foutloos.
Als we een voorbeeld zouden nemen aan Wim E., zouden we om het kampioenschap mee kunnen draaien.

Commentaren zijn niet meer mogelijk.