Edwin Duinhouwer kiest voor ‘de kleintjes’

Foto: Richard van Hoek

Website V.V. Papendrecht seizoen 2005/2006
Interview met Edwin Duinhouwer
25 oktober 2005

’Alles opzij voor de woensdagmiddag’

Edwin Duinhouwer: “We maken genoeg leuke dingen mee.”

De woensdagmiddag is ‘heilig’ voor Edwin Duinhouwer. Zo rond vier uur geeft hij zijn medewerkers de laatste instructies om vervolgens snel naar sportpark Slobbengors te rijden. “De wekelijkse sessie als trainer van de F8-pupillen wil ik niet graag missen”, zegt de 38-jarige Papendrechter. “Vandaar dat ik er alles voor opzij zet.” In zijn jonge jeugd was Edwin Duinhouwer al een tijdje lid van V.V. Papendrecht. De voetbalsport ruilde hij in voor het bedrijven van badminton bij PBC in zijn woonplaats. Met shuttle en racket heb ik het redelijk ver gebracht”, vertelt hij. “Maar toch vond ik zelf voetballen net even leuker.
Het was dan ook niet echt een verrassing dat ik uiteindelijk terugkeerde naar V.V. Papendrecht. Daar speel ik nu alweer een jaar of tien in het vierde elftal. Verleden jaar werden we kampioen. Dat was mooi. Nu we een klasse hoger spelen is het echter wél aanpoten hoor. Als voorstopper durf ik niet al te vaak meer naar oren te trekken. Ik begin kortom te merken dat de tegenstanders steeds jonger en fitter worden en ik een dagje ouder. Doseren dus.”

Doordeweeks runt Edwin Duinhouwer samen met zijn compagnon én voetbalmaat Marcel Knipscheer een onderneming die kunstbloemen importeert uit China. “Ik ga iedere dag de weg op om klanten te bezoeken”, vertelt Duinhouwer. “Marcel regelt de zaken op kantoor. Dat werkt prima zo.”

Een deel van zijn –schaarse- vrije tijd brengt Edwin Duinhouwer door bij V.V. Papendrecht. “Ik raakte bij die afdeling betrokken omdat mijn zoon bij de club ging spelen”, vertelt hij het bekende voetbalvader-verhaal. “In het begin had ik mijn zoon ook op de training, maar dat werkte voor allebei eigenlijk niet prettig. Je bent voor je eigen kind nét iets strenger dan voor een ander hè. Ik
besloot daarom om juist een andere groep pupillen te gaan trainen.
Momenteel ben ik trainer van F8. Dat team ben ik gaan begeleiden omdat het maar niet lukte om er een trainer voor te vinden. Het is de bedoeling dat ik straks in een wat meer coördinerende rol met de F-afdeling ga bezighouden. Daarbij fungeer ik als contactpersoon naar de trainers en begeleiders toe en ben ik aanspreekpunt voor de ouders. Over die laatste groep mensen hebben we op zich niet veel te klagen. De meeste ouders weten zich keurig te gedragen langs de lijn. Jammer is wel dat je soms situaties tegenkomt waarin je tevergeefs een
beroep op de medewerking van ouders doet. Een tijdje geleden was er bijvoorbeeld geen scheidsrechter voorhanden voor een pupillenteam. Hoewel diverse vaders langs het veld stonden voelde niemand zich geroepen om de lacune op te vullen. Dat zijn van die momenten waarop je je even wat minder vrolijk voelt. Maar goed, daar staan de mooie dingen weer tegenover en daarvan maken we er gelukkig ook genoeg mee.”
Dat Edwin Duinhouwer zich met de jongste pupillen bezighoudt, berust niet op toeval. “Voor kinderen van deze leeftijdscategorie is er veelal sprake van een eerste kennismaking met de voetbalvereniging. Ik wil er mijn steentje aan bijdragen dat ze daar een goede herinnering aan over houden en zo de basis leggen voor een lidmaatschap dat vele tientallen jaren zal duren. Een prettige en goede opvang kan de basis leggen voor een stevig nieuw fundament onder ons V.V. Papendrecht.”

Commentaren zijn niet meer mogelijk.