Zondag 3 eindigt als voorlaatste

Zondag 3 eindigt als voorlaatste

Teneinde de laatste plaats te ontlopen, dienden we uit de laatste drie competitiewedstrijden 6 punten te halen. Het begon uitstekend. Op 15 mei werd op sportpark Hulsdonk in Roosendaal Zondag 13 van RKSV Roosendaal, de nummer laatst uit de stand, met 0 – 2 verslagen. Een week later traden we op veld 3 van het Slobbengors aan tegen Virtus 6, de nummer 5 uit de stand. Het zou een koddig voetbalduel worden zoals Edwin het terecht omschreef. In de openingsfase leek het daar niet op. We waren heer en meester en kregen kans op kans. De beste was voor Karel die alleen op de Virtus-doelman af kon maar te lang treuzelde. Ook Arie had de score kunnen openen. Dat gebeurde echter niet en dus gebeurde het onvermijdelijke. De manier erop was echter vrij koddig. In het vijandelijke strafschopgebied leden we onnodig balbezit waarna de gasten direct met een messcherpe counter kwamen. Opeens stonden drie spelers van ons te hinken en de enkeling die achterin nog over was, was niet opgewassen tegen de razendsnelle tegenstanders: 0 – 1.

Met de binnenkomst van Kenneth en later de jeugdige gastspeler Deacan werd het aan beide kanten een strijd tussen een razendsnelle aanval en vrij trage verdediging. Voor hun binnenkomst was het moeilijk de ‘snelheid’ van onze aanval in de personen van Frank en Rob S. te benoemen. Zelfs het begrip slakkengang kwam daar in de verste verte niet bij in de buurt. De verversing van de aanval zorgde al snel voor twee treffers van Kenneth. Aangezien de gasten tussendoor ook een keer scoorden, stond het na een half uur spelen 2 – 2. Niet veel later veroverde Peter op eigen helft de bal. Hij passeerde enkele tegenstanders en keek vervolgens een paar keer naar de doelman van de gasten die nogal ver voor zijn doel stond. Wij zagen al aankomen wat er zou gaan gebeuren maar de Virtus-goalie niet. Hij werd dan ook volledig verrast door de weergaloze lob van 30 meter in de verre kruising: 3 – 2.

De ommekeer in ons voordeel werd al snel tenietgedaan door de noodgedwongen invalbeurt van JW nadat Arie geblesseerd geraakt was. Arie zei dat hij de indruk had dat de blessure meeviel doordat hij de rest van de week veelvuldig zijn spieren traint in de sportschool. Nu snappen we eindelijk waarom zijn vrouw hem The Rock als bijnaam gegeven heeft. Ooit was JW razendsnel maar dat was ver in de vorige eeuw. Zijn tegenstander was nog steeds snel. De Brabanders langs de kant riepen niet voor niets steeds ‘miep miep’ als hij aan de bal was. Twee keer kreeg de rappe Virtus-buitenspeler de bal en beide malen liet hij JW zonder problemen de hielen zien. De eerste keer gaf hij een niet te missen voorzet, de tweede keer scoorde hij zelf, ruststand: 3 – 4.

Een paar minuten na rust zorgde een nieuwe razendsnelle uitval voor de 3 – 5. Gelukkig lieten onze snelle aanvallers zich niet onbetuigd. Deacan werd op links diep gestuurd en zette bij de achterlijn voor op Kenneth die voor de 4 – 5 zorgde. Net toen we op jacht waren naar de gelijkmaker, viel Gerald geblesseerd uit. Aangezien we geen wissels meer hadden, kwamen met zijn tienen te staan. Desondanks deden we het heel aardig. We kregen zelfs nog kansen op onze vijfde treffer. De beste was voor Kenneth die alleen voor de Virtus-doelman de bal echter tegen de lat stifte. Toen ook Kenneth nog uitviel, werd het wel heel moeilijk. Ook toen deden we het helemaal niet verkeerd, zeker achterin niet. En dat terwijl de verdedigers JW, Mark vd L, Edwin en Marcel allemaal in meer of mindere mate geblesseerd waren. Daar kwam nog bij dat ze nou niet bepaald geweldig ondersteund werden door invaller-doelman Johan die keepte als een mislukte kloon van Gerrit met een gebrekkige kennis van de spelregels. Zo pakte Johan een terugspeelbal op met een indirecte vrije trap tot gevolg die keurig benut werd. Overigens leek de inzet van de lijn gehaald te kunnen worden door Edwin maar dat lukte hem niet. Achteraf bleek dat Edwin zonder bril zo weinig te kunnen zien dat we voortaan overwegen om met een bal met een belletje te gaan spelen. We begrijpen nu ook beter waarom Edwin zo vaak als een blind paard over het veld loopt.

In de slotfase, toen de wedstrijd al beslist was, trok een tegenstander een Papendrecht-shirt aan en ging bij ons in de spits spelen waardoor we weer met zijn tienen waren. Iets waar de rest van de Brabanders geen enkel probleem meer had. “Hij is toch onze slechtste speler” en “Hij scoort toch nooit” waren slechts enkele opmerkingen van hun kant. Die laatste opmerking leek hij te gaan logenstraffen toen hij alleen richting het Virtus-doel te gaan. Helaas vond Frank het toen nodig ‘zijn moment te pakken’ tegen een overigens bijzonder sportieve tegenstander. De uitstekend fluitende leidsman kon niets anders doen dan in te grijpen en het spel stil te leggen waardoor Frank ons een nieuwe treffer door de neus boorde. Toen opeens aan de andere kant ook spelers geblesseerd raakten, maakte de scheids een eind aan de knotsgekke maar leuke wedstrijd. Uitslag: 4 – 7. Nick: nog bedankt voor het meedoen.

Even een correctie: “Hebben jullie het nou nog steeds elke week over ‘dat onderwerp’?”, aldus een spelersvrouw. Dat klopt toch echt niet hoor. We zijn bijna allemaal keurige mannen. Het betreft niet ‘jullie’ (meervoud) maar slechts een enkel persoon. We verklappen natuurlijk niet wie maar we zijn wel verrast over de hoeveelheid aan toepassingen van bepaalde politieattributen die ons volledig onbekend waren. Wat verder opviel was dat Johan zijn horloge kennelijk nog op wintertijd had staan. Hij had zijn jarige wederhelft beloofd rond kwart voor 1 huiswaarts te keren maar hij vertrok een uur later.

Op de laatste zondag van mei 2022 speelden we op het hoofdveld van het Slobbengors de laatste competitiewedstrijd van het seizoen. Opnieuw was nummer laatst Roosendaal de tegenstander. In de openingsfase ging het spel op en neer. In de loop van de eerste helft kregen de gasten de overhand. Dankzij sterke slidings van JW en Wim en uitstekende reddingen van Maurice bleef het lang 0 – 0 maar uiteindelijk moesten we toch capituleren: 0 – 1. Daarna kwamen we sterk terug. Een kwartier voor rust kregen we ter hoogte van de rechter paal een vrije trap op een meter of 20 van het doel. Peter pegelde de bal over de muur via het aluminium in de rechter kruising: 1 – 1. Dat was tevens de ruststand.

In de openingsfase van de tweede helft golfde het spel opnieuw op en neer totdat Peter het op zijn heupen kreeg. Na een prachtige actie aan onze linkerkant produceerde hij een fraaie lob die helaas op de lat eindigde. De aanval bleef in leven en vervolgens kreeg hij een tweede kans. Dit keer schoot hij de bal in de verre hoek hard binnen.

Na de 2 – 1 voorsprong heersten we en we leken op weg naar de zege. Totdat Johan het nodig vond om in te grijpen. Onbegrijpelijkerwijze haalde hij de ijzersterk spelende Wim het veld uit en positioneerde hij zichzelf op de rechtsbackpositie. Buiten het veld doet hij het uitstekend als leider, theezetter en vlagger maar binnen het veld is het een ander verhaal. Zijn binnenkomst leidde opeens tot een verslapping achterin. Tot twee keer toe werd binnen een paar minuten tijd niet goed ingegrepen en vanuit het niets stond het plotseling 2 – 3. Daarna probeerden we het wel maar het zat er niet meer in. De aanvallers waren compleet onzichtbaar en de rest had niet meer de kracht om tot een slotoffensief te komen. Met niet zichtbaar wordt voor de duidelijk niet bedoeld niet ruikbaar. Frank was gelukkig voor ons later gekomen omdat hij nog een duidelijk zichtbare en te ruiken kegel had. Hij deed daarom alleen de tweede helft mee maar zijn bijdrage aan ons spel was nog minder dan normaal, voor zover dat al mogelijk is. We hadden hem overigens nog nooit zo rustig meegemaakt als Edwin terecht opmerkte. Dat was wel heel fijn.

Dankzij Maurice en de naast Peter uitblinkende JW (!?) liep de score op het laatst niet verder op, al schoten de gasten de bal wel voor de vierde keer tegen de touwen. We moesten assistent-grensrechter Arie nog wel de buitenspelregel uitleggen die hem kennelijk onvoldoende bekend is. Dus Arie: als een tegenstander de bal toegespeeld krijgt als hij op de achterlijn staat en wij staan allemaal ruim voor de achterlijn, is dat buitenspel. Duidelijk?

Zo werd de leuke wedstrijd tegen een aangename tegenstander en met een prima arbiter afgesloten met een onnodige 2 – 3 nederlaag. Opmerkelijk aan deze wedstrijd was overigens dat zowel JW als Teus de 90 minuten volmaakte. Dat is in geen jaren gebeurd. Door de verliespartij zijn we als voorlaatste geëindigd. Dit klinkt erger dan het is. We begonnen de competitie namelijk met 12 ploegen. Na het terugtrekken van twee teams bleven er 10 over. We zijn dan weliswaar negende geworden maar ten opzichte van het oorspronkelijke aantal van 12 is dat nou ook weer niet zo slecht.

Volgend seizoen zijn we opnieuw op de velden te bewonderen maar als er dit seizoen een ding duidelijk geworden is, is dat we dringend versterking nodig hebben. We begonnen met op papier 23 man maar dat bleek nogal eens niet genoeg. Bovendien zullen sommigen vanwege aanhoudend blessureleed gaan stoppen en zullen enkelen slechts sporadisch in actie komen. Inmiddels is contact gelegd met de nodige ex-teamleden als Alwin en Herman die hard op weg zijn naar hun zesde kruisje. Niet tot genoegen van Jan die, overigens terecht, aandringt op de verjonging. “Als we met dergelijke mensen erbij bij uitwedstrijden op het sportpark van de tegenstanders aankomen, denken ze dat de Zonnebloem gearriveerd is”, verzuchtte hij. “Nu nog een bijbehorend busje aanschaffen.”

De derde helft wonnen we wel maar het was hard werken. De tegenstanders waren kennelijk zo blij met hun tweede overwinning van het seizoen, dat ze lang bleven hangen. Toen was Frank overigens allang weg. Ondanks zijn kater nam hij nog wel een gele rakker maar toen ging hij met hangende pootjes naar huis, bang voor de consequenties van het thuisfront.

Nu is het een kwestie van de blessures te laten helen en na de zomerstop weer met frisse moed ertegenaan. Tot dan!

Laat een bericht achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.