Papendrecht 4 – Victoria’03 7: 4 – 2

Op zondag 18 september 2011, de Dag van de Dijk, de 55e verjaardag van Michel van de Korput, het begin van de Week van het Landschap, een dag voor de Internationale Praat-als-een-Piraat-dag, twee dagen voor Prinsjesdag en een dag na de 60e verjaardag van Piet Kleine, speelden we voor de tweede keer van het seizoen in Papendrecht.
Zoals eerder gememoreerd heeft Kenneth voor een prachtige nieuwe website van ons team gezorgd. Wel wat optimistisch was de tekst die hij bij de rubriek Weekspeler gezet had: “Speler van de week is Kessie door zijn vele assists en de twee pure hattricks in zowel de eerste als tweede helft!” Dat was wat lichtelijk overdreven.
Aangezien Gerrit vanwege zijn rugklachten deze maand niet meer mag keepen van zijn huisarts, was het wederom de vraag wie ons doel zou gaan verdedigen. Johan: “Nog iets gehoord van onze stevige vriend?” Op 16/09/2011 17:01, Duijzer schreef: Vanmiddag heb ik helaas een vervelende blessure opgelopen waardoor, zoals het er nu uitziet, ik komende zondag niet kan keepen. Zal Johan bellen zodra het meevalt. Met vriendelijke groet, Jurian.” Gelukkig bood Eric uitkomst: “Als ik net zo keep als dat ik scoorde afgelopen zondag, gaat er geen 1 in! Dus geen probleem om de handschoenen aan te trekken…. Tot zondag. Gr. Eric.”
Een week geleden had Wim een enige zaterdagavond beleefd. Hij zou met Rob S. uit eten gaan, maar die besloot op het allerlaatste moment toch maar iets leukers te doen, namelijk aan de familiebarbecue deel te nemen, die gehouden werd tijdens een stevig onweer en in de stromende regen. Fijne man zeg, die Rob S. Je zou maar zo’n vriend hebben. Daar ben je mooi klaar mee. Wims wederhelft had een hele rits vrouwen uitgenodigd voor een gezellige vrouwenavond inclusief het kijken naar een echte vrouwenfilm. Ging Wim maar in een hoekje de krant lezen. Dat zijn nog eens aangename zaterdagavonden.
Jan Willem kwam Rob S. onlangs tegen nadat ze elkaar een paar maanden niet gezien hadden. Het eerste wat Rob S. zei, was: “Hé dikke kale, wat ben je grijs geworden zeg!” Bedankt, Rob. Nou snap je zeker wel, waarom je zo vaak aan bod komt in de verslagen, zelfs als je niet meespeelt. Positief daarentegen was de volgende e-mail van Rob: “Prima schrijfsel, Jan Willem en oohhh zoooo waaaar! Wat ’t op het veld niet te zien geeft in de proza des te meer, pure brilliance!!!!!!!! Wat een verhalen!!!!!! Klasbakken!!!!! Geen seksuele activiteit die dit genieten kan overtreffen!!! Dank Dank Dank Rob Sig. P.S. ik neem aan dat Johan D. zijn licht hier nog wel over zal laten schijnen.” Vandaar dat Rob S. uitgeroepen werd tot supporter van de week, samen met Gerrit. Alleen dat “seksuele activiteit” is wat vreemd, aangezien daar bij Rob al sinds de jaren tachtig geen sprake meer van is. Of je moet het gluren door de sleutelgaten van zijn buurvrouwen meetellen natuurlijk.

De zomervakantie is weliswaar voorbij, maar niet iedereen hield daar prettige herinneringen aan over. Sommige mensen hebben altijd pech. Zo dacht Patrick een lekkere tijd in het zonnige Spanje door te kunnen brengen, komt hij opeens Rob U. tegen. Daahaag leuke vakantie. Patrick: “Te zien was dat Rob U de concurrentie niet serieus neemt! Hij is in een kennelijke staat van beschonkenheid gesignaleerd in een Noord-Spaans etablissement! Hij sprak daar met de camareros over zijn bijnaam in ons elftal “el blanquito”! Uw getuige ter plaatse heeft zich daarna maar uit de voeten gemaakt.” Rob U.: “Onze “kopsterke” spits (mist ook wel een eens een bal door een polletje) ook gesignaleerd met voor mij onbekende vrouw!! Heb dit Corrie maar even gemeld, leek me wel zo netjes :)” Die onbekende vrouw bleek gewoon Petra te zijn.
Patrick was kennelijk nog steeds niet hersteld van de schok getuige zijn volgende bericht: “Is het mogelijk dat ik zondag de eerste helft reserve sta. Ik ben zondagmorgen pas thuis.! In de rust zal ik me dan melden.” De genoemde traumatische ervaring tijdens zijn zomervakantie heeft er klaarblijkelijk bij Patrick zo ingehakt, dat het tot regelmatig terugkerende nachtmerries heeft geleid, waardoor hij de nachten kort houdt.
Opnieuw was Frank aanwezig en de gespreksonderwerpen zijn dan altijd heel anders dan wanneer hij er niet is. Vandaag was dat niet anders. Zo hoorden we iets over alleen maar kijken en hooguit een beetje ruiken en had Rob U. het steeds over zijn vinger. Toch maar even Wikipedia raadplegen om na te gaan waar het nu eigenlijk over ging.
Op zaterdag was de reünie van De Willem vanwege het 50-jarig bestaan van die middelbare school. Jan Willem en Rob U. waren er niet. Begrijpelijk. Voor hen is de belangstelling al jaren praktisch nul, laat staan die van oud-klasgenoten. En om nou de hele avond moederziel alleen in een hoekje te gaan staan, is ook zo wat. Uiteraard waren feestbeesten Johan en Frank er wel. Dat wil zeggen: Johan had de meeste tijd in de donkere gymzaal doorgebracht. Geen idee wat hij daar gedaan heeft, maar het was iets waarbij zijn liezen veel te verdragen kregen, want door een liesblessure moest hij al na ruim 20 minuten het veld verlaten. Frank lieten we twee keer zo lang meespelen, maar meer dan de eerste helft mocht hij niet meedoen. Langer op het veld staan achtten we onverantwoord. Frank was weer zo losgegaan dat hij zich alleen de eerste 10 minuten van de reünie kon herinneren. De rest van de avond had hij van horen zeggen. Zo hoorde hij dat hij in de kofferbak van een auto geklommen was, waarbij hij zo klem zat dat hij met hoofd tegen het achtervenster zat. Vervolgens ging de chauffeur allerlei capriolen uithalen, zodat Frank snel kon kotsen om daarna verder te kunnen zuipen. Dat is nog eens een leuke reünie.

Op de derde zondag van september gingen we op voor de derde competitiewedstrijd die gespeeld werd op veld drie, nadat we ons in kleedkamer drie omgekleed hadden. Dat moest haast wel drie punten opleveren. Daar zag het in de eerste helft zeker niet naar uit. Wij waren matig. De mannen uit Oudenbosch waren duidelijk beter, feller, agressiever, combineerden beter en hadden sterke spitsen die voor continu gevaar zorgden, waar wij niet veel verder kwamen dan een enkele losse flodder. De 0 – 1 lag dan ook vlot achter gelegenheidsdoelman Eric. Toen Johan er halverwege de eerste helft geblesseerd uit moest, werden de vooruitzichten alleen maar somberder. Johan had eerder in de week bericht: “Ha JWDM, ik ben beschikbaar, ben weer genezen verklaard.” Ja, tot hij tekeer ging in die sporthal. Dat nekte hem duidelijk. Doordat de Brabanders een minuut voor rust nogmaals toesloegen, gingen we met een 0 – 2 stand naar de thee.
Het was duidelijk dat ingegrepen moest worden. Hierbij diende zich zoals elke week het probleem Rob U. aan. Hij heeft de afgelopen wedstrijden al op elke positie op het middenveld en voorin gestaan – in de achterhoede zetten we hem wijselijk niet meer om dubbele cijfers te voorkomen – maar op geen enkele positie was hij vooruit te branden. We bombardeerden hem daarom maar tot assistent-scheidsrechter en zie, dat was een gouden greep. Eindelijk deed hij eens mee en lette hij op het spel. Hij bleef maar lopen langs de lijn, beduidend meer dan in het veld. En hij gooide zowaar zijn vlaggenstok nog een enkele keer de hoogte in ook. Hulde, wat een betrokkenheid. Het lijkt erop dat we eindelijk Robs ideale positie gevonden hebben. Reden genoeg om hem uit te roepen tot speler van de week.
Met de inbreng van Luciën, Patrick, Wilco en Kenneth ging het duidelijk beter lopen, maar vooral het op de bank zetten van Frank was een doorslaggevende factor. Hij deed allerlei pogingen om er weer in te komen door verscheidene spelers een blessure aan te praten, maar na Franks optreden in de eerste helft zag je bij ons iedereen denken: “Dat nooit. Ik moet en zal de 90 minuten volmaken, al moet het kruipend. Alles beter dan Frank terug binnen de lijnen.” Frank bleef maar roepen dat hij zo’n zin had om te voetballen. Waarom deed je dat dan niet tijdens de eerste 45 minuten, Frank?

Na ruim een uur stuurde Ramon Wilco weg op rechts. Wilco’s strakke voorzet werd staalhard ingekopt door Patrick. Maar goed ook. Zo kwam Patrick op de topscorerslijst weer op gelijke hoogte met Wilco, die de laatste weken zijn e-mails steevast ondertekende met “Jullie Topscorer”. Het moet niet gekker worden. Een minuut of tien later werd Luciën vrijgespeeld op rechts. Hij wist niet goed wat hij met de bal aan moest en krulde deze daarom maar met zijn linkervoet lukraak in een grote boog richting doel. De hagelnieuwe blauw-witte knikker plofte bij de verre paal tegen de binnenkant van het zijnet: 2 – 2. Niet veel later knalde Ramon van 20 meter op het doel, maar via de onderkant van de lat stuitte de bal het veld weer in.
We zaten in een flow en gingen daarom op jacht naar de voorsprong, maar het zevende van Victoria’03 gaf zich zeker nog niet gewonnen. Ook de Brabanders bleven op de aanval spelen, maar onze verdedigers waren in de tweede helft beter op dreef dan tijdens de eerste. Bovendien waren de Victoria’03-spitsen gelukkig niet meer zo nauwkeurig in de afronding als voor de rust en als het echt gevaarlijk dreigde te worden, bracht Eric redding. Voor het eerst dit seizoen hielden we een helft lang de nul vast. Hoera!
Onze verdedigers hielden het niet alleen achterin dicht, ze bemoeiden zich tevens nadrukkelijk met de aanval. Een kwartier voor tijd bediende voorstopper Edwin rechtsback Arie, die ongeveer vanaf de strafschopstip de bal in de rechter benedenhoek plaatste. Eerder in september had Arie gemaild: “Mooi geregeld! Ga ik nu nog even korfballen. Misschien dat het scoren daar wel lukt…” Jan Willem had nog willen reageren met: “Misschien dat het opzetten van een brilletje ook helpt, Arie.” Dat was gelukkig niet nodig geweest, eindelijk had Arie het net gevonden.
Een minuut of zes voor tijd viel de beslissing toen Gerardo op links de bal in zijn bezit kreeg na een klutssituatie en tot zijn eigen verbazing zag, dat hij zo richting het vijandelijke doel kon gaan. De keeper verwachtte waarschijnlijk een harde knal of een geplaatst schot, maar niet een rollertje richting het midden van zijn doel. Hij was echter zo verrast door Gerardo’s puntertje, dat hij de bal onder zich door liet gaan: 4 – 2. Na de vorige wedstrijd had Gerardo zijn voetbalschoenen mee laten nemen door Arie om ze goed te laten verzorgen, schoonmaken en poetsen. Dat had zichtbaar geholpen.
De laatste minuten tot het eindsignaal was het flink aanpoten, maar we lieten de eerste driepunter van het seizoen niet meer los. Mede dankzij Eric die als doelman bij ons een ongeslagen status heeft.
Na afloop bleef het lang gezellig in de kantine, alleen Johan en Frank gingen snel weg. Frank wilde zeker weer de kofferbak in en Johan naar de gymzaal.

Opstelling: Eric; Marcel (46. Wilco), Wim, Edwin, Arie; Gerardo, Johan (24. Jan Willem), Herman (46. Kenneth), Rob U. (46. Luciën); Frank (46. Patrick) en Ramon.
Scheidsrechter: Peter Bosselaar.
Assistent-scheidsrechter eerste helft: Luciën.
Assistent-scheidsrechter tweede helft: Rob U.
Aantal toeschouwers: 18.

Commentaren zijn niet meer mogelijk.