Zondag 3 en Zondag 35+1 in evenwicht

Zondag 3 en Zondag 35+1 in evenwicht

Na bijna een jaar voetbalpauze stond op zondagochtend 5 september eindelijk weer eens een voetbalpot gepland. Het betrof de eerste van twee oefenwedstrijden tegen de Zondagveteranen. Aangezien we goed voor de dag wilden komen, mochten alleen voetballers van het A-garnituur komen opdraven. Wim en uw verslaggever mochten wel aanwezig zijn als toeschouwer maar de rest mocht dat niet eens. Het was overigens afwachten of Luciën erbij zou zijn. Hij had de hele week in Zandvoort gezeten in een poging zich namens het Zondag 3 Racing Team te kwalificeren voor de Formule 1 maar gelukkig voor ons was het hem net niet gelukt.

We waren benieuwd hoe iedereen de coronacrisis was doorgekomen. Doelman Maurice zag er even afgetraind en strak uit als altijd. Dat gold niet bepaald voor ons centrale duo achterin, bestaande uit Luciën en Jan. Zij hadden zich het afgelopen jaar vooral geconcentreerd op het middelste gedeelte van hun lijf en met succes. Zelfs Edwin kon daar twee keer uit. Op links stond de betrouwbare Karel. Uw verslaggever kan wel inpakken en niet meer doen dan hopen op een kruimeltje. Aan de rechterflank hielden Johan en Marcel een wedstrijdje wie het kromst en aparts kan lopen. Als zij subsidie aanvragen bij het Ministry of Silly Walks, maken ze een grote kans. Het middenveld was wel heel ijzersterk. Er liepen maar liefst drie oud-eerste-elftalspelers in de personen van Peter, Rutger en Silvester, aangevuld met de tot onze grote verrassing teruggekeerde Melvin. Voorin hadden we het jongste aanvalsduo in tijden, bestaande uit twintiger en nieuwe aanwinst Mark S. en tiener en gastspeler Deacan.

Van meet af aan waren we de bovenliggende partij. Dat resulteerde al snel in de openingstreffer van Deacan. Vervolgens kregen we meer kansen maar aan de kant van de Zondagveteranen was doelverdediger Rob in bloedvorm. Halverwege de tweede helft was hij echter kansloos na een weergaloze actie van Peter en een dito wippertje. Na de 0 – 2 namen we even wat gas terug en ging Zondag 35+1, geïnspireerd door de aanvuringen en bemoedigende woorden van supporter Wim E., verwoed op jacht naar de aansluitingstreffer maar ook Maurice toonde zich een sterke doelman en wenste niet te capituleren. In de slotfase moest bij de Zondagveteranen de een na de ander met een blessure naar de kant waardoor ze met zijn tienen eindigden. We profiteerden hiervan middels treffers van Jan en Mark S. Zo eindigde een prima wedstrijd in een 0 – 4 overwinning. Enige minpuntje was dat we er nog wel meer hadden kunnen maken.

Een week later waren de Zondagveteranen uit op eerherstel en dat kwam er ook, dankzij onze hulp. Wel dient gesteld te worden dat de Zondagveteranen begonnen met een stevig portie psychologische oorlogsvoering. Ten eerste hadden zij deze keer Deacan in de gelederen en ten tweede werd gespeeld met hun ballen en niet de onze. Bij afwezigheid van Arie had Johan zich over onze ballen ontfermd en dat was te merken ook. Ze waren dusdanig zacht dat er echt niet mee gevoetbald kon worden. En tot slot werd de wedstrijd, in tegenstelling tot de week ervoor, niet gespeeld op het hoofdveld, maar op veld 3. Op zo’n kleiner veld zijn we duidelijk in het nadeel. Ons spel met ons loopvermogen, onze lange looplijnen, de voortdurende positiewisselingen, hoogstaande backs, middenvelders die continu van box tot box draven en de strakke dieptepassen op onze aanvallers die maar diep blijven gaan, komt duidelijk beter tot zijn recht op een groot veld. Verder maakten we het onszelf moeilijk door het B-kader en zelfs, in het geval van Rob S., het Z-kader de kans te geven en het A-kader de mogelijkheid te bieden thuis te blijven. Helaas werd dat wel erg massaal gedaan waardoor we te weinig man hadden. Met als gevolg dat Johan en Marcel de gehele wedstrijd meededen, iets wat ze in geen jaren hadden gedaan. Zelfs Rob S. deed mee van begin tot eind. Dat doe je alleen als het echt niet anders kan. En nog sterker: zelfs uw verslaggever deed de gehele tweede helft mee. Dat geeft wel aan hoe hoog de nood was. De geblesseerde Wim had van tevoren aangegeven te komen supporteren maar toen hij de opstelling onder ogen gekregen had, had hij wijselijk besloten maar thuis te blijven, wetende dat het toch niets zou worden.

Desalniettemin ging het in de beginfase heel aardig. We kregen enkele niet te missen kansen die toch gemist werden. Daarna was het een half uur lang lamlendigheid troef. De eerste wedstrijd hadden we gemakkelijk gewonnen en we dachten dat wel weer te kunnen met minder dan een minimum aan inspanning. Niet dus. Wat ook niet bepaald slim was, was dat voortdurend diepe ballen richting Rob S. gespeeld werden. Tegen de tijd dat hij op gang komt, is de bal al lang en breed aan de andere kant van het veld. Halverwege de eerste helft opende Deacan de score. Na een half uur spelen kon Gerrit ongehinderd doorlopen naar Maurice. Hij keerde Gerrits inzet maar van ons was niemand meegelopen voor de rebound. Aan de kant van Zondag35+1 gold dat wel voor Bas die de bal maar in het lege doel hoefde te deponeren: 2 – 0. In de laatste minuten voor rust herpakten we ons. Mark L. produceerde een leep boogballetje dat via de onderkant van de lat en de rug van goalie Rob in het doel verdween. Met een 2 – 1 achterstand gingen we rusten.

We openden de tweede helft prima. Na een fraaie actie kon Mark S. alleen op Rob af maar de goalie plukte de bal van Marks voeten. Na een uur voetballen viel Anton geblesseerd uit. Doordat Mark L. al in de rust was afgehaakt, betekende dat, dat we er maar 10 op het veld hadden staan. Desondanks deden we het lange tijd zeker niet onaardig. Achterin gaven we nauwelijks iets weg en voorin kregen we de nodige mogelijkheden die we helaas niet goed uitspeelden. In de slotfase begon de vermoeidheid toe te slaan terwijl de Zondagveteranen de ene fitte speler na de andere het veld instuurden. Het leidde uiteindelijk tot de 3 – 1 van Martin. Door de overwinning was het zelfvertrouwen van de tegenstander flink opgekrikt, iets waar we zeer sterk in zijn. De laatste zege van Zondag35+1 op het Slobbengors dateerde van bijna twee jaar terug.

Scheidsrechter Aad K. was duidelijk de grote uitblinker door twee keer foutloos te fluiten. Nogmaals dank Aad! En Piet nog bedankt voor het vlaggen tijdens de tweede wedstrijd.

Met de derde helft was overigens niet mis. Mooi weer, lekkere hapjes en prima gesprekken. Een oplettende lezer zal ongetwijfeld geconcludeerd hebben dat dat betekende dat Frank er niet bij was en dat was inderdaad zo. Wat een verademing.

Eindconclusie: met de spelers van de A-categorie binnen het veld krijgt elke tegenstander het moeilijk. Met de spelers van de B-categorie en lager binnen de lijnen krijgt elke tegenstander het makkelijk.

Laat een bericht achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *