Zondag 3 zakt naar voorlaatste plaats

Zondag 3 zakt naar voorlaatste plaats

Na de eerste competitiewinst volgde een spectaculaire uitwedstrijd tegen Virtus 6 die nipt met 6-5 verloren werd. Het tweeluik tegen Victoria’03 6 leverde winst en verlies op. De uitwedstrijd tegen Noordhoek 3 was uitstekend. Achterin gaven we niets weg en voorin creëerden we nodige kansen die er niet ingingen. Het bleef daarom 0-0.

Na een coronawinterstop van bijna drie maanden mochten we eindelijk weer het veld op. Het blessureleed begon steeds grotere vormen aan te nemen. Theo van W. haakte al met knieproblemen af voordat hij maar een bal had aangeraakt. Ook bij Mark S. en Melvin maakten knieproblemen waarschijnlijk een einde aan hun voetbalcarrière. Meerdere spelers kregen te maken met hardnekkige blessures waardoor ze nauwelijks aan voetballen toekwamen. En Eric moest vrijwel elke zondag werken. De eerste maanden van 2022 werden daardoor gekenmerkt door een uiterst krappe selectie, mede doordat enkelen wel erg makkelijk en erg laat afzegden. Reden voor sommigen om hardop te twijfelen of ze op deze manier wel door willen gaan.
Uw verslaggever vindt dit hoogst opmerkelijk. Toen ik teammanager was, was het gebrek aan mensen week in week uit een groot probleem. Jaar in jaar uit maakte ik daar vrijwel wekelijks melding van maar praktisch iedereen deed daar toen lacherig over en haalde meewarig de schouders op. Waarschijnlijk omdat het me toch elke keer weer lukte om te wedstrijd door te laten gaan, al was lang niet iedereen daar blij mee omdat de gastspelers naar hun zin niet goed genoeg waren, omdat er te weinig of juist te veel gastspelers waardoor enkele Zondag3-spelers tot hun ongenoegen wissel moesten wat ze duidelijk kenbaar maakten. Mijn status is dus duidelijk anders dan die van anderen.

De eerste wedstrijd van 2022 was thuis tegen Oranje-Blauw’14 4. We begonnen voortvarend en overrompelden de tegenstander een half uur lang met de nodige grote kansen tot gevolg. We hadden echter een keurig benutte strafschop van Frank nodig, gegeven na een handsbal van een tegenstander in het strafschopgebied, om op 1 – 0  te komen We verzuimden de voorsprong uit te bouwen en dan weet je het wel. De gasten kwamen een keer in ons strafschopgebied en we gingen rusten met een 1 – 1 stand. Na rust hetzelfde beeld. We schoven steeds verder naar voren in een poging opnieuw op voorsprong te komen. Dit gaf de tegenpartij de mogelijkheid om te counteren en
1 – 2. In de slotfase viel de een na de ander geblesseerd uit en begonnen de krachten af te nemen. Terwijl wij geen fitte mensen meer op de bank hadden, kwam bij de opponenten de ene frisse speler na de andere binnen de lijnen. Het was dan ook niet verwonderlijk dat ze er in de slotfase nog een bij wisten te prikken, eindstand: 1 – 3. De return gaf hetzelfde beeld te zien, al verloren we toen met 3 – 2. Positief punt was dat we eindelijk weer eens wisten te scoren. De twee wedstrijden daarvoor gingen telkens met 3 – 0 verloren, terwijl we elke keer enorme kansen hadden maar zelfs een eretreffer zat er niet in.

De thuiswedstrijd tegen Noordhoek 3 mag gerust in de categorie bijzonder curieus ingedeeld worden. Zoals wel vaker waren we de bovenliggende partij maar het vele balbezit leidde nauwelijks tot kansen. Precies twee keer wisten we de bal tussen de palen te schieten maar desondanks wisten we drie keer te scoren. De tweede treffer kwam op naam van Rob S. In een poging de bal weg te werken schoot de Noordhoek-doelman tegen de rug van Rob S. waarna de bal in het doel hobbelde. Eindelijk zat het ons eens mee, zeker als je bedenkt dat een Noordhoek-aanvaller na een prima uitgevoerde aanval van de gasten voor leeg doel staand de bal naast schoot. Ook deze wedstrijd kampten we met een krappe selectie en blessureleed maar bij de tegenstanders was het nog erger. Zo stond bij afwezigheid van hun keeper een veldspeler tussen de palen en kwamen ze het laatste half uur op wonderlijke wijze met tien man te staan. We zagen opeens een Noordhoek-speler naar de zijkant gaan om te telefoneren waarna hij opeens wegging. Het bleek dat hij oproepdienst had en verordonneerd was om direct te komen. Al met al was de 3 – 0 winst meer dan terecht.

Tijdens de uitwedstrijd tegen SVC 3 hadden we eindelijk eens voldoende en voldoende goede spelers wat na een enerverende en sterke vertoning tot een 3 – 4 zege leidde. Het spelen op kunstgras had echter tot veel blessures geleid, met name aan de hamstrings. En dat had weer gevolgen voor de wedstrijd daarop. Met een selectie van
14 man waarvan de helft geblesseerd gingen we naar sportpark Andrie in Stampersgat (gemeente Halderberge) voor de wedstrijd tegen De Schutters 2 waar we thuis kansloos met 1 – 7 van verloren hadden. De tegenstanders waren al druk aan het opwarmen toen wij aankwamen. Desondanks deden we het lange tijd niet onaardig, al kwamen we een minuut voor rust op een knullige manier 1 – 0 achter. Na een botsing stond hun rechterspits even te hinkepinken. Hoewel hij aangaf door te spelen, bleven sommigen van ons staan. Uit de kluts kwam de bal bij diezelfde rechterspits die van vrij dichtbij de openingstreffer binnenknalde. Een paar minuten na rust werd het 2 – 0. Vlak voor onze eigen 16 verspeelde Rob S. de bal op ongelukkige wijze (lees: oliedom, superslecht gedaan, totaal onnodig, buitengewoon onnozel). De bal viel voor de voeten van een tegenstander die de bal in de verre kruising krulde. Daarna probeerden we het wel maar alleen door een beetje door te wisselen lukte het om 11 man binnen de lijnen te houden. Op het laatst lukte zelfs dat niet meer waardoor we het duel met zijn tienen eindigden waaronder enkelen die niet veel meer konden dan een beetje in het veld staan. Wat dat betreft was het 2 – 0 verlies niet eens zo slecht tegen de nummer 4 van de stand. Een slotoffensief onder leiding van aanvoerder Marcel (!?) zat er in elk geval niet in. Tijdens de derde helft had Frank weer eens het hoogste woord. Het heeft veel nieuwe wetenswaardigheden opgeleverd. Zo weten we hoe het komt dat sommigen zo stijf ogen.

Op zondag 8 mei speelden we zowaar weer eens op het hoofdveld van ons sportcomplex. Tegenstander FIOS 2 uit Achthuizen had een gelijkspel nodig om kampioen te worden. Niet alleen figuurlijk maar ook letterlijk waren de mensen uit Goeree-Overflakkee met busladingen naar het Slobbengors afgereisd. Het was drukker en sfeervoller dan bij menig thuiswedstrijd van het eerste. We waren vastbesloten de titel niet cadeau te doen en begonnen furieus. Voordat iedereen zijn of haar plek gevonden had, stonden we al 1 – 0 voor. En de verre paal voorkwam zowaar de
2 – 0. Daarna sloeg het blessureleed weer toe. De gasten profiteerden optimaal. We gingen daardoor met 1 – 3 rusten. Ik schreef dan wel dat “we vastbesloten waren de titel niet cadeau te doen” maar Edwin zag dat kennelijk anders. Met een subtiel tikje zette hij de FIOS-spits alleen voor onze goalie en 1 – 4. Normaal is de wedstrijd dan gespeeld maar deze keer niet. Onder aanvoering van een ontketende aanvoerder Kenneth (!?) kwamen we terug tot
3 – 4. Achterin namen we alle risico’s. FIOS 2 benutte de ruimte om tien minuten voor tijd naar 3 – 5 te counteren. Nog gaven we ons niet gewonnen en zelfs uw verslaggever kwam het veld in voor de moegestreden en afgezien van zijn geweldige flater prima spelende Edwin (of was het toch omkoping? Wel heel erg veel gasten kwamen na afloop op Edwin af met uitgestoken hand met zo te zien de nodige flappen erin). Het zorgde wel voor de broodnodige impuls en een stormachtig slotoffensief maar meer dan de 4 – 5 in de slotseconden zat er echter niet in. Een resultaat waar eigenlijk iedereen tevreden mee was. De gasten aangezien zij de titel binnen hadden gesleept (nogmaals gefeliciteerd!), wij omdat wij het de kampioen en duidelijk beste ploeg van de competitie bijzonder moeilijk hadden gemaakt en de penningmeester omdat de kantineomzet een nieuw record had gevestigd.

Door de resultaten zijn we wel afgezakt naar de tiende en voorlaatste plek. Het zal lastig worden om nog een plaatsje te stijgen.

Commentaren zijn niet meer mogelijk.